Holly Webb, Smyk, uprowadzony szczeniak

Autor: Holly Webb
Przekład: Jacek Drewnowski
Tytuł: Smyk, uprowadzony szczeniak
Seria: Zaopiekuj się mną
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 121
Wiek adresatów: 6 - 12

    Największym marzeniem Mileny był własny pies. Bardzo chciała móc opiekować się pupilem, bawić się z nim, spacerować, czuć, że jest się dla kogoś tą najważniejszą osobą. I wreszcie życzenie się spełniło. Dziewczynka nie posiadała się z radości. Od pierwszego dnia otoczyła Smyka, uroczego labradora, troską i opieką. Dbała o niego z największym zaangażowaniem i nie szczędziła mu czułości. Była najszczęśliwszym dzieckiem na ziemi. Niestety, któregoś dnia stało się coś strasznego! Smyk zniknął! Zrozpaczona Milena za wszelką cenę próbowała go odnaleźć. Wiedziona instynktem odważyła się na desperacki, niebezpieczny krok i narażając własne bezpieczeństwo postanowiła zweryfikować swoje podejrzenia. Jak skończyła się ta historia? Czy zachowanie Mileny było uzasadnione? Czy Smyk odzyskał wolność?

    Seria książek Holly Webb "Zaopiekuj się mną", w skład której wchodzi m.in. "Smyk, uprowadzony szczeniak" to zestaw pozycji dla dzieci w wieku młodszoszkolnym. Książki te uczą empatii, obowiązkowości, poczucia odpowiedzialności i troski, uświadamiają dzieciom na czym polega opieka nad zwierzakiem. W treść wplecione są praktyczne uwagi dotyczące opieki nad pupilem. Przedstawione historie poruszają, wywołują w czytelniku współodczuwanie i utożsamianie się z bohaterami serii. 

    To ciekawe pozycje trafiające w dziecięcy świat, korespondujące z ich zainteresowaniami i poruszające ich wrażliwość. Seria jest bardzo poczytna w mojej bibliotece szkolnej, dlatego myślę, że w każdym przypadku będzie to trafiony prezent i satysfakcjonująca lektura.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- 2 w 1 (fioletowy)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu 1,3 cm (19,5 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2018 (8)

Roman Pisarski, O psie, który jeździł koleją

Autor: Roman Pisarski
Ilustracje: Ewa Bogucka - Pudlis
Tytuł: O psie, który JEździł koleją
Wydawnictwo: SARA
Rok wydania: 2004 (Wydanie VI)
Ilość stron: 63

   Pies jest najlepszym przyjacielem człowieka to prawda powtarzana od lat. W szkole mówiliśmy o tym nie raz, ale chyba nigdy tak do końca nie "czułam" tego powiedzenia. Teraz oczywiście dokładnie wiem o co chodzi. Od kiedy mam psa to nic nie jest w stanie ucieszyć i rozśmieszyć mnie bardziej, uspokoić i ukoić. Powitanie, którym raczy mnie codziennie mój pupil jest pełne miłości i oddania. Dzisiaj gdy przyśniło mu się coś złego, przybiegł na moje kolana i lizał mi twarz, aż się uspokoił. Czy może być coś przyjemniejszego?

    Skąd taka lektura dzisiaj? W zasadzie nic dziwnego, zaledwie wczoraj pisałam o uroczym psie Azorku ("Nie!"), a o psach ostatnio mogłabym mówić/pisać o psach bez przerwy. To jednak nie powód, dla którego postanowiłam dziś sięgnąć po "O psie, który jeździł koleją". Wczoraj wydarzyło się coś bardzo przykrego, co z jednej strony utwierdziło mnie w tym, że Snikers jest pełnoprawnym członkiem rodziny, a po drugie - bardzo bym cierpiała gdyby coś mu się stało. Będąc w bardzo nostalgicznym nastroju, katuję się jeszcze bardziej. Najpierw po raz kolejny obejrzałam film "Mój przyjaciel Hachiko", a później przeczytałam powyższą lekturę.

   Lampo (Błyskawica) jest pewnie wszystkim doskonale znanym psem, wszak opowiadanie o jego przygodach jest lekturą w klasie III. Ten bardzo mądry kundelek pojawił się pewnego dnia na stacji kolejowej w Marittima i zaprzyjaźnił z zawiadowcą. Psiak był bardzo wiernym towarzyszem, ale w jego naturze nie leżało życie w jednym miejscu. Pies ten bowiem uwielbiał podróżować - oczywiście pociągiem. Wiele razy wybierał się w samotne przejażdżki, ale zawsze wracał. Czasem taka podróż trwała dłużej, czasem krócej, ale zawsze ostatecznie zjawiał się na stację Marittima. Jego podróże nie zawsze dobrze się kończyły. Zdarzało się, że w czasie wojaży odnosił rany, jednak za sprawą dobrych ludzi wychodził z opresji cało. Gdy jego sława dotarła do prasy, o psie zrobiło się głośno w całych Włoszech, wszyscy chcieli wiedzieć o nim więcej i więcej. To niestety nie spodobało się naczelnikowi stacji i rozkazał psa zabrać w inne miejsce... Lampo był nieszczęśliwy z dala od swojego przyjaciela i wbrew wszystkiemu postanowił wrócić do swojego pana. Wiele przy tym wycierpiał, ale poturbowany dotarł wreszcie na "swoje" miejsce. Mimo to historia Lampo nie kończy się dobrze, bo choć pies wyleczył wszystkie rany to zginął pod kołami pociągu bohatersko ratując malutką córeczkę swojego pana.

    Pozwoliłam sobie streścić tę książeczkę, bo jest ona ogólnie znana (a przynajmniej finał tej historii). Lampo, który w latach 50-tych ubiegłego wieku żył naprawdę był niezwykle oddanym i wiernym towarzyszem. Był niezwykłym przyjacielem, który w imię przyjaźni zapłacił najwyższą cenę. To niesamowite jak psy mogą się przywiązać do człowieka. Każdemu kto nie zdecydował się jeszcze na przygarnięcie pieska gwarantuję, że będzie to najlepsza decyzja w Waszym życiu. 

    Historia Lampo jest lekturą w szkole podstawowej. Myślę, że to bardzo dobry wybór (choć ja płakałam jak bóbr), bo z pewnością nauczy dziecko empatii, szacunku do zwierzęcia, a być może uświadomi dziecku jak bardzo ważny dla psa może być człowiek, jego właściciel, jego przyjaciel. W wydaniu, które czytałam jest bardzo duża czcionka (chyba 16), co znacznie ułatwia dziecku samodzielne czytanie. Czarno-białe ilustracje są uzupełnieniem opowieści i ułatwiają czytelnikowi wyobrażenie sobie tej historii. 

    Książkę polecam wszystkim, bez względu na wiek. Każdy dorosły powinien w pewnym momencie przypomnieć sobie tę lekturę, "zatrzymać się" i zastanowić się co w życiu ważne.

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Łów słów (JE)

- Gra w kolory (żółty)

- Grunt to okładka (czasoumilacz - pies to rzecz jasna najlepszy umilacz czasu na świecie!)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,4 cm (53,9 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (42)

Marta Altes, Nie!

Autor: Marta Altes
Ilustracje: Marta Altes
Przekład: Jacek Dehnel
Tytuł: Nie!
Wydawnictwo: Adamada
Rok wydania: 2016
Ilość stron: 36
Wiek adresatów: od 3 lat

    Wiecie pewnie, że od 3 miesięcy mam cudnego i rozkosznego pieska Snikersa. Wszyscy domownicy pokochali go od pierwszego dnia miłością bezgraniczną i ogromną, mimo iż nie raz moglibyśmy wołać na niego... NIE!

    "Nie!" to przeurocza książeczka, która zachwyca swoją prostotą i przekazem. Jej treść bez problemu możemy odnieść do każdego szczeniaczka bez względu na rasę. Podczas lektury uśmiech nie znikał mi z twarzy. Kilka razy pomyślałam sobie, że dokładnie tak niedawno robił Snikers, innym razem dziękowałam w duchu, że dana sytuacja nie miała miejsca w naszym domu.

    Główny bohater pies uważa, że jego rodzina go ubóstwia, bo ciągle go woła i woła. Po prostu żyć bez niego nie mogą. Ciągle wołają: Nie!, Nie!, Nie!.... choć to trochę dziwnie, bo pies ma na imię inaczej. Może ma to jakiś związek z tym co robi? Ale przecież wszystko co robi, robi w dobrej wierze... pomaga bliskim szybciej dotrzeć do celu, ogrzewa im łóżka, pomaga z praniem i sam się karmi gdy jest głodny. No pies "do rany przyłóż"! Tylko jego rodzina chyba tego nie docenia, nie tego oczekuje, ona chyba wszystkie rzeczy widzi jakoś odmiennie. 

Jak śpi to wygląda jak aniołek, prawda?

   W trakcie lektury od razu mi się przypomniało jak trzymiesięczny (wtedy) Snikers zjadł górę kotletów dla całej rodziny w zaledwie 5 minut, pies sąsiadów pomógł zjeść ich córce cały talerz łazanek, a pies mojego taty "wygrał" całe te "zawody" zjadając jego polisę ubezpieczeniową! Hmmm... chyba rozumiem reakcje rodziny Azora. Dzieci pewnie też nie raz czują się jak ten Azor - ciągle są nawoływane i to głośnym, stanowczym tonem, tak jakby rodzice nie mogli wytrzymać bez nich nawet chwili. 

   Tekst książki można przyjąć za zabawną historię o Azorku, ale też odnieść do świata dziecka i tego co ono robi i jak to jest odbierane przez rodziców i rodzinę. Minimalistyczna w treść, ale jakże wielka w przekazie. Rewelacyjna książeczka dla maluchów. Wdzięczne ilustracje Azora (na wszystkich ilustracjach Azor wygląda tak słodko jak Snikers na powyższych zdjęciach) na pewno przyczynią się do tego, że będzie to ulubiona pozycja Waszych pociech.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:
- Grunt to okładka (czasoumilacz - pies, dla mnie samo patrzenie na psa jest przyjemnością)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,8 cm (53,5 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (41)

Aleix Cabrera, Księżniczka Amelka i jej pies

Autor: Aleix Cabrera
Ilustrator: Rocio Bonilla
Tytuł: Księżniczka Amelka i jej pies
Wydawnictwo: Adamada
Miejsce i rok wydania: Gdańsk 2015
Ilość stron: 36
Wiek adresatów: od 5 lat

    Większość dzieci marzy o psie. Ich rodzice czasem spełniają to marzenie, czasem nie. Tylko czy nasze dzieci mają świadomość na czym polega opieka nad psem?

     Gdy Księżniczka Amelka zobaczyła małego, białego pieska w rękach cioci Małgorzaty koniecznie chciała go przytulić i... mieć. Tyle tylko, że chyba pomyślała, że piesek będzie kolejną piękną i przytulną zabawką. Myślała, że będzie to jej kolejna ozdoba, idealnie pasująca do sukienek, pereł i brylantów. Dziewczynka bardzo zdziwiła się, że piesek psoci i dokazuje, że nie siedzi cichutko w kąciku, gdy akurat Amelka nie ma chęci się z nim bawić. Zrozumiała, że pieskiem trzeba się opiekować i... nie bardzo jej się to spodobało. Któregoś dnia postanowiła na swój sposób poradzić sobie z problem. Co zrobiła? Jak skończyła się ta historia? Zdradzę tylko, że Amelka zrozumiała, że pies może być najlepszym przyjacielem człowieka. Jak do tego doszło? Czy Puszek da szansę Amelce, czy też dziewczynka zrozumie swój błąd za późno? Zapraszam do lektury.

   Ta część serii "Księżniczki kochają zwierzęta" napisana jest bardziej wprost. Autor dość dobitnie wyjaśnia, że nawet dzieci muszą być odpowiedzialne, a opieka nad zwierzętami domowymi to nie zabawa. Mnie w czasie lektury zrobiło się smutno, utożsamiałam się z Puszkiem i czułam to co on. Na szczęście książeczka wszystko wyjaśnia i każde dziecko popełniające te same błędy (lub tak myślące) co Amelka zrozumie, że jego postępowanie (myślenie) jest złe.

    Bardzo, ale to bardzo podobają mi się ilustracje. Głównie ze względu na emocje, które malują się na twarzy (czy pysku psa) Amelki. Idealnie oddają wszystkie odczucia księżniczki i jej czworonoga. Są bardzo wymowne. Tekst jest wyraźny, a czcionka duża. Zdania proste i zrozumiałe. Ilość treści na stronie niewielka, dostosowana do możliwości początkującego czytelnika.

    Z tyłu książki znajduje się poradnik, w którym przedstawiono podstawowe informacje o psach m.in.: sposoby porozumiewania się psów, instrukcje dotyczące dbałości i tresury pupila. Na ostatniej kartce dodatkowo znajdziemy wyjaśnienie pojęcia "wierność", która od zawsze kojarzy się z psem, a równocześnie jest główną wartością cechującą prawdziwą przyjaźń. Wszak nieprzypadkowo mówimy "wierny jak pies".

Za możliwość przeczytania książeczki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Grunt to okładka - zwierzę

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,3 cm (6,6 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (5)

Sue Bentley, Szkolne czary (Magiczny Piesek)

Autor: Sue Bentley
Tłumacz: Roman Higersberger
Ilustrator: Angela Swan
Tytuł: Szkolne czary
Seria: Magiczny Piesek
Wydawca: Grupa Wydawnicza Foksal
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2015
Ilość stron: 124
Wiek adresatów: 6 - 10 lat

   Szykanowanym, wyśmiewanym i poniżanym dzieciom nie jest łatwo odnaleźć się w społeczności szkolnej. Niestety zjawisko to spotykane jest coraz częściej także w polskich szkołach. Pokrzywdzeni uczniowie nie mają wsparcia u kolegów, którzy boją się, że wkrótce to oni staną się ofiarami. Trudno jest im odnaleźć stabilną pozycję w klasie. Prawdziwa przyjaźń potrafi jednak przezwyciężyć każde zło i każdą krzywdę ze strony kolegów, trzeba się tylko dobrze rozejrzeć i poszukać przyjaciela. Wierzę w to, że każdy z nas w pobliżu ma taką bratnią duszę.

    Niedawno poznałam jedną z historii o Magicznym Kotku - Płomyku, który ukrywając się pod postacią zwykłego kotka nabierał sił i mocy, by w przyszłości odzyskać odebrany mu siłą Lwi Tron. Seria Magiczny Piesek skonstruowana jest w oparciu o ten sam pomysł, tyle że ukrywający się pod postacią zwyczajnego pieska - Burza jest magicznym wilczkiem, prawowitym władcą stada Księżycowego Pazura.

   W tej części Burza pod postacią małego, puszystego, czarno-białego szczeniaczka trafia do samotnej Lusi, która godzi się nim zaopiekować. Dziewczynka nie należy do osób bogatych, nie ma pięknych ubrań i mieszka na zwykłym, brudnym blokowisku. Wszystko to powoduje, że najpopularniejsza w klasie Klara dokucza jej na każdym kroku. Pojawienie się w życiu Lusi Burzy, zbiega się w czasie z turniejem dotyczącym recyklingu, zapowiedzianym przez wychowawczynię. Nowa opiekunka Burzy jest w parze z nieśmiałym Jarkiem, nowym uczniem w klasie. Jak dzieci poradzą sobie z zadaniem? W jaki sposób pojawienie się Burzy wpłynie na życie Lusi? Czy Lusia odnajdzie prawdziwą przyjaźń? Warto się przekonać samemu, czytając tę ciekawą opowieść.

   Książka przede wszystkim opowiada o prawdziwej przyjaźni. Autorka wie, że zwierzątko może dostarczyć dziecku wiele radości i innych dobrych uczuć, jednak wyraźnie daje do zrozumienia, że to przyjaźń między ludźmi jest najważniejsza i warto jej poszukać. Podoba mi się to, że książka ukazuje dziecięce dylematy i troski. Pomaga młodym czytelnikom zrozumieć te ważne dla nich sprawy i wskazuje możliwe rozwiązania. Wątkiem pobocznym jest tu zjawisko recyklingu, które wplecione w fabułę nie jest wiązane z nudnym wykładem, czy pouczającą lekcją, a naturalną, nieodłączną częścią życia, w której dodatkowo możemy się świetnie realizować i czerpać z niej satysfakcję. Czytelnik mimochodem dowiaduje się w jaki sposób może wtórnie wykorzystać zużyte surowce.

     Pozycja doskonale nadaje się do samodzielnego czytania. Czcionka jest duża i wyraźna, słownictwo zrozumiałe i dostosowane do wieku dzieci. Książka uczy wartości życiowych i pożądanych zachowań społecznych. Polecam szczególnie dzieciom w wieku młodszoszkolnym, choć i te nieco starsze zadowolone będą z lektury.

Za książkę dziękuję Grupie Foksal

Książkę przeczytałam w ramach następujących wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (książka o piesku)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (1 cm)

- 52 książki w 2015
oraz w ramach konkursu Zielono mi