Marta Madera, Kroplówka z marzeniami

Autor: Marta Madera
Tytuł: Kroplówka z marzeniami
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Rok wydania: 2009
Ilość stron: 216

    Życie potrafi zaskakiwać w najmniej oczekiwanym momencie. Prawda znana większości dorosłych, jednak czy o nagłych, nieoczekiwanych zmianach myślą beztroskie dzieci czy nastolatki? Zwykle plan wychowawczy i edukacyjny powstaje już w pierwszych chwilach po ich urodzeniu, więc każde dziecko wie, jak mniej więcej będzie przebiegało jego życie do ukończenia pełnoletności. Niestety czasem przychodzą nieoczekiwane sytuacje, które wywracają cały ten misternie obmyślony plan do góry nogami.

   Trzynastoletnia Lilka, która tuż po wakacjach miała zacząć naukę w gimnazjum u boku swoich wiernych przyjaciół, właśnie odkryła, że w życiu, nie można być niczego pewnym na 100%. Dziewczyna wracając z wakacji u rodziny do domu ulega poważnemu wypadkowi. Mimo, że wypadek ma miejsce niedaleko domu to leczenie musi podjąć w specjalistycznym szpitalu w odległym Krakowie. Początkowo Lilka nie zdaje sobie sprawy z tego jak ogromne zmiany w jej życiu wywrze ten wypadek i nie jest świadoma co się dzieje z nią i wokół niej. Przez całe to zdarzenie dziewczyna szybko dojrzewa, stawia czoła trudnościom i buduje swoją rzeczywistość na nowo.

   Bywa, że narzekamy na swoją rodzinę, obowiązki, sytuację majątkową, miejsce zamieszkania, czy życie ogółem. Zaskakujące jest to jak szybko potrafimy zmienić zdanie gdy nagle nam tego zabraknie i przyjdzie nam zmierzyć się z czymś nowym, z nową rzeczywistością. Lilka najpierw spędziła kilka tygodni w szpitalu, a potem, by swobodnie móc korzystać z rehabilitacji zamieszkuje przez rok u nieco ekscentrycznej, mało znanej cioci (dalsza rodzina). Dziewczyna musi zbudować nowe relacje z rówieśnikami, podjąć naukę w nowym mieście i dogadać się z nową opiekunką. Jak się domyślacie, to wcale nie jest łatwe. Jak poradzi sobie Lilka?

    To książka dla młodszej młodzieży, ale z powodzeniem może być czymś w rodzaju przewodnika dla rodziców, którzy dowiedzą się co dzieje się w sercu i duszy nastolatka. Czasem wielkie zmiany w życie swoich dzieci wprowadzają niczego nieświadomi rodzice, myśląc pewnie "jakoś to będzie, jest młody/młoda to szybko znajdzie sobie nowych przyjaciół i zaaklimatyzuje się w nowym miejscu". Nooooooo tylko to nie jest wcale takie proste. Czy Lilce uda się odnaleźć w nowej sytuacji?

    Pomijając wszystko inne, o czym czytelnik powinien doczytać sobie sam bardzo poruszyło mnie to, jak bardzo rozdarta czuje się Lilka. Mielec i "starzy" przyjaciele kontra nowi znajomi, ukochana, "swojska" rodzinka wraz z inwentarzem kontra ciocia, która okazała się wspaniałą przyjaciółką i wyrozumiałą opiekunką. Przed bohaterką stawiane są coraz to nowe dylematy, wybory, obiekcje, wątpliwości. Naprawdę trudne to wszystko do udźwignięcia przez tak młodą dziewczynę.

    Polecam głównie nastolatkom w wieku 13 - 16 lat oraz rodzicom dzieci w każdym wieku - zastanówcie się zanim zafundujecie swoim pociechom życiowe zmiany, nawet jeśli kierują wami szlachetne pobudki, nowe możliwości i lepsze perspektywy.

 Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory - fioletowy

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 1,5 cm (31,3 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (13)

Martine Murray, Henryśka drugiej tak wspaniałej nie znajdziecie

Autor: Martine Murray
Tytuł: Henryśka drugiej tak wspaniałej nie znajdziecie
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Rok wydania: 2009
Ilość stron: 92
Wiek adresatów: 5 - 8 lat

     Myślicie, że Ania Shirley miała dużą wyobraźnię? Przy Henryście, małej bohaterce prezentowanej tu książeczki wyobraźnia starszej koleżanki to nic. 

    Henryśka żyje w zupełnie innej rzeczywistości niż cała reszta świata. Jej codzienność nie jest szara i monotonna. Dziewczynka jest wielką poszukiwaczką przygód i odkrywcą. Odkrywanie nieznanych lądów najlepiej wychodzi jej w czasie kąpieli, ale nie tylko. Z Henryśką nie sposób się nudzić. Każdy dzień w jej towarzystwie jest kolorowy, wyjątkowy i niesamowity.

    Zapowiada się ciekawie, prawda? I rzeczywiście, wszystko co dotyczy Henryśki jest nieprzewidywalne i fascynujące, ale... mnie to nie do końca przekonuje. Może gdyby opowieści o Henryśce były bardziej składne i tworzyły jakąś całość, a dla mnie to trochę takie sypanie pomysłów z rękawa... Książeczka na pewno jest zabawna, może rozśmieszyć i poprawić humor, ale mnie brakuje w niej czegoś głębszego. Jakiegoś większego sensu. Nie mówię, że każda książka musi czegoś uczyć, mieć jakiś morał czy traktować o wartościach. Niech to jednak jest coś spójnego, co ma swój początek i koniec, historia o czymś konkretnym. 

    Może jestem zbyt surowa i nie widzę uroku tej oryginalnej postaci. No niestety. Nie czuję tej treści. Sądząc po reakcji dzieci czytających tę pozycję w szkolnej bibliotece książka może się podobać.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory (różowy)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,8 cm (36 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (28)

Jeff Kinney, Dziennik Cwaniaczka. Zapiski Grega Heffleya

Autor: Jeff Kinney
Tłumaczenie: Anna Nowak
Tytuł. Dziennik Cwaniaczka. Zapiski Grega Heffleya
Seria: Dziennik Cwaniaczka (tom 1)
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2009
Ilość stron: 221
Wiek adresatów: 8 - 12 lat

    Cwaniaczek, czyli Greg Heffley jest pierwowzorem bardzo popularnego typu bohatera książek dla dzieci - chłopca, przeciętnego ucznia wiecznie pakującego się w jakieś tarapaty, często życiowego nieudacznika, któremu choć ma wielkie chęci być kimś lepszym ciągle nic się nie udaje.

    Wiecie już, że zachwyca mnie jego "kolega" P.Rosiak, który choć stworzony na jego wzór to wydaje mi się dużo sympatyczniejszy. Greg Heffley jest uczniem gimnazjum, a ma umysł dziesięciolatka. Często wypomina infantylność swojemu przyjacielowi Rowleyowi, a tak naprawdę jest równie dziecinny. Zupełnie nie pasuje mi to wszystko do obrazu polskich gimnazjalistów jaki mam w głowie. Ponadto Greg bywa wredny, złośliwy, egoistyczny (choć na pewno tak o sobie nie myśli), często cierpią przez niego bliscy, bo on nie potrafi przewidzieć konsekwencji swoich czynów.

    Cóż, wiem, że miało być zabawnie, śmiesznie, ale jest żałośnie. Rozumiem, każdemu czasem zdarzy się popełnić błąd, do którego trudno się przyznać, ale żeby z kolejnych błędów nie wyciągnąć żadnych nauk? No i te zachowania.... no naprawdę! Ja mam w szkole bardziej odpowiedzialnych drugoklasistów! A pracuję w podstawówce, nie gimnazjum! Szczerze mówiąc to jestem zniesmaczona. Kiedyś czytałam jakieś wybiórcze strony z różnych części "Dziennika Cwaniaczka" i nie miałam takich odczuć. Potrafiłam się nawet pośmiać przy lekturze, ale teraz gdy ciągiem przeczytałam cały tom, poznałam zachowanie Grega w różnych sytuacjach to nie wiem co się może w tej książce podobać...

     To seria ... uwielbiana przez moich uczniów. Trudno zastać ją na półce, bo wypożyczana jest niemal z rąk do rąk. Nie będę teraz oponowała i próbowała zniechęć do niej uczniów, bo najważniejsze jest dla mnie to, że w ogóle czytają. Niektórzy dzięki tej serii sięgają też po inne - podobne, a z czasem zaczynają sięgać także po nowe gatunki.

     Podsumowując... do mnie książka zupełnie nie dociera, nie potrafię wręcz znieść Grega, ale jednocześnie mam świadomość tego, że to absolutny hit wśród dzieciaków i nie jednego ucznia zachęcił do czytania. To w tej kwestii fenomen, w mojej szkole popularność tej serii jest porównywalna jedynie do "Biura Detektywistycznego Lassego i Mai".

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (chłopiec w wieku szkolnym)

- Gra w kolory (czerwony)

- 52 książki w 2015 

Maugo Domańska i Ewa Poklewska - Koziełło, Nadzieja

Autorzy: Maugo Domańska i Ewa Poklewska - Koziełło
Tytuł: Nadzieja
Seria: Kasia i Grześ
Wydawnictwo: Media Rodzina
Miejsce i rok wydania: Poznań 2009
Ilość stron: 24
Wiek adresatów: 5 - 8 lat

   Rozwód to zawsze trudne przeżycie dla wszystkich członków rodziny. Każdy radzi sobie z tym jak może, jak umie i jak potrzebuje. Jednym jest łatwiej, innym trudniej. Jedni rozumieją powody, inni buntują się przed taką decyzją, a jeszcze inni  nie dopuszczają takiej decyzji do swojej świadomości. Z problemem ciężko radzą sobie dorośli, a co dopiero mówić o dzieciach, które najczęściej nie rozumieją co się dzieje, a decyzja rodziców spada na nich jak grom z jasnego nieba i odwraca ich życie do góry nogami.

    Nasza bohaterka Kasia właśnie znalazła się w takiej sytuacji. Nie godzi się z nią. Odczuwa głęboki smutek, żal, złość, a nawet nienawiść do rodziców. Buntuje się. Nie chce się bawić, mówi niemiłe rzeczy i złości się. A czasami czuje się nawet winna, że to przez nią rodzina się rozpadła. Ponad wszystko chce by rodzice znowu byli razem i wszystko było jak dawniej. Dziewczynka ciągle czuje się opuszczona i nieszczęśliwa, choć rodzice zapewniają ją o swojej miłości do niej. Spędzają z nią czas, przytulają i często powtarzają, że ją kochają. W tekście jednak nie dopatrzyłam się informacji o wspólnych rozmowach, "wałkowaniu" tematu, tłumaczeniu, dialogu między rodzicami a dzieckiem. A tego dziecku wyraźnie brakuje. Rodzicom często się wydaje, że rozwód to ich sprawa, wystarczy, że nadal są dobrymi rodzicami, a wszystko się jakoś ułoży. Nieprawda! Dzieci często nie radzą sobie z niezrozumiałą sytuacją, nieznanymi emocjami i zmianami w życiu. Dorośli nie powinni o tym zapominać. Na szczęście w życiu Kasi pojawia się starsza koleżanka, która za sobą ma podobne przeżycia i pomaga zrozumieć je te okoliczności.

    W tym przypadku rodzice rozstali się jak "ludzie", a dziecku i tak było trudno, a ile jest takich przypadków, gdzie rodzice robią sceny, grają dzieckiem, wyzywają się i kłócą na potęgę? Niby dojrzali ludzie, a nie potrafią kulturalnie się rozstać :( Sama jestem dzieckiem rozwiedzionych rodziców, ale, choć miałam tylko 6 lat, przeszłam to nad wyraz łagodnie i chyba nigdy nie odczułam negatywnych skutków rozwodu. Na to jak dziecko przeżyje rozwód rodziców składają się dwa czynniki: atmosfera w jakiej rodzice się rozstają (tu dobrze jest też wielokrotnie rozmawiać o tym z dzieckiem, upewniając się, że rozumie ono swych rodziców) oraz usposobienie dziecka. Ja się chyba urodziłam optymistką, więc od zawsze w każdej sytuacji starałam się widzieć plusy, niestety nie wszyscy tak szybko godzą się z tą trudną sytuacją.

    Poza wartościową treścią (choć jest jej niewiele, zaledwie kilka zdań) należy zwrócić uwagę na prześliczne ilustracje. Chyba najładniejsze, jakie do tej pory widziałam. Bezbłędnie wyrażają uczucia Kasi, wzruszają i pozwalają wczuć się w sytuację bohaterki. Proste ilustracje, rysowane kredką są naprawdę niezwykłe. 

   Książeczkę polecam nie tylko dzieciom zmagającym się z rozwodem mamy i taty, ale także rodzicom, którzy pragną nauczyć dzieci empatii. Dla miłośników ilustracji książeczka będzie nie lada gratką.

Książkę przeczytałam w razach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (inne traumatyczne wydarzenie)

- Gra w kolory (zielony)

- Polacy nie gęsi

- Zielono mi

Samantha Hay, Dziwni klienci

Autor: Samantha Hay
Tłumacz: Aleksandra Gorczyca
Ilustrator: Sarah Warburton
Tytuł: Dziwni klienci
Seria: Już czytam
Wydawnictwo: Book House
Rok wydania: 2009
Ilość stron: 48
Wiek adresatów: 5 - 9 lat

   Perspektywa spędzenia wakacji w drogerii, w której pracuje tata Stefka jest dla chłopca dużym rozczarowaniem. Bohater nudzi się i narzeka. Wszystko zmienia się, gdy w sklepie pojawiają się dziwni klienci.

   Treść książeczki jest oryginalna... mam nadzieję, że pojawiający się w sklepie klienci nie wystraszą małych czytelników:) Choć myślę, że urocze i zabawne ilustracje złagodzą ewentualny strach. Książka w sam raz nadaje się do samodzielnego czytania dla początkującego czytelnika. Ma wyraźną, dużą czcionkę, proste i krótkie zdania, a mimo dziwnych gości w drogerii tekst powinien być zrozumiały dla 6-latka. Na końcu książeczki znajdują się pytania pomocnicze pomagające zrozumieć treść. Jak wskazuje wydawca (na tylnej okładce) seria ma na celu wypełnić lukę między książeczkami obrazkowymi a powieściami dla najmłodszych.

   To historia z przymrużeniem oka, ucząca, że w każdej sytuacji można znaleźć jakieś plusy. Czy książkę polecam? Najpierw radzę spojrzeć do niej rodzicom i zdecydować, czy ich dzieci odpowiednio (bez strachu) zareagują na treść.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (element fantastyczny)

- Gra w kolory (zielony)

- Zielono mi

Jutta Richter, Lato szczupaka

Autor: Jutta Richter
Tytuł: Lato szczupaka
Seria: Nasza Biblioteka
Wydawnictwo: Zakład Narodowy im. Ossolińskich
Miejsce i rok wydania: Wrocław 2009
Ilość stron: 96

    To książka o przyjaźni, nadziei, żalu i śmierci. Jej celem jest oswojenie czytelnika ze śmiercią osób najbliższych. Czy  autorce udało się uzyskać oczekiwany efekt? Nie wiem, ja nie jestem przekonana. Może po prostu nie zrozumiałam intencji autorki, zwróciłam uwagę na coś co miało być zupełnie nieistotne?
    Rozumiem strach, niedowierzanie, wyparcie i żal chłopców: Daniela i Lukasa, synów śmiertelnie chorej Giseli. Rozumiem odwrócenie się od Boga i utratę wiary w boską moc, ale wiara w szczupaka? Najpierw pomyślałam, że autorka chce nam przekazać, że każdy ma chwile zwątpienia, obwinia Boga za zło całego świata i ucieka od wiary. Wiadomo, że w coś trzeba wierzyć, żeby mieć z czego czerpać nadzieję. Tylko jak to się ma do wiary w szczupaka? Kompletnie też nie rozumiem jak ma się wiara lub jej brak do zakończenia książki i wydaje mi się, że młodzież w wieku gimnazjalnym też będzie miała problem z odpowiednią interpretacją. Być może na próżno doszukuję się tu czegoś głębszego, być może autorka rzeczywiście chciała pokazać czytelnikowi, że w sytuacjach trudnych jego zachwiana wiara czy chwile słabości duchowej są naturalne i normalne i nie należy się przez to obwiniać?! O ile ten wątek był dla mnie jedynie niezrozumiały, o tyle inna kwestia poważnie mną ruszyła i nie pozwoli mi myśleć dobrze o książce. Chodzi o postawę mamy Ani. Nie dość, że kobieta zawsze miała trudności w okazywaniu uczuć córce to nawet ta sytuacja nie zmieniła jej nastawienia. Fakt są takie osoby, ale mama Ani jawnie okazywała swe współczucie troskę, a nawet miłość Danielowi i Lukasowi. Ania wie, że mama zawsze marzyła o synu, a urodziła się ona, co zresztą matka wypomniała jej kilkukrotnie. Myślałam jednak, że zbliżająca się śmierć Giseli zbliży do siebie Anię i jej mamę, uświadomi jak kruche jest życie i jak ważne jest to, każdą możliwą chwilę spędzić razem w radości i szczęściu. Niestety. Dziewczynka tak naprawdę sama musiała sobie radzić z nadchodzącą śmiercią sąsiadki i dodatkowo wspierać kolegę. Było jej bardzo trudno, potrzebowała wsparcia matki, chociażby zwykłego przytulenia czy pogłaskania po głowie. Chciała szczerej rozmowy, wyjaśnienia całej tej sytuacji, ale tego nie dostała. Apogeum frustracji przeżyłam gdy Ania dowiedziała się od szkolnej koleżanki jakie plotki słychać o jej mamie we wsi. Przyznam, że w czasie czytania też mi to przyszło do głowy... tym bardziej umiałam wczuć się w postać Ani, która była rozczarowana i zawiedziona.
     Jak widzicie nie zrozumiałam przesłania książki, nie zwróciłam uwagi na to co miało w niej być najważniejsze, a całkowicie skupiłam się na wątku Ani. Z ledwością dokończyłam lekturę, bo tak byłam zła na matkę Ani. Ten wątek według mnie całkowicie przyćmił główny temat. Książka mi się nie podobała i nie polecam jej nikomu.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (dla nastolatków)

- Klucznik (bez happy endu)

- Gra w kolory (granatowy)

- Pod hasłem (lato kontra "Tajemnica śnieżnego potwora")

Renata Piątkowska, Dziadek na huśtawce

Autor: Renata Piątkowska
Ilustrator: Artur Nowicki
Tytuł: Dziadek na huśtawce
Wydawnictwo: BIS
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2009
Ilość stron: 46
Wiek adresatów: 4 - 8 lat

Zdjęcie książki pochodzi z tej strony.

    Niedawno zaopatrzyłam szkolną bibliotekę w mega stos książek. Zarówno dla tych starszych, jak i młodszych dzieci. "Dziadek na huśtawce" Renaty Piątkowskiej to tytuł przeznaczony dla tej drugiej grupy uczniów.
      Witek, najlepszy przyjaciel Marcina jest pogodnym dzieckiem, ale nie zawsze ma powody do radości. Tak było po ostatnim Dniu Dziadka. Prezent, który wykonał na tę okazję na zajęciach praktycznych w szkole rzucił pod biurko, bo... nie miał własnego dziadka. Zazdrościł innym dzieciom, chciałby mieć choć takiego "małego i chudziutkiego jak Bartek"*. Marcin postanowił to zmienić i znalazł dla niego prawdziwego dziadka. Szybko okazuje się, że Pan Teofil to świetny kandydat na dziadka. Jest mądry, zabawny, sprawiedliwy, troskliwy i wyjątkowo oryginalny :) Witek nie mógł trafić lepiej. Od tej pory jego życie jest o wiele barwniejsze. Każdy dzień obfituje w niespodzianki i nowe doświadczenia.
         Niezwykła pozycja dla dzieci w wieku przedszkolnym i młodszoszkolnym. Autorka wspaniale pisze o doznaniach i odczuciach towarzyszących Witkowi, po poznaniu Pana Teofila. Opowieść jest niezwykle ciepła. Traktuje o rzeczach ważnych, o zmaganiu się z samotnością, szukaniu bliskości i zrozumienia. Ponadto pokazuje jak ważne są zwyczajne czynności, do których czasami nie przywiązujemy znaczenia. Książeczkę odbieram bardzo pozytywnie. Najwyższa nota.
         Moja ocena książki to nie tylko zasługa autorki i jej tekstu. Na dużą pochwałę zasługują także przepiękne, kolorowe ilustracje, które idealnie pasują do tekstu. Książeczka jest fenomenalna! Polecam.

* Renata Piątkowska, Dziadek na huśtawce s. 7

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko
- Pod hasłem ("na")

Doda Około - Kułak, Księga motyli

     Monika była wychowywana tylko przez ojca. Po jego śmierci postanowiła odnaleźć swoje korzenie, co nie było łatwe, bo tata nie zostawił po sobie żadnych zdjęć, notatek, dokumentów. Jedyny ślad stanowił zapomniany list do jej matki, odnaleziony w starej marynarce ojca. Podczas swej drogi do prawdy Monika odwiedza Sanok gdzie mieści się dom rodzinny jej ojca, w którym została wymordowana cała jego rodzina za ukrywanie Żydów. Jednak coś w tej historii nie gra... zagadkę pomaga rozwikłać Stefan, który przypadkiem staje na jej drodze. Niestety nie wszystko da się wyjaśnić. Dziewczyna wraca więc do Wrocławia, ale postanawia jeszcze spróbować dotrzeć do krewnych od strony matki. W tym celu udaje się do Lwowa. Podróż ta nie przynosi jednak spodziewanych efektów i zrezygnowana wraca do domu. Okazuje się, że od kilku dni próbuje się do niej dodzwonić Stefan, który ma nowe wieści w całej tej sprawie. Dziewczyna poznaje wreszcie prawdę, ale czy na pewno chciała to wiedzieć???

     Niezwykle ciekawa historia, pięknie opisana i trzymająca w napięciu. Podoba mi się pomysł na książkę. Łatwy w odbiorze język, dopracowane szczegóły i naturalny charakter książki sprawia, że czyta się ją z wielką przyjemnością. Troszkę zmartwił mnie rodzący się romans między Moniką a Stefanem, bo uważam, że książka mogłaby się bez tego obejść, ale na szczęście to uczucie nie nie jest takie oczywiste, piękne i nierozerwalne. Zresztą nie chcę zdradzać za dużo... jednak po przeczytaniu całości nie żałuję, że wątek się jednak pojawił :)

Czuję jedynie niedosyt... bo książka była za krótka! A ja nie miałam ochoty rozstawać się z jej bohaterami.

Dziękuję Jasmino :)