Jurgen Banscherus, Tajemnica gangu niebieskich

 Autor: Jurgen Banscherus

Ilustrator: Ralf Butschkow
Tytuł: Tajemnica gangu niebieskich
Seria: Detektyw Kwiatkowski na tropie
Wydawnictwo: Akapit Press
Miejsce i rok wydania: Łódź 2006
Ilość stron: 69
Wieka adresatów: 7 -11 lat

    Detektywa Kwiatkowskiego poznałam za sprawą "Znikających wrotek". Tym razem chłopiec wziął udział w rozwiązywaniu o wiele bardziej tajemniczej zagadki. 

    Któregoś dnia Kwiatkowski został zwabiony w pułapkę i...tam spotkało go coś okropnego, mrożącego krew w żyłach! Dzielny chłopak jednak niezrażony niebezpieczeństwem postanowił rozwikłać tajemnicę gangu niebieskich. Kto należy do szajki? Czym się ona zajmuje? 

    No nie powiem, pomysł na tę historię jest ciekawy i oryginalny. Jest ryzyko, strach, zagrożenie i niepewność. Duża, wyraźna czcionka sprzyja samodzielnemu czytaniu. Ilość tekstu na stronie nie przytłacza i nie przeraża nawet początkujących czy "niedzielnych" czytelników. Książkę czyta się błyskawicznie. Napisana jest bardzo prostym i przystępnym językiem. W zasadzie wszystko super tylko... znów mi czegoś brak. Kwiatkowski myśli, że jest bardzo bystrym i spostrzegawczym detektywem, ale tak naprawdę gdyby nie pomoc cioci Olgi nie wpadłby na żaden trop. Mam też wrażenie, że sprawa rozwiązuje się samoistnie, bez zaangażowania chłopca. To co mu się przytrafia w toku sprawy też jest mało prawdopodobne, a już na pewno żaden rodzic nie obyłby się bez zawiadomienia policji w takiej sytuacji - wszak zagrożone było zdrowie dziecka... Wejście do ciemnego, nieznanego i podejrzanego miejsca dla kilkulatka też nie jest niczym normalnym. Dziecko powinno być jednak bardziej odpowiedzialne i świadome grożących mu niebezpieczeństw. Tak, tak, to tylko książka, ale czy mamy pewność, że któryś z małych czytelników nie chciałby wcielić się w rolę Kwiatkowskiego i w rzeczywistości próbować naśladować jego postępowanie?

    Zanim po lekturę sięgną dzieci, zachęcam rodziców do sprawdzenia jej treści i zdecydowanie czy ich pociechy nie wyciągną z niej negatywnych wzorców, a jedynie będą się świetnie bawić.

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory (żółty)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,5 cm (47,7 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (38)

Dariusz Tuzimek, Lewandowski. Wygrane marzenia

Autor: Dariusz Tuzimek
Tytuł: Lewandowski. Wygrane marzenia
Seria: O sławnych piłkarzach
Wydawnictwo: Egmont
Rok wydania: 2016
Ilość stron: 203
Uwagi: Autoryzowana biografia Roberta Lewandowskiego dla dzieci (wzbogacona dużą ilością zdjęć)

     Euro 2016 pozostanie dla Polaków na długo w pamięci, co prawda nie udało się nam odnieść większego sukcesu, ale reprezentacja Polski pokazała, że jest w świetnej kondycji, potrafi się zorganizować i zagrać zespołowo. Gdyby nie pech w rzutach karnych, po remisowym meczu z Portugalią w 1/4 finałów, kto wie jak zakończyłaby się nasza przygoda na Mistrzostwach Europy.  Dla mnie, wielkiej entuzjastki piłki nożnej, kibicowanie polskiej drużynie i obserwowanie meczów było wspaniałą rozrywką i przygodą. Dziś czekam na mecz finałowy Portugalia - Francja (w takim układzie kibicując Francji).

       Zainteresowanie piłką nożną nie wynika u mnie z przyjemności patrzenia na przystojniaków biegających za piłką, tylko z pobudek czysto sportowych. Udzielają mi się emocje związane z rywalizacją, sukcesami i porażkami. Najwyższy poziom adrenaliny wywołują we mnie właśnie mecze z udziałem polskiej reprezentacji. Na sukces drużyny składa się wiele elementów. Oczywiście bardzo ważna jest kondycja, zgranie i zaufanie członków drużyny, opracowanie techniczne i wsparcie trenera, dobra atmosfera w drużynie, ale też energia, motywacja i... chęć dorównania najlepszym z najlepszych. Myślę, że do tej grupy spokojnie możemy zaliczyć Roberta Lewandowskiego, który (nie bez powodu) jest kapitanem naszej drużyny.

     W szkole, w której pracuję uczniowie także interesują się piłką nożną. Chętnie sięgają po biografie piłkarzy znanych na całym świecie: Messiego, Ibrahimovicia, Ronaldo czy Neymara. Ale przecież mają się na kim wzorować także na rodzimym "podwórku". Taki wzorzec będzie dla młodych chłopców (i nie tylko) bardziej realny i możliwy do doścignięcia. Kiedy miałam więc sama okazję przeczytać biografię (autoryzowaną) Roberta Lewandowskiego to zrobiłam to z wielką przyjemnością. Już wcześniej podziwiałam Lewego za opanowanie, wewnętrzny spokój (a przynajmniej tak ja to widzę) - co jest dużym atutem u sportowców. Niedawno za sprawą reklamy jednej z sieci komórkowych zauważyłam też, że ma świetny dystans do siebie i z pewnością jest ciekawą i sympatyczną postacią. Po ostatnich spostrzeżeniach jeszcze bardziej zapragnęłam "poznać" jego osobę.

    W książce "Lewandowski. Wygrane marzenia" poznajemy przebieg kariery Lewego od samego początku, kiedy to jako mały chłopiec marząc, by w przyszłości zostać zawodowym piłkarzem trafił do dziecięcej drużyny Klubu Varsovia. Potem przyszedł czas na Deltę ("zaplecze" Legii Warszawa), Lecha Poznań, Borussię Dortmund, aż po Narodową Reprezentację Polski i Bayern Monachium. Już od najmłodszych lat Robert pracował nad techniką gry poprzez analizę amatorskich nagrań z jego poczynań w przydomowym ogródku. Był bardzo pilnym i wytrwałym zawodnikiem. W drużynach juniorów często grał ze starszymi od siebie kolegami, a mając 14 lat zagrał nawet w drużynie seniorów Partyzanta Leszno (prezesem tego klubu był jego tata). Nie zamierzam tutaj więcej zdradzać warto jednak poznać całą historię sukcesu Roberta Lewandowskiego, który w kolejnych klubach uczył się nie tylko gry w piłkę nożną, ale także mężniał, nabierał charakteru - już od najmłodszych lat - co pewnie pomogło mu bardzo, gdy zmarł jego tata. Robert nie załamał się, wiedział, że tata chciałby żeby grał i rozwijał się dalej. Z całą pewnością byłby z niego dumny.

    Polecam książkę głównie dzieciom i nastolatkom marzącym o sukcesach w sporcie (nie tylko w piłce nożnej). Przekonajcie się ile wyrzeczeń i determinacji kosztuje sukces, jak radzić sobie z trudnościami i porażkami, a także, jak ważna jest harmonia i opanowanie gdy pojawiają się sukcesy.

    To książka także dla dorosłych czytelników, nie tylko miłośników sportu. Napisana bardzo przystępnym językiem jest interesująca, inspirująca i pokrzepiająca. Kto wie, może któryś z młodych czytelników zafascynowany karierą Lewego zostanie jego następcą?!

      Zapraszam do zapoznania się z sylwetką najbardziej znanego w tej chwili piłkarza w Polsce. Gwarantuję, że żaden czytelnik nie będzie zawiedziony.

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1,5 cm (47,2 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (37)

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Egmont

Zofia Stanecka, Basia i jej przyjaciele. Anielka/Antek

Autor: Zofia Stanecka
Ilustrator: Marianna Oklejak
Tytuł: Anielka
Seria: Basia i przyjaciele
Wydawnictwo: Egmont
Rok wydania: 2016
Ilość stron: 24
Wiek adresatów: od 3 do 8 lat

    Anielka to bardzo grzeczna, spokojna i dojrzała jak na swój wiek dziewczynka. Mieszka na poddaszu z mamą malarką, czasem pomieszkuje z nimi także tata, który jest artystą, który występował w wielu różnych miejscach. Tego dnia dziewczynka wypatrywała właśnie ojca, który miał wrócić do domu, ale ten nie nadchodził. Mama, której żal było córki, pomyślała, że dobrym sposobem na umilenie czasu oczekiwania córce może być wizyta z nocowaniem jej przyjaciółki Basi. To był strzał w dziesiątkę! Dziewczynki świetnie się bawiły. No bo czy może być coś lepszego na smutki niż wsparcie przyjaciela [wiem, wiem słodycze też są w rankingu wysoko, ale to krótkotrwały efekt]? 

   W książce poznajemy różne wymiary przyjaźni, wszystkie są równie dobre i ważne. Przyjaźń między ludźmi, pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem i między dzieckiem a przytulanką. Warto pamiętać o tym, że gdy nam smutno i źle to nie musimy w tym stanie trwać samotnie. Koniecznie trzeba poprosić o pomoc przyjaciela - z nim zawsze jest nam raźniej, a wszystko co złe wydaje się mniej straszne.

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Grunt to okładka (czasoumilacz - zabawa)
- Cztery pory roku - LATO (bawiące się dzieci)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,8 cm (44,9 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (35)

******************

Autor: Zofia Stanecka
Ilustrator: Marianna Oklejak
Tytuł: Antek
Seria: Basia i przyjaciele
Wydawnictwo: Egmont
Rok wydania: 2016
Ilość stron: 24
Wiek adresatów: od 3 do 8 lat

     Każdy z nas miewa czasem gorsze dni. Dla Antka - kuzyna Basi - ten dzień był wyjątkowo kiepski. Posprzeczał się z mamą, dostał dotkliwą karę za braki w zadaniach domowych, a do tego cudowną zabawę z Jankiem miała mu zepsuć Basia. No nie! Wszystko szło nie tak. Antek był naburmuszony, skwaszony i zmierzły, ale wiecie co? Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło :)

   Warto jest czasem spojrzeć na daną sytuację z innej perspektywy, dostrzec jej potencjał i pozytywy. Musimy też pamiętać, że różne sytuacje są konsekwencją innych zdarzeń i często sami jesteśmy "winni" takiego obrotu sprawy. Jeśli nie wypełnimy naszych obowiązków to nie otrzymamy nagrody. Jeśli będziemy nieprzyjemni i apodyktyczni dla innych to nikt nie będzie chciał się z nami bawić, rozmawiać, czy współpracować. Warto przemyśleć swoje zachowanie i pomyśleć nad konsekwencjami zanim będzie za późno. Dajmy też sobie szansę na nowe doświadczenia, nikt nie powiedział, że zmiany są złe. Czasem to co początkowo nas przeraża, zniechęca czy martwi może okazać się wspaniałą przygodą. Bądźmy otwarci i elastyczni na nowe rzeczy i doznania. 

    Kolejny raz w książeczkach z serii o Basi zachwyciły mnie ilustracje Pani Marianny Oklejak. Są cudowne! Dla mnie bardzo istotnym jest to, że te postaci nie są idealne, doskonałe. Mają swoje wady w fizjonomii - jak my wszyscy, swoje humory i nastroje - co doskonale oddają ilustracje. Choć rysowane z pozoru dziecięcą ręką są bardziej wiarygodne i rzeczywiste niż perfekcyjnie odrysowane obrazki w innych pozycjach dla dzieci. Rozczula mnie tu rękawica kuchenna, szal na szyi mamy Basi, naprędce uczesany kok, proporcje ciała mamy Antka, mina Antka gdy w swoich drzwiach widzi Basię. Ilustracje ożywiają tekst, nadają mu głębi i wiarygodności.

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Grunt to okładka (czasoumilacz - zabawa)
- Cztery pory roku - LATO (bawiące się dzieci)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,8 cm (45,7 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (36)

Obie książeczki przeczytałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Egmont

Francesca Simon, Gagi Gangu Purpurowej Ręki (Koszmarny Karolek)

Autor: Francesca Simon
Ilustrator: Tony Ross
Tytuł: Gagi Gangu Purpurowej Ręki
Seria: Koszmarny Karolek
Wydawnictwo: Znak
Rok wydania: 2012
Ilość stron: 72
Wiek adresatów: do 6 lat

   W szkolnej bibliotece mamy wiele tomów z kolekcji o Koszmarnym Karolku. Są to dla mnie książki "pewniaki", bo wiem, że mogę po nie sięgnąć gdy w ostatniej chwili dowiaduję się o zastępstwie w jakiejkolwiek klasie od I do VI. Wiem, że zainteresują wszystkich uczniów. Ostatnio przebywali u mnie drugoklasiści, którzy czekali na próbę przed komunią, i żeby spożytkować im jakoś ten czas, postanowiłam im poczytać.

    Mój wybór padł na "Gagi Gangu Purpurowej Ręki" oczywiście ze względów na Grę w Kolory :) Myślałam, że będą to kolejne opowiadania o poczynaniach Karolka, ale jest to zupełnie inna pozycja. To zbiorek dowcipów i śmiesznych zagadek. Jedne są bardzo śmieszne, inne mniej, a niektóre zupełnie nas nie śmieszyły (choć w tym przypadku mam wrażenie, że tracą na tłumaczeniu, a w oryginale mają większy sens). Są tu kawały dobrze znane (można powiedzieć od pokoleń, bo znałam je we własnym dzieciństwie), jak i te zupełnie nieznane (i nie jest to tylko moje zdanie, ale też uczniów). Dzieciakom chyba najbardziej spodobał się ten:

"Co jest purpurowe, trochę brązowe i kudłate?

Kanapka z dżemem truskawkowym,

która od tygodnia leży na dywanie"*.

    Małym czytelnikom pozycja sprawia wiele radości i poprawia humor. Mnie aż tak bardzo nie zachwyca, ale czasem trzeba "wziąć" coś na rozluźnienie :) To też dobra propozycja dla dzieci, które nie lubią czytać - króciutkie teksty z humorem sprawią, że dzieci będą doskonaliły technikę samodzielnego czytania, nie myśląc tak naprawdę o tym, że czytają. Książeczkę można ze sobą zabrać na wycieczkę szkolną, do poczekalni u lekarza czy nawet na przerwę pomiędzy lekcjami - dowcipy nie wymagają skupienia dłuższej uwagi, ani większego zaangażowania. Są przyjemnością w czystej postaci :)

* Francesca Simon, Gagi Gangu Purpurowej Ręki, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2012 s. 10

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory (różowy)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,9 cm (39,5 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (32)

Rebecca McRitchie, Edward i jego wielkie odkrycie

Autor: Rebecca McRitchie
Ilustracje: Celeste Hulme
Tytuł: Edward i jego wielkie odkrycie
Wydawnictwo: Adamada
Rok wydania: 2016
Format: 25 x 28
Ilość stron: 40
Wiek adresatów: od 4 lat

    Edward podobnie jak wszyscy członkowie jego rodziny chciałby zostać sławnym archeologiem. Marzy o odkryciu czegoś wielkiego, spektakularnego, ale nic mu nie wychodzi. Chłopiec jest smutny i zmartwiony. Gdy wreszcie mu się to udaje, nie zdaje sobie sprawy z tego jak wielkie jest to odkrycie. Edward opiekował się swym... znaleziskiem, dbał o nie i kochał. Jednak ciągle był zmartwiony. Dlaczego? Co znalazł chłopiec? I jak skończyła się cała ta historia?

     Opowieść o Edwardzie i jego odkryciu można interpretować na wiele sposobów. Myślę, że każdy rodzic  odnajdzie w niej inne przesłanie, a dziecko ucieszy się samą formą przedstawienia historii i z dużym zaangażowaniem będzie "studiowało" piękne ilustracje. Według zamysłu autora myślę, że to książka o wielkiej przyjaźni, ale mnie na pierwszy plan wysuwa się tu inny wątek - warto wierzyć w siebie i dążenie do realizacji własnych celów i marzeń. Każdy z nas ma swoją wartość, jest dobry w jakiejś dziedzinie, ma swoje zainteresowania i jakieś ukryte zdolności i talenty. Warto dążyć do ich spełnienia.

     Jak już wspomniałam wcześniej dla dziecka książka ma przede wszystkim walory wzrokowe. Piękne, bardzo szczegółowe ilustracje  sprawią, że dziecko będzie wielokrotnie zaglądało do książki i z radością wyszukiwało kolejne detale. Historia może nie do końca być dla malucha zrozumiała, ale za to forma graficzna sprzyja nauce samodzielnego czytania. Zdania są krótkie i wyraźne (mimo niestandardowej czcionki). 

     Polecam książkę zwłaszcza małym chłopcom, którzy sami interesują się światem i odkryciami.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Adamada

Książeczkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,9 cm (36,9 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (29)

Dorysowanki. Rozwijaj wyobraźnię (dla chłopczyka i dziewczynki) Wydawnictwo Adamada

Autor: praca zbiorowa
Ilustracje: praca zbiorowa
Tytuł: Dorysowanki. Rozwijaj wyobraźnię
Wydawnictwo: Adamada
Ilość stron: 48
Wiek adresata: od 7 lat
Uwagi: wersja dla dziewczynek (różowe i typowo dziewczęce elementy okładki oraz wnętrza)




Autor: praca zbiorowa
Ilustracje: praca zbiorowa
Tytuł: Dorysowanki. Rozwijaj wyobraźnię
Wydawnictwo: Adamada
Ilość stron: 48
Wiek adresata: od 7 lat
Uwagi: wersja dla chłopców (zielone i typowo chłopięce elementy okładki oraz wnętrza)

   Od początku roku miałam okazję poznać wiele kolorowanek dla dorosłych i dzieci. Są bardzo różne, ale wszystkie mają w sobie to "coś", ale mimo wszystko większość jest do siebie w pewnym sensie podobnych. Wydawnictwa szukają nowych rozwiązań, pomysłów, form, dzięki którym ich kolorowanki wyróżnią się na tle innych. Udało się to między innymi Wydawnictwu Adamada, które przygotowało dla najmłodszych "Dorysowanki". 

    W "Dorysowankach" obok typowych kolorowanek, znajdziemy uzupełnianki (też do kolorowania), instruktaże rysunku, miejsce na własne rysunki i mnóstwo zadań do wykonania, czy zdań do uzupełnienia (o przyjaciołach, rodzinie, zainteresowaniach, marzeniach i inne).

"Dorysowanki" mają dwa warianty: dla dziewcząt i chłopców. Zawierają elementy kojarzone typowo z daną płcią, co dla dzieci w wieku szkolnym jest sprawą istotną.

Ilustracje są zabawne, zadania ciekawe i różnorodne.

To świetna alternatywa dla dzieci, które lubią twórczo działać, 

ale szybko nudzą się monotonną pracą.

Tutaj, niemal na każdej stronie zostają zaskoczeni czymś nowym.

Za możliwość testowania nietypowych kolorowanek dziękuję Wydawnictwu Adamada