Beata Pawlikowska, Śniadania świata

Autor: Beata Pawlikowska
Tytuł: Śniadania świata
Wydawnictwo: Edipresse
Rok wydania: 2018
Ilość stron: 511

    Niedawno wydana książka Beaty Pawlikowskiej łączy w sobie kulinaria z literaturą podróżniczą. To zbiór przepisów na śniadania pochodzących z wielu krajów świata, okraszone komentarzami i wspominkami z podróży.

    Gdy zamawiałam książkę nie sądziłam, że książka jest tak obszerna i kolorowa. Składa się głównie z niesamowitych, zachwycających zdjęć, wspomnień autorki i przepisów na wybrane potrawy. Celowo użyłam słowa potrawy, bo sporo receptur dotyczy przysmaków, które z powodzeniem można jeść na obiad. Głównie ze względu na zamieszczone w książce zdjęcia, od kiedy ją mam wertowałam ją niezliczoną ilość razy. Właściwie od dnia gdy przyszła do mnie przesyłka, książka leży na oparciu kanapy, stale pod ręką :)

     Autorka prezentuje śniadania typowe dla różnych regionów świata, ale przepisy dotyczą tylko zdrowego jedzenia. Niektóre są dziecinnie proste i szybkie, inne nieco trudniejsze i bardziej czasochłonne (można je przygotowywać dzień wcześniej na obiad, a następnego dnia tylko odgrzewać w parowarze). Jednak jeśli wolicie śniadania na słodko to też znajdziecie coś dla siebie.

    Wcześniej myślałam, że znam się na herbacie, ale jak się okazuje i ten temat potrafi mnie zaskoczyć. Dowiedziałam się, że w Bhutanie podaje się herbatę z masłem, solą i prażonym jęczmieniem.

    Książkę przyjemnie się czyta, za każdym razem mam wrażenie, że znalazłam coś nowego. Jedyne do czego się można doczepić to pewien chaos. Myślałam, że całość będzie spisana wg państw. Czułam, że nie do każdego wymienionego śniadania znajdę przepis, ale liczyłam na to, że jeśli dana potrawa jadana jest w różnych krajach to prezentowane przepisy będą rozdzielone wg państw. Tutaj jest to wymieszane. Większość przepisów znajduje się tam gdzie opis śniadań z miejsca, z którego dana potrawa pochodzi, a jednak co któryś rozdział wtrącone są dodatkowe działy" poświęcone konkretnym produktom, nawet jeśli ich konkretne rodzaje pochodzą z różnych miejsc. Tak jest w przypadku m.in. empanady, owsianek, muesli, ciastek i kanapek śniadaniowych. Dodatkowe rozdziały dotyczą śniadań z ryżem, kaszą gryczaną. Na koniec mamy jeszcze działy ogólne ze względu na miejsca, w których śniadania te są serwowane (dżungla, pustynia...).Gdyby były dwa główne działy - "Kraje i ich typowe śniadania" oraz "Rodzaje śniadań" to nawet jeśli informacje by się powtórzyły to łatwiej byłoby znaleźć to czego szukamy. Zastany podział na pewno nie przeszkodzi osobom, które traktują książkę jako ciekawostkę, informator o zwyczajach kulinarnych mieszkańców innych państw.

   Bez względu na to czy czytelnik ma zamiar wprowadzić nowe przepisy w życie czy też nie to czytanie i przeglądanie książki jest niezwykle interesujące. Duży wkład mają w to liczne rewelacyjne zdjęcia. Bardzo przyjemna lektura, do której z pewnością będziecie wielokrotnie wracać.Świetna pozycja!

Książkę przeczytałam za pośrednictwem Wydawnictwa Edipresse

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu 4,6 cm (18,2 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2018 (7)

Piotr Kraśko, Bliski Wschód / Piotr Kraśko, Afryka

Autor: Piotr Kraśko
Tytuł: Bliski Wschód
Seria: Świat według reportera
Wydawnictwo: G+J
Miejsce i rok wydania: Warszawa, 2011
Ilość stron: 95

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

       Piotr Kraśko przez wiele lat był reporterem korespondencyjnym dla "Wiadomości" w TVP 1. Chyba nie ma miejsca, w którym go nie było. W poszukiwaniu prawdy przemierzył cały świat. W jednych miejscach był tylko przejazdem, w innych kilka tygodni czy miesięcy. Był świadkiem wojen i innych ludzkich tragedii, jak tsunami w Azji, czy zamachy bombowe w Londynie. Za swoją pracę w 2008 roku został nagrodzony Wiktorem w kategorii: Najlepszy prezenter.

       Jedna z jego książek "Bliski Wschód" ukazuje nam zderzenie dwóch światów na Półwyspie Arabskim. Z jednej strony przepych, luksusowe samochody, niewyobrażalne pieniądze, z drugiej trwająca latami na tle religijnym wojna. Zdecydowana większość książki przedstawia konflikt zbrojny na Bliskim Wschodzie. Nie są to jednak tylko suche fakty, wręcz przeciwnie. Autor opisuje codzienne życie pod ostrzałem i strach, czy się dożyje jutra. Nigdy nie zrozumiem idei wojen, bo przecież cierpią przez nie niewinni ludzie. Niektóre wojny trwają całymi latami i świat czasem zapomina o co toczy się ten spór. O terytorium? O władzę? Tylko dlaczego ludzie, którzy przed wojną żyli normalnie - mieli rodzinę, przyjaciół, pracę i marzenia tracą to wszystko, a końca konfliktów zbrojnych i tak nie widać. Przykre, bardzo przykre, że w cywilizowanym świecie ludzie nie potrafią się normalnie porozumieć i rozsądnie dogadać. Dla mnie nie ma nic ważniejszego od życia drugiego człowieka (i swojego oczywiście też) dlatego nigdy nie usprawiedliwię, żadnych powodów, dla których wszczyna się walki.

******************************

Autor: Piotr Kraśko

Tytuł: Afryka

Seria: Świat według reportera

Wydawnictwo: G+J

Miejsce i rok wydania: Warszawa, 2011

Ilość stron: 95

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

     Inna część z serii "Świat według reportera" Piotra Kraśki bardziej mi się spodobała. Pewnie pierwszym co sobie pomyśleliście jest to, że tematyka tej książki jest lżejsza. ... noo niestety! I tutaj na pierwszym tle jest wojna, również tocząca się od wielu lat. Jednak mieszkańcy Afryki są zupełnie inni. Cieszą się z każdego przeżytego dnia i nie myślą o przyszłości. Żyją z dnia na dzień, ale może to jest właśnie sposób na przetrwanie, i za to bardzo ich cenię. Autor w wielu słowach na kartkach swojej książki wychwala piękno afrykańskiej przyrody. Zapierających dech w piersiach widoków (rodem z filmu "Pożegnanie z Afryką") i hipnotyzujące stada zwierząt (zwłaszcza żyraf i flamingi). Część tekstu nawiązuje do wielkich polowań, w tym w wykonaniu Roosevelta. Przy okazji autor wspomina zasady obowiązujące na polowaniach. Także tutaj mamy zderzenie dwóch światów. Niczym nie zmącona przyroda kontra dzieci biegające z kałasznikowami w rękach... 

*  *  *

    Bardzo żałuję, że dopiero teraz znalazłam czas na opisanie tych książek. Przeczytałam je 4 września, więc niektóre wiadomości mi się zacierają, a treści dotyczące wojen mylą. Nie chcę popełnić gafy, więc nie piszę o nich więcej. Dodam tylko, że Piotr Kraśko pisze w sposób bardzo ciekawy. Ze swoich podróży wyłuskuje najbardziej interesujące momenty i dzieli się nimi z nami. Obrazowy sposób pisania pozwala czytelnikowi doskonale wczuć się w rolę uczestników opisywanych zdarzeń. Jest tu dużo zaskakujących elementów i informacji, o których wcześniej nie zdawaliśmy sobie sprawy (chociażby to, że Lecha Wałęsę znają dosłownie wszędzie!). Polecam

Książki przeczytałam w ramach wyzwań:

- Klucznik (książka wydana w serii)

- Pod hasłem* (przeżyjmy to jeszcze raz)

- Gra w kolory (brązowy)

*Ewelinko czy zaliczysz "Afrykę" do wyzwania? Autor jest poniekąd bohaterem, prawda?

Marc Llewellyn, Australijczyk w Italii czyli jak mała włoska wysepka odmieniła moje życie

Autor: Marc Llewellyn
Tytuł: Australijczyk w Italii czyli jak mała włoska wysepka odmieniła moje życie
Wydawnictwo: Świat Książki
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2013
Ilość stron: 286

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

    

    Z lekturą "Australijczyk w Italii..." przeżyłam wspaniały urlop od codzienności. Zatopiłam się w książce i delektowałam się każdym jej fragmentem. Cudowne miejsce, niezwykła podróż po nieznanych zakątkach, kultura i tradycje. Prawdziwy relaks! 

      Pewnego dnia 36 - letni dziennikarz Marc z Sydney uświadamia sobie, że czuje się jak w klatce, a życie przelatuje mu między palcami. Funkcjonuje jak robot, od weekendu do weekendu, ciągle na czyjś rachunek, a do tego takie życie oddala go od żony Rohan. Przypadkowo otwarta książka Seneki i słowa, które w niej znalazł pomagają mu podjąć śmiałą decyzję o zrobieniu czegoś nowego. Chociaż na próbę, by w przyszłości nie żałować, że nie próbował odmienić swojego losu. Tego samego dnia zadzwoniła do niego znajoma Justine z informacją, że znalazła dom na wyspie, w którym małżeństwo mogłoby zatrzymać się na dłużej. To był prawdziwy znak. Co prawda Marc i Rohan podczas ostatnich wakacji w Lipari, jednej z włoskich wysepek rozmawiali z przyjaciółmi o tym, że fajnie by było zamieszkać w takim miejscu i nieco zwolnić, ale wtedy nie brali tego na poważnie, ot takie gadanie. Spontaniczną decyzję musieli odłożyć jednak na kilka miesięcy, gdyż Rohan niespodziewanie zaszła w ciążę. Louis urodził się w listopadzie, a trzy miesiące rodzina zawitała w Lipari. Tam powoli budowali nowe życie. Poznawali zwyczaje, przesądy i codzienność wyspiarzy. Uczyli się żyć w nowych warunkach klimatycznych, przyrodniczych i kulturowych. Wszystko było dla nich nowe, inne. Zmiana miejsca zamieszkania, nie była jednak najistotniejsza. Najtrudniejszą zmianą okazała się rola rodzica. Nie jest to wcale takie łatwe, jak mogłoby się wydawać. Nocne wstawanie, częsty płacz i nieustanna opieka nad niemowlęciem dała im się mocno we znaki. Niestety często kończyło się to konfliktem między małżonkami. Czy Marc i Rohan przezwyciężą problemy? Czy zaadaptują się w nowym miejscu? Czy to właśnie tu jest ich miejsce na ziemi? Czy małżonkowie odnajdą sens życia i dokładnie poznają swoje oczekiwania i potrzeby?

     Książka ma niesamowity, niepowtarzalny klimat. Niezwykle przepiękne opisy przyrody dokładnie opisują walory wyspy. Autor opisuje wszystko w bardzo dokładny sposób. Czytając ma się uczucie, że faktycznie spaceruje się uliczkami miasteczka, obserwuje pracę mieszkańców, gaje oliwne, pola uprawne oraz morze. Jest cudownie, aż zapiera dech w piersiach. To dla mnie wspaniała przygoda. Dokładnie zobrazowane w najdrobniejszych szczegółach opisy autor idealnie wpasował w treść. W niektórych książkach opisy sprawiają wrażenie sztucznego tła, jakby pisane na siłę. Te są pełne uczuć, szacunku do miejsca, w którym przebywa bohater - autor. Obok wspaniałego obrazu wyspy, poznajemy wiele istotnych informacji dotyczących jej mieszkańców. Zasady wymiany handlowo - usługowej, praktyczne wskazówki dotyczące kupna domu na wyspach, jak obserwować niebo, chmury i wiatry. Obserwujemy proces pieczenia chleba w tradycyjny sposób, szacunek do ziemi i morza, do darów, które dają mieszkańcom. To zupełnie inny świat. 

     Po lekturze książki czuję się bogatsza w nowe doświadczenia i wiedzę. Sama nabrałam dystansu. Szczęście mamy na wyciągnięcie ręki i sami decydujemy o tym czy potrafimy z niego korzystać i cieszyć się nim. Niezwykła książka! Długo pozostanie w mojej pamięci.

Wydawnictwo:

Za możliwość przeczytania książki pięknie dziękuję Pani Zofii.

----------------------------------

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (2,3 cm)

- Czytamy powieści obyczajowe

- Odkrywamy białe plamy 

(Lipari, jedna z wysepek włoskich)

- Trójka e-pik 

(Jaki kraj taki obyczaj)

Beata Pawlikowska, Blondynka w Indiach/Blondynka w Meksyku

Tytuł: Blondynka w Indiach
Autor: Beata Pawlikowska
Wydawnictwo: G+J RBA Sp. z o.o.
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2011

Źródło zdjęcia ---> klik<

     "Blondynka w Indiach" to pierwsza pozycja autorki, którą czytałam. O przygodach Beaty Pawlikowskiej chciałam przeczytać już dawno, ale jakoś tak jej książki omijały moje ręce. Na szczęście w jesiennej promocji Weltbild milion książek na jesień od 9.90zł zakupiłam sobie pakiet książek - "Blondynka w Indiach" i "Blondynka w Meksyku" i wreszcie spełniłam swoje zamiary.
      Moje pierwsze wrażenie nie było najlepsze. Nie podobał mi się sposób pisania książki, ani to, że treści powtarzają się w rysunkach i pod zdjęciami. Odniosłam wrażenie, że opowieści z Indii są naciągane i opisane na siłę - byleby powstała książka (stąd też pewnie nic nie wnoszące obrazki, których jedynym celem było pewnie zajęcie kilku kartek). Kilka wątków wydaje mi się być niedokończonych. Fakt dowiedziałam się o Indiach czegoś nowego - poznałam historię Taj Mahal, Czerwony Fort, Świątynię Szczurów, ale zdarzenia na pustyni i spotkanie w wiosce z dwoma chatkami zupełnie mnie nie zainteresowały.
     Względem książek Pawlikowskiej żywiłam wielkie nadzieje. Teraz myślę, że na jej książki patrzyłam przez pryzmat Martyny Wojciechowskiej, która prezentuje dla mnie o wiele wyższy poziom. A po lekturze "Blondynki w Indiach" wiem tylko jedno - Indie to miejsce, którego na pewno nie chciałabym zwiedzić ... a chyba nie taką funkcję miała spełnić.

* * * * * * * * * * * * * * *

Tytuł: Blondynka w Meksyku

Autor: Beata Pawlikowska

Wydawnictwo: G+J RBA Sp. z o.o.

Miejsce i rok wydania: Warszawa 2011

Źródło zdjęcia --->klik<


      Skoro "Blondynka w Meksyku" była w pakiecie postanowiłam i ją przeczytać. I tak sobie myślę, że może byłam zbyt surowa? Teraz dostrzegam humor zawarty w książce (i nawet przypominam sobie, że w poprzedniej też był). Dygresje mi tu tak nie przeszkadzają (nie tracę wątku). Może chodzi o miejsce podróży Pani Beaty? Może po prostu Meksyk zainteresował mnie bardziej? ... nie, chyba nie! Zmiany na lepsze zauważyłam już po 10 stronach. Fragment dotyczący obrony przed mężczyznami agrafką rozbawił mnie najbardziej :) Biedne dziewczyny muszą sobie jakoś radzić. Potem było trochę gorzej, gdy znów podpisy zdjęć powielały się z treścią książki i niepotrzebnie czytałam je dwa razy. Niestety historie o bóstwach i Aztekach mnie nie zainteresowały :( Na szczęście pod koniec pojawił się inny interesujący mnie temat - jedzenie. Czytanie o kuchni meksykańskiej sprawiło mi dużą przyjemność. Niestety choć uważam, że książka jest lepsza od poprzedniego tytułu to nie zaliczam jej do godnych polecania. Coś mi w niej nie gra :(

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Sardegny 

Trójka e-pik - literatura przygodowa/podróżnicza

Martyna Wojciechowska, Zapiski (pod)różne

     To moje pierwsze spotkanie z tego typu literaturą i jestem bardzo zadowolona. O książkę poprosiłam Mikołaja i dostałam za pośrednictwem młodszej siostry Sandry :)))

    Choć zaczynałam czytać mając ciągle w głowie poprzednią lekturę to forma zapisków była tak przystępna, że treść książki dotarła do mnie mimo rozkojarzenia.

    Martyna Wojciechowska - słynna podróżniczka przeżyła nie jedno: zdobyła koronę Ziemi, pływała z rekinami, łapała anakondę, jadła przedziwne rzeczy itd. Jednak dla niej nie tylko ważne są kolejno osiągane cele, ale też wszystko to co dzieje się gdzieś "po drodze". Mimo spektakularnych widoków, wyczynów ponad ludzkie siły potrafi dostrzegać też mniejsze sprawy i czerpać z nich radość i naukę. W książce znajdujemy opisy z różnych przygód, refleksje, przemyślenia, listy do bliskich i wyznania, także te przed samą sobą.
    Zastanawiałam się, który fragment podobał mi się najbardziej - najpierw myślałam, że to dwa pierwsze wspomnienia z Ekwadoru i Japonii (bo były bardzo zabawne), potem uznałam, że lepsza opowieść to ta o wspinaczce na McKinley (ukazuje słabości Martyny, którą miałam niemalże za idealną). Później stwierdziłam, że historia wykorzystywanej dziewczynki z Mongolii, którą autorka chciała ratować jest najbardziej wzruszająca i smutna (reakcja policji i mieszkańców jest dla mnie zupełnie nie zrozumiała). Aż wreszcie trafiłam na fragment listu do Przyjaciela, który był najbardziej uzewnętrzniającym tekstem... takiej Martyny nie znałam...

    Cała książka jest piękna! Jestem wdzięczna Mikołajowi za podarek :)
Za rok znowu poproszę o podobne książki. Polecam wszystkim, bo warto. Martyna jest taka jak my...