Guido van Genechten, Nie chcę być duży

Autor: Guido van Genechten

Ilustracje: Guido van Genechten

Tytuł: Nie chcę być duży

Wydawnictwo: Adamada

Rok wydania: 2016

Format: 28,5 x 28,5

Ilość stron: 32

Wiek adresatów: od 3 lat

   Urocza opowieść o kangurku, który przełamał strach i postanowił opuścić bezpieczną i ciepłą kangurzą torbę swojej mamy, by móc poznawać i samodzielnie doświadczać świat.

   Mały kangurek, podobnie jak wiele innych małych dzieci, najlepiej czuł się przy mamie. W maminej torbie było sucho, ciepło, bezpiecznie i wygodnie. Poza tym siedząc w torbie mógł spokojnie obserwować świat bez konieczności samodzielnego poruszania się. Jego mama już od jakiegoś czasu próbowała go zachęcić do skakania na własnych nóżkach, ale synek nie dał się przekonać. Mama próbowała różnych sposobów - pokazywała mu jak żyją inne zwierzątka, ale kangurek był nieprzejednany. Mamie było już ciężko i coraz trudniej się poruszała, dlatego nie była w stanie dostać się wszędzie tam, gdzie chciał być kangurek. Aż wreszcie coś się zmieniło i kangurek się przełamał. Co skłoniło kangurka do wyjścia z torby mamy? Czy jego decyzja była dobra? Czy warto przełamać strach przed nieznanym?

     Bardzo prosta opowieść dla najmłodszych dzieci (i ich mam) mówiąca o tym, że kiedyś trzeba dorosnąć, przestać zachowywać się jak bezbronne maleństwo i spróbować samodzielnie poznawać świat. To, że puścimy mamy rękę nie oznacza, że ona zniknie. Mama zawsze będzie przy nas gotowa nam pomóc, wesprzeć, doradzić, ale to my sami musimy poznawać świat, by móc przeżyć coś ciekawego. Ja oczywiście doszukuję się w książeczce przesłań ukrytych, ale dla dzieci ta pozycja nie musi mieć moralizatorskiego, jej lektura może być zwyczajnie czystą przyjemnością. Tekst jest taki "ciepły", że czytając książkę można poczuć się jakby ktoś otulił nas ciepłym, mięciutkim kocem. Cudowne ilustracje dodają książce jeszcze uroku. Niektóre elementy obrazków wyglądają jakby były doklejone np. "wydzierane" chmurki, wycinane krzewy i liście czy inne elementy o ciekawych fakturach i wzorach. To bardzo ciekawy zabieg, przykuwa uwagę i zachęca do wielokrotnego przeglądania. Śliczne!

    To bardzo przyjemna lektura, zachęcam do niej zwłaszcza rodziców małych dzieci, które mają problem z odstąpieniem od mamy na krok i nie chcą nawet słyszeć o tym, że trzeba iść do żłobka, przedszkola, babci, sąsiadki czy niani.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,7 cm (76,5 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (56)

Guido van Genechten, Gustaw niestraszny duch

Autor: Guido van Genechten

Ilustracje: Guido van Genechten

Tytuł: Gustaw niestraszny duch

Wydawnictwo: Adamada

Rok wydania: 2016

Ilość stron: 32

Wiek adresatów: od 4 lat

    Gustaw od zawsze był nietypowym duchem, wyjątkowym. Wyglądał i zachowywał się inaczej niż jego koledzy - duchy. Różnice uwydatniły się jeszcze bardziej, kiedy Gustaw poszedł do szkoły, w której głównym celem była nauka straszenia. Szybko okazało się, że w tej dziedzinie Gustaw nie czuł się dobrze. Nie potrafił i ... nie chciał tego robić. Został za to ukarany i odesłany do Opuszczonej Wieży. Jak skończyła się jego historia?

    Miły, życzliwy i przyjazny Gustaw uświadamia małemu czytelnikowi, że każdy ma prawo być tym, kim jest. Każdy z nas ma indywidualne cechy, które w połączeniu z osobowością i temperamentem składają się w całość. Nie można zmieniać się na siłę tylko dlatego żeby przypodobać się innym czy spełnić ich oczekiwania. Mamy prawo być sobą. Jedni są spokojni i stateczni, inni wybuchowi i "wszędzie ich pełno". Jedni dobrze czują się w towarzystwie, inni wolą samotniczy tryb życia i naprawdę lubią być sami ze sobą. Niektórzy są cisi, inni głośni. Nie trzeba tego zmieniać, możemy być tacy jacy jesteśmy (jeśli nikogo przy tym nie krzywdzimy). 

   Inny nie znaczy gorszy! To, że zachowujemy się czasem inaczej, nie znaczy, że musimy się zmienić. Czasem pewne cechy widać mniej, czasem bardziej, ale tak naprawdę nie ma dwóch takich samych osób. Nawet członkowie jednej rodziny mają inne potrzeby, zainteresowania, typy zachowań, tylko nie zawsze różnice "rzucają się w oczy". Każdy z nas ma jednak coś do zaofiarowania światu.

   Oczywiście dziecko zinterpretuje tekst w bardziej prosty sposób, nie będzie analizowało go tak szczegółowo i wyciągać głębszych wniosków. Dla dzieci najważniejsze będzie to, że można być szczęśliwym pozostając sobą, a także to, że warto akceptować osoby, które w pierwszym wrażeniu wydają się "inne", bo każdy z nas zasługuje na uwagę i szacunek.

   Guido van Genechten jest mi już znany z innych tekstów o tolerancji i akceptacji. To bardzo mądre książki, które mogą wspomóc proces wychowawczy. Autor jest jednocześnie ilustratorem swoich książek. Jego ilustracje uzupełniają treść, uwydatniają główny przekaz i są bardzo "wymowne". Świetnie oddają emocje bohaterów, a do tego są naprawdę piękne.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,8 cm (75,8 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (55)

Guido van Genechten, Jakie to szczęście, że cię znalazłem

Autor: Guido van Genechten

Ilustracje: Guido van Genechten

Tytuł: Jakie to szczęście, że cię znalazłem

Wydawnictwo: Adamada

Rok wydania: 2016

Format: 24 x 33

Ilość stron: 32

Wiek adresatów: od 5 lat

     Niewielka książeczka o szczęściu, miłości i przyjaźni. 

     W życiu są rzeczy ważne i ważniejsze, ale najważniejsze to móc przeżywać wszystko z kimś bliskim, z kim zawsze można porozmawiać, pobyć razem i dzielić radość. Prawdziwa miłość!

     Kicek to zajączek, który był bardzo rozbrykany i energiczny. Najbardziej ze wszystkiego lubił kicać, dawało mu to poczucie wolności i swobodę. Jednak mimo, że większość dnia spędzał na tym co lubił najbardziej, czuł, że czegoś mu brakuje. Coś, czego nie był w stanie określić. Pewnego dnia nagle poczuł jakiś nowy, nieznany i tajemniczy zapach, za którym koniecznie musiał podążyć. Wiedział, że to będzie coś wyjątkowego. Tak poznał zajączkową dziewczynkę Zuzę. Od tamtego dnia zwierzątka wszystko robiły razem. Kicek był naprawdę szczęśliwy. To była miłość od pierwszego wejrzenia. Od tamtej pory wszystko wydawało się cudowne, Kicek był szczęśliwy jak nigdy.

  Guido van Genechten pisze książki skierowane do najmłodszych dzieci o rzeczach najważniejszych - o tolerancji, akceptacji, przyjaźni, czy tak jak w przypadku tego tytułu o miłości i szczęściu. Książka ma jasny i prosty przekaz. Treść jest łatwa i przyjemna. 

   Autor tekstu jest także ilustratorem książeczki. Obrazki są kolorowe i radosne, nieco uproszczone, ale idealnie pasujące do treści. Wyglądają na jednorodne, ale przy bliższym poznaniu widać użycie różnych technik plastycznych (niebo malowane farbami, choinki "wycięte" z delikatnie prążkowanego papieru, brzoza rysowana kredką, wyklejane kwiatki, stemplowane liście drzew). Całość daje ciekawy, spójny efekt.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory (błękitny, jasny niebieski)
- Grunt to okładka (OCZY)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1 cm (70,8 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (52)

Guido van Genechten, Rikuś / Guido van Genechten, I co teraz?

Autor: Guido van Genechten
Ilustracje: Guido van Genechten
Przekład: Ryszard Turczyn
Tytuł: Rikuś
Wydawnictwo: Adamada
Rok wydania: 2016
Format: 22 x 30
Ilość stron: 32
Wiek adresatów: od 3 lat

    Książeczka przedstawia czytelnikom historię Rikusia. Rikuś to króliczek podobny do wielu innych, jednak różni się nieco od reszty, bo jego jedno uszko jest nieustannie klapnięte. Króliczek wiele razy próbował to zmienić, na różne sposoby, jednak żaden z nich nie był skuteczny. Bohater był źródłem drwin kolegów, stał się pośmiewiskiem i "dziwadłem". Trudno mu było zaakceptować tę sytuację. Wcale nie chciał się wyróżniać, ale nie potrafił tego zmienić. W zasadzie jemu samemu klapnięte uszko tak bardzo nie przeszkadzało, jednak chciał to zmienić by zyskać akceptację kolegów. Jak rozwiązał tę sytuację? Zakończenie jest bardzo zaskakujące....

     "Rikuś" jest odpowiedzią na często spotykany problem społeczny, jakim jest brak akceptacji i tolerancji. Myślę, że z treści skorzystają zarówno dzieci, które w jakikolwiek sposób czują się dyskryminowane w grupie, ale także te, które być może w sposób nieświadomy przyczyniają się do powstawania takich sytuacji. Książka pokazuje, że wszyscy jesteśmy inni, choć z pozoru podobni. Mamy różne cechy wyglądu i osobowości różniące nas od innych osób, ale każde z nas jest tak samo ważne, żadne nie jest gorsze. Tekst przedstawia proces akceptowania siebie, a ponadto pokazuje, jak można radzić sobie z "innością". Mądry rodzic po lekturze uzupełni temat, wyjaśni co niejasne i "przełoży" treść na rzeczywiste sytuacje. BARDZO DOBRA KSIĄŻKA!!!

      Polecam rodzicom dzieci w wieku przedszkolnym (bez względu na płeć). To bardzo wartościowa pozycja, może być kluczem do wielu rozmów, pomocą dla rodziców w wychowaniu dzieci na tolerancyjne i świadome własnej wartości dziecko.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,9 cm (37,8 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (30)

* * * * * * * * * * * *

Autor: Guido van Genechten

Ilustracje: Guido van Genechten

Tytuł: I co teraz?

Wydawnictwo: Adamada

Rok wydania: 2016

Format: 24 x 33

Ilość stron: 32

Wiek adresatów: od 5 lat

   
     Kolejna pozycja także traktuje o tolerancji i akceptacji. Ale o ile "Rikuś" bardziej jest dla dzieci, które czują się odrzucone i nieakceptowane, to "I co teraz?" to bardziej książka o empatii, o konieczności wczucia się w sytuacje innych osób i zrozumienie tego, jak czują się osoby wyszydzane, odrzucane przez grupę.

   Pewien chłopiec budzi się któregoś ranka i stwierdza, że na jego głowie wyrosły rogi. Dziwi go to bardzo. Chłopiec przestraszył się i zmartwił. Bał się iść tak do szkoły i próbował zamaskować rogi, które mimo wszystko ciągle były widoczne. Bardzo chciał się ich pozbyć, jednak kiedy uświadamia sobie, że to niemożliwe próbuje zrobić z nich walor - wykorzystuje je w pożyteczny sposób na wiele możliwości. Chłopiec wreszcie zaakceptował swoje rogi, ale zrozumiał też, że każdy człowiek ma "coś" i musi z tym żyć i funkcjonować. To nic złego. Przecież to nic nie zmienia. Jedni są grubi inni chudzi, jedni mają małe nosy inni duże. Tych cech może być mnóstwo, ale przecież nie one decydują o tym jakimi jesteśmy ludźmi i jak postępujemy.

    Obie pozycje są bardzo cenne. Warto sprawić je swoim pociechom i wielokrotnie czytać, by od najmłodszych lat uczyć je akceptacji i tolerancji.

     Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Pod hasłem - muzyczne tytuły (Tadeusz Nalepa "I co")

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,8 cm (38,6 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (31)