Anna Drzewiecka, Ciotki

Autor: Anna Drzewiecka
Tytuł: Ciotki
Wydawnictwo: Wydawnictwo M
Miejsce i rok wydania: 2012
Ilość stron: 156

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

     Książka Anny Drzewieckiej, choć niewielkich rozmiarów, jest pozycją bardzo wartościową. To zbiór wspomnień rodzinnych przekazywanych z pokolenia na pokolenie oraz własnych przeżyć i uczuć autorki - w takiej formie, w jakiej odbierała je jako mała dziewczynka. Autorka swoje wspomnienia usystematyzowała w zgrabne podrozdziały, dzięki czemu przekazane przez nią informacje nie są chaotyczne. 

     I tak autorka przedstawia nam zarys powstania rodziny, jej przedwojennych i wojennych losów (te szczątkowo wysupłane ze wspomnień babci); charakterystykę jej wielu ciotek, z których każda odznaczała się czymś szczególnym, niepowtarzalnym. Wszystkie były osobami ciekawymi i bardzo różniącymi się od siebie. Dodatkowo autorka wspomina o swoim dzieciństwie (które oczywiście ściśle było związane z ciotkami i babcią), swoich przyjaciołach, zwierzątkach i wyjątkowych miejscach.

    Lektura książki była dla mnie prawdziwą ucztą :) Dawkowałam sobie treść delektując się każdym rozdziałem oddzielnie. Uwielbiam takie historie! Żadna fikcja nigdy nie będzie lepsza od prawdy, rzeczywistości. Czytając książkę czułam się dokładnie tak jak wtedy gdy jako mała dziewczynka siadałam z babcią w jej kuchni, na drewnianych krzesłach przy stole nakrytym ceratą, przy pysznej herbacie (to stąd moje zamiłowanie do herbat wszelakich - ot kojarzy mi się z dobrymi wspomnieniami z dzieciństwa) i słuchałam opowieści babci. Opowiadała mi o czasach wojny, o służbie u Niemców, tęsknotą za szkołą, ale i o latach wcześniejszych gdy jako całkiem jeszcze mała dziewczynka zachwycała się jarmarkiem we wsi (i plastikowym kogucikiem), wyjadała kiełbasę ze święconki, czy pochowała w ogródku nowiutką lalkę w ogrodzie, bo wtedy gdy umierało tyle dzieci zabawa w pogrzeb była na porządku dziennym. Dla mnie to dobre wspomnienia. U babci zawsze czułam się ważna, kochana i bezpieczna. To samo uczucie wróciło podczas lektury książki Anny Drzewieckiej. Gdy czytałam o jabłonce na podwórku przed domem jednej z ciotek doskonale wiedziałam co czuła autorka i płakałam gdy jabłonka zniknęła. 

      Bardzo się cieszę, że miałam okazję poznać tę pozycję, bo sprawiła mi wiele przyjemności i wywołała lawinę własnych wspomnień. Wielki szacunek dla autorki za sposób opowiedzenia historii i umiejętność uszeregowania wspomnień, co wcale nie jest łatwe. Książkę polecam wszystkim bez wyjątku. Naprawdę warto!

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Dorocie

i Wydawnictwu M

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

- Przeczytam, tyle ile mam wzrostu (1,2cm)

- Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę

- Pod hasłem - Homo Sapiens

Dilloway Margaret, Sztuka uprawiania róż z kolcami

Autor: Margaret Dilloway
Tytuł: Sztuka uprawiania róż z kolcami
Wydawnictwo: Wydawnictwo M
Miejsce i rok wydania: Kraków 2012
Ilość stron: 440

Zdjęcie książki pochodzi z tej strony.

            Książka Margaret Dilloway to pełna ciepła i realizmu opowieść o niełatwym losie młodej kobiety, której tryb życia warunkują trzy ważne dla niej sprawy: oczekiwanie na przeszczep nerki i codzienna walka z chorobą; hodowla róż i marzenia o zdobyciu nagrody za wyhodowaną odmianę; no i praca nauczycielki biologii w szkole. Galilee nie ma łatwego charakteru. Ponieważ sama żyje według dość rygorystycznych zasad, czego wymaga od niej przewlekła choroba (dializy, odpowiednia dieta), także i od innych wymaga określonych zachowań, zgodnych z jej oczekiwaniami. Delikatną nawet krytykę czy podważanie jej zdania, Gal traktuje jako atak na własną osobę. Takim zachowaniem zraża do siebie ludzi, nawet tych ważnych dla niej i izoluje się od otoczenia jak okryta kolcami róża broni się przed zerwaniem.

            Gdy w życiu Galilee niespodziewanie pojawia się jej siostrzenica Riley i wymaga jej opieki i pomocy, otoczka Gal ulega przerwaniu, kobieta zaczyna rozumieć i tolerować nie tylko odmienność i niedoskonałość innych, ale także (a może przede wszystkim) własną niesprawiedliwą i krzywdzącą opinię o otaczających ją ludziach – siostrze, przyjaciółce, kolegach z pracy, innych pacjentach, rywalizujących z nią hodowcach. Zaczyna dostrzegać i doceniać radosne strony życia: sukces w hodowli róż, ciepło i szczęście rodzinne, przyjaźń, a może i miłość, szansę na wyzdrowienie.

            Książka jest niewątpliwie poruszająca, momentami smutna i skłaniająca do refleksji. Posiada także sporą dozę optymizmu, który pozwala nieco pogodniejszym okiem spojrzeć na nasze życie i uwierzyć, że oprócz chwil trudnych i złych są także momenty radosne, dobre, podnoszące na duchu, i o te właśnie należy walczyć, chronić je i pielęgnować – zupełnie jak szlachetne odmiany róż w ogrodzie. 
               Pozycja jest obszerna (ma ponad 400 stron), ale pisana jest nieco większą czcionką, co sprawia, że czyta się ją dość szybko. Ponadto wydrukowana jest na żółtawym papierze, co z kolei nie męczy oczu.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Dorocie

i Wydawnictwu M

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (3,3 cm)

- Czytamy powieści obyczajowe

Jan Polkowski, Ślady krwi - recenzja gościnna

Autor: Jan Polkowski
Tytuł: Ślady krwi
Wydawnictwo: Wydawnictwo M
Miejsce i rok wydania: Kraków 2013

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

Recenzja gościnna - Ola

     Akcja książki Jana Polkowskiego toczy się jakby w trzech wymiarach, które odzwierciedlają przełomowe momenty w życiu bohatera tej powieści, Henryka Harsynowicza, a które są zarazem kluczowymi w historii Polski XX  i początku XXI wieku. Lata czterdzieste ubiegłego stulecia, to przedwojenne, wojenne i powojenne pogmatwane dzieje przodków Henryka, w wyniku których w jego żyłach płynie krew polska, niemiecka, rosyjska i żydowska. W moim odczuciu tytuł „Ślady krwi” nawiązuje właśnie do tego faktu, a dążenie Henryka do poznania swoich korzeni  i stopniowego odkrywania prawdy o przeszłości było – jak dla mnie – szczególnie wciągające. Drugi wymiar to lata 80 – te XX wieku, lata Solidarności, przemian ustrojowych, walki politycznej, internowań i emigracji. I jak w życiu wielu Polaków aktywnie uczestniczących w tych wydarzeniach, tak i w życiu Henryka Harsynowicza, nastąpiło wywrócenie jego życia do góry nogami – aresztowanie, emigracja do Kanady, zerwanie na wiele lat łączności z rodziną i krajem. Trzeci wymiar powieści to czasy współczesne, początek XXI stulecia, kiedy to Henryk niespodziewanie wraca do Polski, by uporządkować sprawy po zmarłym ojcu i dostaje się w wir egzotycznej już dla niego po 25 latach nieobecności, naszej swojskiej „polskości”. Z niebywałym zmysłem obserwacyjnym pokazuje nam autor nie tylko absurdy urzędniczo – prawne (coś jakby u Kafki), ale przede wszystkim różnorodne postawy rodaków wobec rzeczywistości, zależnie od sympatii politycznych, przekonań historycznych, własnych doświadczeń i losów. Jak w audycjach telewizyjnych z udziałem widzów – ilu ludzi, tyle opinii, a każdy jest święcie przekonany o słuszności swojego zdania, niezachwiany w swoich przekonaniach i pełen negacji dla opinii oponentów. Jedni o wszystko obwiniają Niemców, inni Rosjan, inni komunistów, jeszcze inni Żydów  – ot, takie „nasze Polaków rozmowy”.

         Autor operuje bardzo kwiecistym językiem, pełnym porównań, metafor, epitetów. Ponieważ czytam tekst bardzo dokładnie, czasami wśród tych figur stylistycznych gubiłam wątek i tok akcji, i to nieco mi przeszkadzało w czytaniu tej książki, szczególnie na początku. W miarę rozwoju akcji i relatywnego zmniejszenia się ilości tych środków upiększających, powieść czytałam z zainteresowaniem, a czasem i nutą nostalgii, jako że czasy PRL-u, późniejszych przemian, no i obecne, są mi znane i zrozumiałe. Dlatego też myślę, że nie dla każdego to jest książka. Poleciłabym ją czytelnikom interesującym się historią Polski XX – XXI wieku, pamiętających czas przemian, no i ludziom, którzy potrafią przyjąć krytykę swoich poglądów, jako że w tej różnorodności opinii i zdań wygłaszanych przez różne osoby przewijające się przez karty powieści, mogą się trafić także te bulwersujące i niezgodne z przekonaniami konkretnego czytelnika. 

Zapraszam Was na nowo powstałego bloga Oli

http://ola21czyta.blogspot.com/

Blog dopiero raczkuje, a Ola próbuje opanować blogspota :p

Ola przeczytała książkę dzięki uprzejmości Pani Doroty i Wydawnictwa M.

Cesarina Vighy, Ostatnie lato

Autor: Cesarina Vighy
Tytuł: Ostatnie lato
Wydawnictwo: Wydawnictwo M
Miejsce i rok wydania: Kraków 2011
Ilość stron: 164


Zdjęcie pochodzi z tej strony.

Zupełnie nie tego się spodziewałam....

     Nie wiem skąd to przeświadczenie, że książka będzie bardzo ciepłym wyrazem pogodzenia się ze śmiercią. Coś jak powieść dziękczynna, podsumowanie życia i potwierdzenie, że choć nie zawsze bywa usłane różami, to w gruncie rzeczy było dobre i spokojne. Książka jest zupełnie inna, a może to ja ją tak odbieram?

      Musicie wiedzieć, że książkę do recenzji wybrałam na podstawie licznych recenzji, które czytałam. Czytałam jednak fragmenty, bo boję się czasem, że autor recenzji zdradzi zbyt wiele. Z Waszych opinii jawił mi się obraz doskonałej powieści - mocnej i ważnej. Muszę te Wasze recenzje przeczytać teraz w całości :)

      Książka rzeczywiście jest opowieścią chorej kobiety o życiu jej (i jej matki), ale nie w formie rachunku sumienia. To opis relacji kobiety i jej matki, konsekwencji takiego, a nie innego wychowania w jej dalszym życiu. O tym, czy inni i w jaki sposób mają wpływ na całe nasze życie. Książka raczej filozoficzna, traktująca życie metaforycznie. Być może się mylę i inni czytelnicy "widzą" to inaczej. Ja jednak, czytając często gubiłam się w tekście. Nie wiedziałam do jakich wniosków zmierzają wywody bohaterki. Kiedy raz wydawało mi się, że to wyznanie żalu i boleści to za chwilę odczuwałam zobojętnienie. Gdy zdawało mi się, że nadejdzie zadośćuczynienie i zemsta odkrywałam zrozumienie i przebaczenie. Dla mnie to trudna książka. Może nie ten czas, może nieodpowiednie nastawienie... Sugerowałam się też tym, że Wydawnictwo M ściśle powiązane jest z Księgarnią Katolicką, więc szukałam tu Boga, sądząc, że będzie On odpowiedzią na wszystkie zawarte w książce pytania. Nie znalazłam Go. Znalazłam za to "przepis" na to, jak radzić sobie z chorobą. Bohaterka stworzyła minidekalog, w którym zawarła ważne prawdy.

     Nie wiem, jak ocenić książkę. To dla mnie trudna pozycja. Być może z czasem przetrawię jej treść i zrozumiem przesłanie autorki. Teraz mam w głowie mętlik. 

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Dorocie

i Wydawnictwu M

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

- Przeczytam, tyle ile mam wzrostu (1,2cm)
- Czytamy powieści obyczajowe (5/5 dodatkowych linków)

- Pod hasłem - PORY/pory roku/lato

Goldstein Meredith, Single (EDIT)

Autor: Meredith Goldstein
Tytuł: Single
Wydawnictwo: Wydawnictwo M
Miejsce i rok wydania: Kraków 2012
Ilość stron: 233


Zdjęcie książki pochodzi z tej strony.

     Zbliża się wesele Bee i Matta. Wśród długiej listy zaproszonych gości znajdują się nazwiska przyjaciół Bee z czasów studenckich. W tym: Vicki, Hannah i Rob - single. Jak wiadomo single to dość kłopotliwi goście, bo mogą u innych wywołać skrępowanie. Do tej grupy dołączają jeszcze Joe - wujek Bee i Nancy - przyjaciółka matki pana młodego, którą z powodu choroby zastąpi jej syn Phil. Podczas przygotowań do ślubu i w trakcie wesela możemy przyjrzeć się bliżej tym pięciu postaciom. Poznajemy w skrócie ich obecne życie oraz powody, dla których są singlami lub postanowili zjawić się na weselu w pojedynkę.

      Nie będę tu opisywać ich życiorysów, bo wątek ten stanowi główny tematykę książki.Każda z tych osób szuka czegoś w życiu, czuje się nie do końca spełniona i ma "w szafie" jakieś demony przeszłości. Podczas wesela dochodzi do kilku konfrontacji. Każdy z pięciu bohaterów podczas tego weekendu wyciąga wnioski na przyszłość, także Rob, który w ostatniej chwili zrezygnował z obecności na weselu. Najlepiej na tym wychodzi Vicki, od lat cierpiąca na depresję wreszcie odzyskuje wiarę w siebie (choć sposób w jaki jej się to udało bardzo mi się nie podobał grrrr...). Joe odkrywa co w życiu liczy się najbardziej i pragnie odbudować pewne relacje. Phil, który tak bardzo czuje się odpowiedzialny za matkę przez co cierpi jego życie prywatne uświadamia sobie, że matka sama świetnie daje sobie radę i postanawia odzyskać swoje szczęście. Rob i Hannah... hmmm może lepiej sami sprawdźcie :)

       Książka napisana w inaczej niż większość powieści, ale w sposób ciekawy i odkrywczy. Żałuję, że taka krótka, bo chętnie dokładniej poznałabym życie bohaterów, zwłaszcza to co robią teraz i to co będą robili w przyszłości. Brakowało mi też Bee i Matta, choć wiem, że książka jest nastawiona na portret singli. Szkoda, że autorka tak się pospieszyła z zakończeniem, które zajmuje chyba z 30 stron, a mogło być opisane bardziej szczegółowo i dokładnie. Język powieści jest bardzo przystępny, choć miałam wrażenie, że wszystkie postaci wypowiadają się tym samym stylem.

     Po lekturze książki wysuwa mi się mocny wniosek, że autorka w swojej powieści chciała zawrzeć przesłanie, że bycie singlem to nic fajnego. Człowiekowi cały czas czegoś brakuje i nawet mając przyjaciół czuje się ciągle samotny.

EDIT: Zapomniałam wspomnieć o V.C. Andrews :) Jak zobaczyłam nazwisko to się strasznie ucieszyłam, że wiem o kim pisze autorka i rozumiałam zachwyt jej bohaterki Vicki :) Choć zdziwiłam się, że zwracałyśmy uwagę na inne elementy jej twórczości. Może ja po prostu za mało jej książek przeczytałam? Nawet nie wiem ile jej tytułów przetłumaczono w Polsce. Czytałam tylko cykl o Dolangangerach. Okazuje się, że to nie jedyne jej książki, które m.in. traktują o związkach kazirodczych, a przecież jej książki były pisane 30 lat temu. Teraz jest to temat tabu, a wtedy???

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Pani Dorocie

i Wydawnictwu M

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Z literą w tle - G

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1,7 cm

- Czytamy powieści obyczajowe (3/5 dodatkowych linków)