Katarzyna Droga, Dziunia ale dama

 

Autor: Katarzyna Droga
Tytuł: Dziunia ale dama. Powieść o Hance Bielickiej
Wydawnictwo: Znak
Rok wydania: 2022
Ilość stron: 314

   Postać Hanki Bielickiej jest powszechnie znana kilku pokoleniom kobiet i mężczyzn. Postrzegana była jako zawsze uśmiechnięta, rzucająca dowcipami na prawo i lewo, zawsze elegancka i koniecznie w kapeluszu żwawa artystka kabaretowa z charakterystyczną chrypką.

    Tylko czy ten wizerunek jest spójny z tym jaka Hanka Bielicka była naprawdę?  Jej dzieciństwo naznaczone było I wojną światową. Młodość aktorki przypadła na trudne, wojenne czasy. Tuż po studiach aktorskiej zamiast wyjechać na stypendium do Francji, wybrała pracę w teatrze w stosunkowo bezpiecznym Wilnie. W tym czasie wyszła za mąż za przyjaciela Jerzego Duszyńskiego, z którym rozwiodła się po 12 latach, choć do końca pozostawali sobie bardzo bliscy. Później wdała się w romans, który mocno wstrząsnął jej życiem i zaważył na jej dalszym życiu uczuciowym. Po zakończeniu niefortunnego romansu artystka całkowicie poświęciła się pracy.

    Czy była szczęśliwa? Na pewno tak to wyglądało z boku. Życie w przepychu, ciągle nowe stroje, regularne wizyty u fryzjera i kosmetyczki, podróże, ogromna sława i wianuszek znajomych. Niestety to tylko taka bańka mydlana, w środku Hanka Bielicka była bardzo samotna.Trudno jej też było odnaleźć się w nowoczesnym, technologicznym świecie. Praca była dla niej koniecznym środkiem zagłuszającym tę samotność. To, że tak dobrze sobie radziła wynikało z jej osobowości. Nie lubiła wracać do przeszłości, uważała, że należy żyć tak, jakby każdy kolejny dzień mógł być tym ostatnim. Żyć na maksa, a z każdego dnia wyciskać ile się da.

    Czy warto przeczytać książkę? Oczywiście! I to bez względu na to czy Hankę Bielicką darzy się sympatią czy nie. To nie tylko opowieść o Hance Bielickiej i jej życiu. To też powieść o wojnie, o Polsce w trudnych politycznie czasach i Polsce nowoczesnej. To powieść o życiu artystów, o realiach życia na walizkach, o relacjach międzyludzkich, konsekwencjach sławy i mierzeniu się z popularnością.

    Przeczytajcie, naprawdę warto!

Dziękuję za możliwość przeczytania książki

Zespołowi PRart Media

Karolina Malinowska, Pozimnie

 

Autor: Karolina Malinowska
Tytuł: Pozimnie
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wydania: 2021
Ilość stron: 253

      Obraz życia mieszkańców jednego z urokliwych domów na wsi. Powinna być bajka - przecież tak wielu z nas marzy o takim życiu, ale tej historii daleko od cukru i lukru.

     To się właściwie nie mieści w głowie, ale zmęczona życiem Karolina po prostu wybrała sobie TEN dom, by w nim odnaleźć spokój. W jednej chwili weszła z butami w czyjeś życie, do przypadkowej rodziny i tak już została.

     Dom z marzeń nie do końca jest taki uroczy i romantyczny. Na jesieni panuje w nim przejmujący chłód, ciągle czuć wilgoć, jest buro i szaro. Karolina jednak nigdy nie czuła się bardziej "u siebie", na właściwym miejscu.

     Początkowo książka mnie nie porwała. Nie polubiłam bohaterki, denerwowała mnie niemal wszystkim. Nie rozumiałam jak można się tak zachowywać, jak mogła podjąć tak ryzykowną decyzję? I jak to możliwe, że Adam się na to zgodził? Miałam wrażenie, że autorka pisze od niechcenia, z nonszalancją. Irytowało mnie to, a jednocześnie jakaś siła kazała czytać dalej i z każdym kolejnym rozdziałem dostrzegałam wartość tej pozycji. 

       Właściwie to po lekturze powieści czuję się oszołomiona, nieco zszokowana (tym jak wiele treści przekazuje tak niewielka, niepozorna książka). Poznając lepiej Adama i Pawła zaczynałam rozumieć ich wycofanie, ostrożność, dystans, czy zachowania, które nie znając kontekstu oceniane są przez innych bardzo źle.

       Książka daje do myślenia. Uświadamia jak często krytykujemy innych nie wiedząc jaki niosą ze sobą życiowy bagaż. Adam i Paweł są najlepszymi przykładami na to, że nie powinno się oceniać ludzi, bo często nawet nie jesteśmy w stanie sobie wyobrazić, że jedna osoba może być tak okrutnie doświadczona przez los.

         Ciekawi mnie czy inni czytelnicy podobnie jak ja interpretują tytuł. Dla mnie jest on metaforyczny - niemal widzę jak kruszy się lód w sercach bohaterów, jak atmosfera się ociepla, jak wreszcie mija przeszywające zimno.

Dziękuję za możliwość przeczytania książki

Wydawnictwu Novae Res

Robyn Carr, Kłopoty w raju

 

Autor: Robyn Carr
Tytuł: Kłopoty w raju
Cykl: Virgin River, t. 2
Wydawnictwo: HarperCollins
Rok wydania: 2022
Ilość stron: 381

Ważne! Książkę można z powodzeniem czytać bez znajomości pierwszej części cyklu.

Część pierwsza - "Słońce po burzy".

     W małych miasteczkach może faktycznie wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą, ale jest też druga strona medalu - dzięki temu gdy tylko ktoś ma kłopoty, pozostali od razu niosą pomoc. Nie inaczej jest w Virgin River.

    Do Virgin River przypadkowo trafia kolejna nieszczęśliwa kobieta. Paige wyraźnie się czegoś boi, przed czymś ucieka, ale początkowy brak zaufania nie od razu pozwala jej wyjawić z czym się boryka. Dziewczyna nie mogła trafić lepiej. W barze prowadzonym przez byłych marines Jacka i Proboszcza (Johna) Paige i jej synek znajdują suche schronienie, ciepły posiłek i wygodne łóżko. Coś co miało być tylko na chwilę szybko zmienia swój status i Paige niepostrzeżenie "wrasta" w społeczność tej małej osady.

     Jak się okazuje, ze wsparciem bliskich można wyjść nawet z naprawdę paskudnej sytuacji. Niestety po przyjeździe do Virgin River problemy Paige się mnożą. Kobieta bez życzliwości i opieki mieszkańców osady nie miałaby najmniejszych szans, by zmierzyć się z przeszłością. Oczywiście nie będę zdradzała co się wydarzyło, ale przyznam, że kilka razy byłam mocno zaskoczona.

    W tej części cyklu bardzo dużo się dzieje. Historia Paige jest chyba ciekawsza od poprzedniej, poza tym poznajemy bliżej kolejnych bohaterów związanych Virgin River, przez co jeszcze lepiej "czujemy się" w tej osadzie, właściwie mamy wrażenie, że sami jesteśmy częścią społeczności. Jesteśmy bardziej zżyci z mieszkańcami, przez co losy bohaterów nie są nam obojętne.

    Jest zdecydowanie lepiej, choć niestety jakość dialogów jest porównywalna z poprzednią częścią. Z ciekawości przypomniałam sobie recenzję pierwszej książki tej autorki, którą czytałam - "Ulotne chwile szczęścia" i ze zdziwieniem stwierdzam, że miasteczko i jego społeczność, które tam mnie tak urzekły to właśnie Virgin River i, że to piąta część cyklu! Czytałam ją 10 lat temu i byłam zachwycona! Sprawdziłam, że książka tłumaczona była przez tę samą osobę, może więc to ja się stałam bardziej wymagająca? Oczytałam się przez ten czas z obyczajówkami i szukam czegoś więcej niż tylko ciepłe miasteczka, swojskie klimaty i przyjaznych ludzi.

Dziękuję za możliwość przeczytania książki

Zespołowi Booktime.pl

Robyn Carr, Słońce po burzy

 

Autor: Robyn Carr
Tytuł: Słońce po burzy
Cykl: Virgin River, t. 1
Wydawnictwo: HarperCollins
Rok wydania: 2021
Ilość stron: 382

    Czasem diametralna zmiana otoczenia to jedyny sposób na to, by poukładać sobie wszystkie sprawy i zacząć życie od początku - z czystą kartą.

    Dyplomowana pielęgniarka i położna Mel po wielkiej tragedii nie widzi już dla siebie miejsca w Los Angeles. Ucieczka do niewielkiej mieściny - Virgin River wydaje jej się ostatnią szansą na odzyskanie równowagi i pogodzenie się z losem, choć tak naprawdę w sytuacji, w której się znalazła, wydaje jej się to właściwie niemożliwe. Życie w Virgin River miało być proste, jasne i łatwe, jednak rzeczywistość już od pierwszych chwil pokazuje, że nic nie jest takie jak sobie założyła.

       Bohaterka dźwiga na barkach ciężar tragicznych wydarzeń, które rozbiły jej spokojne, szczęśliwe i spełnione życie w drobny mak. Teraz każdy nowy dzień jest dla niej ogromnym wyzwaniem, ale przed mieszkańcami Virgin River postanawia ukryć prawdę. Nie chce żadnej litości i pobłażliwości. Ogrom zdarzeń, w tym z pozoru spokojnym miasteczku sprawia, że kobieta stopniowo zaczyna się uśmiechać i powoli odnajduje sens istnienia. 

        Virgin River to naprawdę małe miasteczko, u podnóża gór, otoczone imponującymi sekwojami. Jest tu zaledwie jeden pub z restauracją, w której nie ma nawet stałego menu. Nie ma prawdziwej przychodni, posterunku policji. Są za to ludzie - przyjaźni, troskliwi, szczerzy, lojalni, zawsze pomocni. Dla Mel, która w Los Angeles znała tylko dwoje sąsiadów to coś nowego. Nawet nie wie kiedy wrosła w tę zwartą społeczność, stało się to szybciej niż zdążyła się nad tym zastanowić. Jednak to właśnie ci ludzie pomogli odzyskać jej chęć życia - stała się potrzebna, czuła się odpowiedzialna za każdą pacjentkę, wiedziała, że inni na nią liczą i przez to czuła się naprawdę ważna. Mam wrażenie, że Virgin River, obok Mel jest równorzędnym głównym "bohaterem". 

      To stworzone przez bohaterkę idylliczne miasteczko mnie faktycznie urzekło, historia Mel jest kojąca i przyjemna, Jack przystojny i męski - cudownie było go poznać. Jednak dialogi prowadzone przez bohaterów kiepskie i sztuczne, w większości nierealne i ten minus mocno wpływa na odbiór książki. Fani obyczajówek potrzebują takich ciepłych miejsc, przyjaznych społeczności, sympatycznych bohaterów, ale dialogi też są ważne - dobrze skonstruowane uwiarygodniłyby całą tę historię, a te niestety umniejszają jej wartość.

Dziękuję za możliwość przeczytania książki

Zespołowi Booktime.pl

Hanna Dikta, Dwie kobiety

Autor: Hanna Dikta
Tytuł: Dwie kobiety
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2019
Ilość stron: 328

    Bywają takie zdarzenia, które przewracają nasze życie do góry nogami. Czasem jedna chwila, potrafi sprawić, że wszystko traci sens, jest nieważne i nic nigdy już nie będzie takie samo. Słysząc takie historie dziwimy się dlaczego osoby, których one dotyczą nie potrafią się otrząsnąć, opamiętać i przywyknąć do nowej sytuacji, bo przecież czas leczy rany - każdy to wie - dopiero kiedy sami tego doświadczymy, możemy zrozumieć czym jest nicość.

    Ewa, jedna z bohaterek książki wpadła właśnie w taką nicość. Nic już nie jest ważne, równie dobrze mogłoby jej już nie być, ale ten ostateczny krok jest dla niej zbyt trudny. Ewa całkowicie zobojętniała na wszystko i wszystkich, nie liczy się z uczuciami innych, bo sama nie ma już własnych. Teraz tylko chce zniknąć albo chociaż przenieść się do miejsca, w którym nikt jej nie zna.

   Bogna to dojrzała osoba, raczej typ samotniczki, powiedziałabym nawet, że bywa egoistyczna, choć ma serce bardzo dobre. Po śmierci męża sama prowadzi ich pensjonat w górach. Ze względów zdrowotnych postanawia zatrudnić kogoś do pomocy. I tak w Glince pojawia się tajemnicza, zamknięta w sobie Ewa.

     Jest jeszcze Marek, także ciekawa postać, która w tej historii odgrywa dużą rolę. Żal mi go, muszą nim targać ogromne emocje. Niby w porównaniu z losami Ewy to nic takiego, jednak dla niego osobiście to prawdziwe trzęsienie ziemi.

     Czytelnik poznaje etapy rodzącej się między kobietami bardzo trudnej przyjaźni, proces zmian zachodzących w głowie i umyśle Ewy, jej powrotu do świata żywych. W książce dostrzegłam echa pewnej piekarskiej tragedii, więc odbiór treści jest dla mnie bardziej emocjonalny i refleksyjny. Autorka nie boi się pisać o sprawach trudnych, kontrowersyjnych i śmiało prezentuje swoje stanowisko, jednocześnie rzetelnie pokazując jak to jest po drugiej stronie. Podoba mi się to! Bez względu na to jakie jest nasze stanowisko musimy przyznać, że każdy ma prawo do swoich uczuć, a autorka pomaga nam je zrozumieć. Zakończenie mnie nie zaskoczyło, ale to dobre zakończenie... choć nie dla wszystkich.

PharmDr. Monika Kopřivová, Drzewo rodowe naszej rodziny

Autorka: PharmDr. Monika Kopřivová
Tytuł: Drzewo rodowe naszej rodziny. Książka do opisywania rodowodu i historii rodzinnej
Wydawnictwo: PharmDr. Monika Kopřivová
Rok wydania: 2019

Ilość stron: 125

     "Drzewo rodowe naszej rodziny. Książka do opisywania rodowodu i historii rodzinnej" to cudowna pozycja dla całej rodziny. 

     Wspólne wypełnianie tej książki to wspaniała okazja do efektywnego spędzania czasu razem. To możliwość do poznania rodzinnych historii, tajemnic, ciekawostek, do poznania się bliżej między pokoleniami.

    Zbliżający się Dzień Babci i Dzień Dziadka to doskonała sposobność na wykorzystanie tej książki do pogłębienia relacji rodzinnych, sprowokowania cennych rozmów.

    

   Na stronach tego swoistego albumu zapiszemy nie tylko członków naszej rodziny na kilka pokoleń wstecz oraz najbliższych krewnych. Każda z osób z drzewa genealogicznego ma swoje miejsce, gdzie zapiszemy szczegóły z jej życia, najważniejsze informacje. Autorka przewidziała też miejsca na wklejenie zdjęć rodzinnych, a z tyłu książki można zamieścić dodatkowe notatki. Wspaniała jakość papieru, piękne wydanie, solidna okładka, format 30x30 cm. To naprawdę dobra rzecz, która w każdym domu będzie stanowić niezwykłą pamiątkę rodzinną.

Szukasz pomysłu na prezent dla babci czy dziadka? Zajrzyj tu.

Bardzo dziękuję za egzemplarz recenzencki

PRart Media

Joanna Tekieli, Schronisko w Podgórowie

Autor: Joanna Tekieli
Tytuł: Schronisko w Podgórowie
Wydawnictwo: Filia
Rok wydania: 2021
Ilość stron: 402

Nowość z Księgarni Taniaksiazka.pl

Egzemplarz recenzencki.

     Czyż nie mielibyście ochoty uciec w takie klimatyczne miejsce w górach, z przepięknymi widokami, jak to na okładce książki "Schronisko w Podgórowie"? Ja miałam ogromną, a znając już "pióro" autorki z poprzedniej książki "Leśniczówka Wszebory" byłam pewna, że przeżyję tam niezapomniane chwile.

      Ewa wcale nie myślała o ucieczce z miasta, a już na pewno nie na takie odludzie, gdzie nie ma nawet prądu, ani wody! Jednak mąż Ewy, Mariusz, mając po swojej stronie trójkę dzieci w końcu przekonał do swojego pomysłu żonę. Od początku oboje wiedzieli, że nie będzie łatwo, że ilość ciężkiej pracy przed nimi jest ogromna. Jednak, kiedy tworzymy coś razem, całą rodziną, to nie może się nie udać, prawda? Niestety, czasami los bywa okrutny i komplikuje nam życie w sposób, którego absolutnie byśmy się nie spodziewali. Tak też zadrwił sobie z Ewy i Mariusza.

     Fabuła powieści toczy się niespiesznie, zresztą podobnie jak posuwa się remont schroniska w Podgórowie. Naprawdę, trzeba wykazać się nie lada cierpliwością i wytrzymałością żeby to przetrwać. Początkowo remont nadzorował Mariusz, ale w czerwcu tuż przed zakończeniem roku szkolnego dołączyła do niego żona wraz z dziećmi, by już wspólnie stawiali czoła doprowadzeniu schroniska do wymarzonego wyglądu. Mimo największych chęci, nie zawsze możemy mieć nad wszystkim kontrolę. Ewa brutalnie przekonała się o tym już miesiąc później...

     Autorka wspaniale przedstawiła zalety i wady mieszkania na odludziu oraz uroki sielskiego życia i liczne problemy wynikające z wyboru takiego życia. Książka może być testem dla wszystkich tych, którzy pragną w ten sposób odmienić swoje życie. Czytelnik ma możliwość poczuć z czym zmagali się bohaterowie, zastanowić się jak sam zachowałby się w podobnych sytuacjach i (przede wszystkim) czy zdecydowałby się mimo to na taki wybór. Czytając książkę przeżyłam prawdziwą przygodę i doświadczyłam czegoś zupełnie nowego. Ja się nie zraziłam, co więcej, mam jeszcze większy apetyt na takie wyzwanie. Gdybym miała jakiekolwiek zaplecze finansowe to na pewno bym spróbowała.

         Uwielbiam sposób przedstawiania przyrody przez autorkę. Widać, że natura jest Jej bliska, ma do niej ogromny szacunek i wdzięczność. Zaraża wręcz tą miłością, choć mnie już zarażać nie trzeba... Joanna Tekieli kolejny raz zbudowała ciekawe postaci - bardzo prawdziwe, z bagażem wad i zalet, z ciekawymi osobowościami. Najlepszy jest Adaś - najmłodsze dziecko Ewy i Mariusza. Zadaje tysiące pytań, jest wszystkiego ciekawy, znajduje sobie dziadka zastępczego, jest rozbrajająco szczery i rozczulający. Sytuacja z zaskrońcem rozłożyła mnie na łopatki. W książce zachwyca mnie też bezinteresowna pomoc sąsiedzka - pamiętam to z dzieciństwa, gdy spędzałam wakacje u babci na wsi. Zawsze było to dla mnie największą różnicą w życiu w mieście i na wsi. Zresztą sama nie znam dobrze wszystkich sąsiadów z klatki, niektórych tylko z widzenia, a wielu sąsiadów z bloku w ogóle nie kojarzę. 

       Po lekturze książki jeszcze bardziej marzy mi się własny dom, najlepiej na wsi, w jakiejś idyllicznej scenerii :) Mam ogromną ochotę na inne książki Joanny Tekieli, jeśli Wy też, to możecie je kupić w Księgarni Taniaksiazka.pl

Książkę otrzymałam z księgarni

taniaksiazka.pl - dziękuję :)

Marianne Cronin, Sto lat Lenni i Margot

Autor: Marianne Cronin
Tytuł: Sto lat Lenni i Margot
Wydawnictwo: Harper Collins
Rok wydania: 2021
Ilość stron: 398 (w tym wywiad z autorką)

Egzemplarz recenzencki.

     Sto lat. Dokładnie tyle razem mają dwie bohaterki książki - nastolatka Lenni i wiekowa Margot. Te dwie, tak różne pod (prawie) każdym względem osoby połączyła niespodziewana, bardzo silna i potrzebna przyjaźń. 

     Lenni i Margot poznają się w szpitalu Princess Royal w Glasgow w lutym 2014 roku w nieco dziwnych okolicznościach, ale to właśnie te okoliczności sprawiły, że poczuły między sobą niewypowiedzianą nić porozumienia. Tak zrodziła się przyjaźń, która obu kobietom przyniosła ukojenie, pogodzenie się z życiem i śmiercią oraz pozwoliła zamknąć pewne niedokończone rozdziały. 

    Bohaterki przed śmiercią pragną stworzyć coś wyjątkowego, coś co pozostawi po nich na ziemi jakiś ślad. Pomysł zrodził się w szpitalnej pracowni artystycznej "Różany pokój", a polega na przedstawieniu ich wspólnych stu lat życia na stu różnych, symbolicznych obrazach. W ten sposób, towarzysząc malowaniu obrazów, czytelnik wysłuchuje opowieści z genezą ich powstania. Poznajemy niesamowite życie Margot, której losy są tak niewiarygodne, że aż trudno uwierzyć, że wszystko to przytrafiło się jednej osobie. Fakty z życia Lenni też są interesujące - trudno ogarnąć, jak mimo wszystko pozostała ona tak pogodną i zadziorną osobą. 

     Książka jest jednym wielkim obrazem życia Lenni i Margot, ale przede wszystkim pokazuje proces umierania, który dla każdego przebiega inaczej, ale bardzo ważne, by odbywało się to na jego warunkach. Czego innego w ostatnich chwilach potrzebowała Lenni, a zupełnie inaczej ten czas zaplanował Humphrey. Ważne byśmy słuchali swoich bliskich, respektowali ich wolę i pomogli przejść na drugą stronę na ich zasadach.

      Lektura jest naturalnie bardzo refleksyjna, ale momentami także zabawna, zaskakująca i przejmująca. Jedynym mankamentem był dla mnie sposób narracji. Trudno było mi się zorientować kiedy narratorem jest Lenni, a kiedy Margot - używały tych samych słów, sformułowań, miałam wrażenie, że nawet ton ich głosu jest taki sam i to było czasami drażniące.

 Książkę przeczytałam za pośrednictwem Wydawnictwa HarperCollins

James Norbury, Wielka Panda i Mały Smok

 

Autor: James Norbury

Ilustracje: James Norbury
Tytuł: Wielka Panda i Mały Smok

Wydawnictwo: Albatros

Data wydania: 27.10.2021

Ilość stron: 159

Niezwykła książka o przyjaźni, wewnętrznej harmonii, o tym co ważne i piękne.

      Z posłowia wiem, że autor, pracujący w "telefonie wsparcia" zamierzał założyć lokalną grupę wsparcia, jednak pandemia pokrzyżowała mu plany. Tak zrodził się pomysł na stworzenie ilustracji, które pomogą innym przetrwać ten ciężki czas w życiu. 

     Ilustracje, tak pięknie ubrane w proste słowa stały się czymś niezwykłym, głębokim, emanującym ciepłem i dobrem. Książkę można traktować jak przewodnik, poradnik czy motywator do bycia lepszym, do życia w zgodzie z sobą samym. Można ją czytać wielokrotnie i za każdym razem będzie nas tak samo wzruszać i krzepić. To opowieść dobra nie tylko na chandrę, dobrze ją czytać codziennie rano po przebudzeniu, zamiast codziennej dawki witamin. Pobudzi nas do działania, przypomni co w nas jest dobre, co w życiu ważne i dokąd tak właściwie zmierzamy.

     To książka z założenia dla dzieci, jednak myślę, że o wiele więcej skorzystają z niej rodzice, którzy będą ją czytać swoim dzieciom. 

   

    Jest cudowna, niezwykła, piękna, ciepła, wyjątkowa. Po jej lekturze każdy czytelnik poczuje się lepszym człowiekiem. To jedna z tych pozycji, do których na pewno będziemy wielokrotnie wracać, na przestrzeni lat (najlepiej w towarzystwie kubka herbaty).

Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Albatros za egzemplarz recenzencki

i za możliwość przeczytania tej książki.

To teraz pójdę zaparzyć herbatę...

Agnieszka Jeż, Kto jest bez grzechu

 

Autor: Agnieszka Jeż
Tytuł: Kto jest bez grzechu
Wydawnictwo: Słowne (dawniej Burda Książki)
Rok wydania: 2021
Ilość stron: 366

Bestseller z księgarni Taniaksiazka.pl

      Zaginiona, młoda dziewczyna i... ciało dojrzałego mężczyzny - tym razem Wiera Jezierska musi rozwiązać dwie zagadki równocześnie.

      Kolejna sprawa Wiery Jezierskiej - sierżant z Giżycka podobnie jak poprzednie nie zapowiada się na łatwą do rozwiązania. Najpierw znika osiemnastoletnia, spokojna i skromna dziewczyna, a zaraz potem ktoś znajduje ciało jej ojczyma. Być może te dwie sprawy się łączą, choć Ewelina i Robert się szczerze nie lubili i woleli nie wchodzić sobie w drogę... podobno...

    Wiera musi zmierzyć się z tym śledztwem sama. Jej mentor - Janusz Kosoń odchodzi na zasłużoną emeryturę. Właściwie to Wiera dostaje nowego partnera, Remigiusza Staronia, ale czuje się w pełni odpowiedzialna za to śledztwo. Dochodzenie jest żmudne i niejasne, ciągły brak dowodów i świadków mocno ogranicza pole manewrów. Wiera opiera się właściwie tylko na poszlakach i zmuszona jest nieco blefować, by otrzymać jakiekolwiek nowe ślady. 

    Uwielbiam ją! Podoba mi się jej strategia, podejście i przeświadczenie, że każdy szczegół się liczy. Brawa dla autorki, z każdą kolejną książką sprawia, że czytelnik coraz bardziej kibicuje Wierze. Obserwowanie jej pracy jest prawdziwą przyjemnością. Znowu próbowałam razem z bohaterką rozwiązać te sprawy. Wiedziałam, że autorka będzie chciała zaskoczyć, dlatego szukałam w głowie nieoczywistych  rozwiązań, ale i tak się nie udało. Pomyliłam się, a przynajmniej w mojej pierwszej wersji, w którą wierzyłam do 250 strony. Potem udało mi się poprawnie wytypować zabójcę Nęckiego, ale sprawy zaginięcia Eweliny się nie domyśliłam. 

    Wiera Jezierska nie jest najbardziej przebojową i pewną siebie kobietą, ale wkłada wiele wysiłku w to, żeby koledzy z pracy widzieli w niej dobrego fachowca i mieli o niej dobre zdanie. Chciałaby być jak Kosoń, ale wydaje mi się, że mroczna przeszłość, która nadal ją prześladuje nie pozwala jej w pełni rozwinąć skrzydeł. Widać, że nie ma jeszcze tej pewności, ale niektóre z jej pomysłów są naprawdę zaskakujące i godne podziwu, jak chociażby sposób wytypowania kochanki Nęckiego. To było naprawdę ciekawe, od momentu zdobycia jej rysopisu do wytypowania konkretnej osoby. Już jestem ciekawa czym zaskoczy mnie kolejna książka :)

    Podoba mi się to, że autorka opisuje takie "zwyczajne" śledztwa, bardziej pasują mi one do polskich realiów, niż te, które rozwiązują się w 5 godzin, a śledczy wszystkie dowody i świadków dostają na tacy. U Agnieszki Jeż na początku jest zawsze jedna wielka niewiadoma, a odkrycie prawdy jest naprawdę trudnym procesem i bohaterka musi się się sporo nakombinować, żeby wysupłać istotne fakty z tego czego się po drodze dowiaduje (często są to naprawdę drobne elementy, jak chociażby wynoszenie przez kogoś śmieci) i dopasować je do całości. Wiera potrafi wyłapywać te drobnostki w dowodach, zeznaniach i śladach na miejscu zbrodni. Zdecydowanie chcę więcej!

Książkę otrzymałam z księgarni

taniaksiazka.pl - dziękuję :)

Inne książki z serii o Wierze Jezierskiej:

- "Szaniec" - moja recenzja - książkę można kupić >tutaj<

- "Odpłata" - moja recenzja - książkę można kupić >tutaj<