Hanna Dikta, To nie może być prawda

Autor: Hanna Dikta
Tytuł: To nie może być prawda
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2018
Ilość stron: 270

    Jedna chwila, jeden dzień mogą czasem odmienić całe nasze życie. Głęboko skrywana przed całym światem tajemnica może niespodziewanie zamieszać i przypomnieć o sobie nawet wiele lat później. Czy warto ryzykować? 

    Szczęśliwe życie u boku ukochanego męża, stabilna praca i spokojna codzienność, lecz nagle przeszłość staje na drodze Małgorzaty. Strach, niepewność, lęk o przyszłość. Dawno skrywana przeszłość burzy wszystko. Małgorzata próbuje radzić sobie sama z odkrytą prawdą, ale nie wychodzi jej to na dobre, gdyż strasznie cierpi. No cóż, każdy z nas wie, że nasze uczynki, mają swoje skutki i powinniśmy się liczyć z konsekwencjami, nawet jeśli nie następują od razu.

   Sytuacji, w której znalazła się Małgorzata, na pewno nie życzylibyśmy nawet największemu wrogowi. To przykre, że jedna chwila zapomnienia może tak bardzo wpłynąć na nasze życie, ale przecież patrząc obiektywnie można się było tego spodziewać. Łatwo jest nam radzić innym, wygłaszać kazania i oceniać, ale kiedy górę biorą emocje, żywe wspomnienia młodości, beztroski i odrobiny szaleństwa dużo trudniej obiektywnie rozważać sytuację i postąpić poprawnie. Małgorzata popełniła dawno temu błąd, który ciągle gdzieś w głębi ją uwierał, choć sama przed sobą udawała, że wydarzyło się to tak dawno, że nie może być prawdziwe, a jednak...

   Autorka bardzo plastycznie odmalowała uczucia bohaterki. Czytelnik przeżywając te kilka dni z życia Małgorzaty doskonale może wczuć się w jej rolę i poczuć wszystkie towarzyszące jej emocje. Szok, niedowierzanie, zaprzeczanie, umniejszanie, lęk, strach, niepewność, złość i wiele innych. Czujemy to napięcie, to rozedrganie emocjonalne - u mnie niestety źle się to skończyło. Nie dałam rady wytrzymać! Wiedziałam, że muszę się wyspać na następny dzień do pracy i nie zdążę doczytać... a przecież właśnie się dowiedziałam! I... popełniłam karygodny błąd, przeczytałam dwie ostatnie strony! Nigdy tego nie robię, nie chcę sobie psuć lektury, ale tutaj nie wyobrażałam sobie żeby nie poznać finału tej historii od razu, bo i tak pewnie bym nie zasnęła. Dopiero następnego dnia doczytałam brakujące strony.

     To tylko kilka dni z życia, a w głowie i sercu bohaterki tak wiele się dzieje. Autorka świetnie budowała napięcie i nawet gdy dochodzimy do apogeum chcemy więcej i to dostajemy. Język użyty w powieści jest przyjemniejszy niż w poprzedniej książce autorki. Hanna Dikta pochodzi z mojego miasta i nadal w nim mieszka, co widocznie zaznaczyła na kartach powieści, a to dało mi dodatkową przyjemność z czytania. Nie wszystkie miejsca opisane w książce są dokładnie takie same jak w rzeczywistości, ale łatwo można się domyśleć co było tu inspiracją. Dowiedziałam się nawet, że Alicja, przyjaciółka Małgorzaty "mieszka" w moim bloku :) To strasznie przyjemne :)

     Książka podoba mi się za grę emocji, przystępny język, wydarzenie z przeszłości i jego konsekwencje, których się kompletnie nie spodziewałam, a więc autorce udało się mnie zaskoczyć, za piękną przyjaźń i bezinteresowne wsparcie, za moralne dylematy i powolne dojrzewanie do przyjęcia konsekwencji swoich czynów (co wierzcie mi, w tym przypadku naprawdę nie jest łatwe). Jedyny mankament jaki zauważam to słabo rozwinięte tło powieści, choć całkiem możliwe, że to celowy zabieg, by czytelnik skupił się tylko na jednym, nie rozpraszając uwagi.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Autorce :)

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu 2,2 cm (25,3 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2018 (11)

Ewelina Kłoda, Zapach wspomnień

Autor: Ewelina Kłoda
Tytuł: Zapach wspomnień
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Rok wydania: 2016
Ilość stron: 604

    Czy idąc ulicą, zdarza wam się zastanawiać nad tym wygląda życie mijanych przechodniów? Czy zaglądacie czasem ludziom w okna, i rozmyślacie nad tym, jak żyją, kim są i co czują mieszkańcy mijanych domów czy mieszkań? Ja robię to często, jednak moje "wizje" są zawsze pozytywne. Wyobrażam sobie, jak mama krząta się po kuchni, tata wraca z pracy i od progu witają go dzieci, a później razem zasiadają do obiadu. Wieczorami wyobrażam sobie dzieci pogrążone w zabawie lub zajęte odrabianiem lekcji, a ich rodziców, siedzących w objęciach na kanapie i oglądających telewizję, najpierw wiadomości, a później film. Niestety to tylko moje wyobrażenia, prawdopodobnie większość mijanych osób zmaga się z jakimiś problemami, przeżywa mniejsze lub większe dramaty.

    Bohaterami książki Eweliny Kłody "Zapach wspomnień" są trzy rodziny, a w szczególności trzy matki i ich siedemnastoletnie córki. To głównie wokół tych postaci oscyluje fabuła. Alicja przeprowadza się wraz z rodzicami z Wadowic do Bielska Białej, gdzie ojciec otrzymuje pracę. Dla dziewczyny sytuacja jest trudna, bo nie dość, że zmienia miejsce zamieszkania to jeszcze musi podjąć naukę w nowym liceum, gdzie przecież nikogo nie zna. Ale to nie wszystko, cała rodzina zmaga się jeszcze z bólem i żalem po śmierci Ani, starszej siostry Alicji. Ela to bardzo popularna uczennica w nowej klasie Alicji. Jest ładna, zgrabna i zawsze nosi ciuchy z górnej półki. Wszyscy ją znają i prawie wszyscy lubią. Dziewczyna po rozwodzie rodziców mieszka z matką, ale ich relacje nie są najlepsze. Tęskni za ojcem, który ma już nową rodzinę, i każde z nim spotkanie idealizuje, wmawia sobie, że w ich relacjach nic się nie zmieniło. Jest też Patrycja, najlepsza przyjaciółka Eli, choć jest jej zupełnym przeciwieństwem. Jej uroda nie rzuca się w oczy, ma kilka nadprogramowych kilogramów i nie ma drogich ciuchów. Jest za to bardzo serdeczna, dobra i inteligentna, czym przy bliższym poznaniu nadrabia inne niedoskonałości. Ludzie z zewnątrz myślą, że Pati ma normalną, kochającą się rodzinę, jednak jej ojciec nie należy do ideałów, zwłaszcza w relacji z żoną, której nie szanuje, poniża i poniewiera. Pati jest jedynym wsparciem dla swojej mamy (bo jej malutka siostrzyczka jest jeszcze za mała).

    Na kartach książki śledzimy życie trzech rodzin, przyglądamy się ich relacjom, bardzo trudnym i zawiłym, niestety często pozbawionym otwartości i szczerości, co tylko pogłębia ich problemy. Wzajemne konflikty, kłótnie i napięcia często się pogłębiają, a wynika to z braku porozumienia, wsparcia i szczerych rozmów. Możemy wczuć się w te postaci i zrozumieć czym kierują się dokonując wyborów, podejmując decyzje. Przykro mi było gdy czytałam o nieporozumieniach córek z matkami, widziałam jak bardzo się od siebie oddalają nie potrafiąc szczerze wyznać tego co czują, wypowiedzieć swych obaw i lęków. Było tu kilka większych spięć, które paradoksalnie mogły być początkiem zmian w ich relacjach, ale... matki nie potrafiły tego dobrze wykorzystać.

     Bardzo ciekawa książka i niezwykle realistyczna. Wiadomo, że wiek dorastania jest trudnym okresem, nastolatki próbują zrozumieć siebie, świat, rzeczywistość. Szukają swojego prawdziwego "ja", co nie jest łatwe gdy trzeba się przyporządkować innym, zwłaszcza grupie rówieśniczej. Jeszcze gdy do tego wszystkiego dochodzą pierwsze uczucia, stan zakochania - wątpliwości, nieznane emocje, sprzeczności dyktowane sercem i rozumem. Gdy w tym wszystkim nie mają zrozumienia od rodziny i muszą sobie radzić same może być naprawdę trudno. I w przypadku tych trzech siedemnastolatek tak właśnie jest.

    Podczas lektury wielokrotnie się wzruszyłam, przerażało mnie to takie realistyczne, że takie sytuacje mogą dotyczyć wielu nastolatek, które mijam na ulicy. Sama mam w domu siedemnastolatkę i ostatnie pół roku było dla nas największą próbą. Jej się wydaje, że jest dorosła i sama może o sobie decydować, nie musi się zwierzać, ani nawet mówić z kim i gdzie wychodzi. To co dla mnie jest troską, dla niej jest atakiem na jej prywatność. Nasze relacje w pewnym momencie bardzo się ochłodziły, miałam wrażenie, że między nami stanął mur, który na szczęście od dwóch miesięcy kruszeje. Książka pokazała mi, że nie można się poddawać, ulegać nerwom i rozczarowaniu. To co dzieje się w głowach i sercach nastolatek często nawet dla nich jest za trudne. Jak mają o czymś rozmawiać, skoro same nie wiedzą co jest na rzeczy?! Na pewno nie możemy ulegać emocjom, zdenerwowaniu i żalowi, to my jesteśmy dorosłe i zawsze, ale to zawsze musimy mieć czas dla swoich dzieci. Nawet jeśli one nie chcą w jakimś czasie tego kontaktu, my musimy stać na straży, być czujne i gotowe do pomocy. Jasne, że o wiele łatwiej byłoby wszystkim, gdyby każdą sprawę szczerze się omówiło, przedyskutowało i przeanalizowało, ale nie zawsze się tak da.

    Dlaczego zapach wspomnień? Tego przez długi czas nie rozumiałam i wymyślałam różne tytuły, które sama bym nadała książce. Okazuje się jednak, że tytuł bardzo tutaj pasuje, a i skórka z pomarańczy na okładce nie jest przypadkowa.

    Wspaniała książka o relacjach rodzinnych, macierzyństwie, trudnym dorastaniu, pierwszych miłościach, niespełnionych marzeniach, życiowych rozczarowaniach, błędach, ale i nadziei. Nadziei na to, że wszystko da się naprawić, zmienić, poskładać. To bardzo piękna i wartościowa książka.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Z półki

- Gra w kolory - błękitny
- Grunt to okładka - Kropka (w imieniu autorki i  tytule)

- Pod hasłem - Zestaw B (1 kwiat)

- Misja specjalna u Ejotka - Zatytułuj się - Z

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 4,2 cm (77,7 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (34)

Hanna Dikta, We troje

Autor: Hanna Dikta
Tytuł: We troje
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Miejsce i rok wydania: Poznań 2016
Ilość stron: 302

   Informacja o tym, że autorka książki pochodzi z Piekar Śląskich, a sama akcja powieści dzieje się tym "moim" mieście sprawiła, że bez względu na to co niesie ze sobą fabuła koniecznie chciałam ją poznać. Zastanawiałam się jak to jest odnajdywać w tekście znajome miejsca, ulice, domy, czy ... zalew. Już po kilku kartkach rozpoznałam ulice Kozłowej Góry, jednej z dzielnic Piekar i... poprosiłam męża żebyśmy się przejechali zobaczyć rzeczone miejsca :)

      Oczywiście książka jest ważna nie z powodu miejsca, a ze względu na historię, którą przedstawia. Agata, rodowita piekarzanka, obecnie wiedzie spokojne życie w Białogórze, gdzie wraz ze starszym o dwadzieścia lat mężem prowadzi pensjonat. Kobieta z wykształcenia jest nauczycielką, ale wykonywanie tego zawodu tak naprawdę nigdy nie leżało w jej naturze, natomiast prowadzenie pensjonatu daje jej spełnienie i satysfakcję. I oto teraz, wiodąc ustatkowane życie zmuszona jest wrócić na Śląsk (chociaż tylko tymczasowo), by być przy chorej na raka siostrze, która lada dzień będzie operowana. Jak to w rodzinach często bywa, nie zważając na dawne zatargi, nieporozumienia, czy chowane urazy w sytuacjach zagrożenia wyzwalają się w nas nasze najlepsze cechy i bez względu na wszystko pędzimy bliskim na pomoc, nawet gdyby ta pomoc miała się ograniczać tylko do trzymania za rękę. Agata i Joanna, choć bardzo się od siebie różnią wyglądem, poglądami, sposobem bycia i życia, to tak naprawdę bardzo się kochają i tęsknią za sobą, choć nie zawsze potrafią to okazywać i o tym rozmawiać. Po przyjeździe do Piekar (a właściwie szpitala w Bytomiu) Agata poznaje swojego szwagra, którego wcześniej jakoś nie miała okazji poznać, bo Joanna i Piotr zdecydowali się na szybki ślub, po bardzo krótkiej znajomości. 

     Agata i Piotr łącząc się w bólu spędzają ze sobą dużo czasu. Połączeni trudną sytuacją wspierają się i podtrzymują na duchu. Współodczuwają, więc bardzo szybko nawiązują silną nić porozumienia, która wprowadza zamęt w ich poukładane życie. Co więcej, kontrowersyjna decyzja Joanny w sprawie dalszego leczenia sprawia, że tworzą wspólny (jedynie słuszny ich zdaniem) front. Wszystko się komplikuje... Jak wiadomo w sytuacjach trudnych nie wszystko jest takie jak być powinno - inaczej wszystko przeżywamy, odbieramy bodźce z zewnątrz i łatwo gubimy się w uczuciach. Nie bez kozery istnieje powiedzenie, że nie powinno budować się związków na silnych emocjach, prawda?

    Po przeczytaniu podobnego do tego powyżej opisu książki na okładce wiedziałam czego się spodziewać. "Czy miłość i prawo do własnego szczęścia okażą się ważniejsze od innych zobowiązań?" - takie pytanie stawia przed potencjalnym czytelnikiem Wydawca zachęcając do lektury książki. Banalna historia? Powielony schemat? O nie, autorka miała dla nas asa w rękawie i postanowiła go użyć! Książka w niczym nie przypomina sielskiej historii z zawsze dobrym zakończeniem. Choć dialogi nie zawsze były udane i momentami drażnił mnie sposób narracji, to książka jest naprawdę wyjątkowa. Przez pierwszy tydzień po przeczytaniu książki "trawiłam" przyswojone treści, decyzje i postawy bohaterów (wszystkich!, bo wszyscy wiele wnoszą do powieści) i trudno było mi "wejść" w nową lekturę, bo myślami ciągle odpływałam do treści "We troje". Oj dużo kontrowersji wywołuje ta książka, jednak mimo różnych szokujących decyzji bohaterów nie czuje się nienawiści czy złości do bohaterów. Łatwo wczuć się w ich stany i emocje, a sposób opisania ich historii pokazuje nam, czytelnikom (nawet zagorzałym konserwatystom), że nic nie jest tylko czarne lub białe. Życie składa się z wielu barw, uczuć, potrzeb... Nasze decyzje nie zawsze są zrozumiałe, proste, ale zanim kogoś osądzimy i wydamy wyrok na temat jego postępowania, to warto spojrzeć na daną sytuację z innej perspektywy i chociaż spróbować zrozumieć...

    Mocna książka, sprawia, że ciągle i od nowa analizujemy decyzje i sposób postępowania bohaterów, dystansujemy się do życia, patrzymy na świat innymi oczyma, z większym zrozumieniem i akceptacją. Pozycja godna poznania nie tylko ze względu na fabułę i miejsce akcji, ale głównie dlatego, że zmusza czytelnika do zweryfikowania swojego podejścia do innych osób i ich decyzji, uczy obiektywizmu i zrozumienia. Gorąco polecam!

   Książkę miałam okazję poznać za sprawą 

Śląskich Blogerów Książkowych,

bo choć od dawna nie działam tam aktywnie,

to grupa zawsze o mnie pamięta

i gdy tylko otrzymali egzemplarze recenzenckie od Autorki

to od razu pomyśleli także o mnie.

Dziękuję, w szczególności Agnieszce Kolano (Agnes),

która zadbała nawet o to bym książkę przeczytała jeszcze "ciepłą".

Dziękuję!

ŚBK są cudowni!

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Czytamy powieści obyczajowe

- Pod hasłem (spacyjkowe schodki)

- Polacy nie gęsi (obyczajowa - zdrada w związku)

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1,7 cm (19,4 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (16)

Trylogia nad Rozlewiskiem :)

          Trylogii nad Rozlewiskiem chyba nie trzeba reklamować... większość osób ją zna albo chociaż o niej słyszało. Zanim ja się do niej zabrałam minęło wiele czasu, choć pierwszą część miałam na własność już 1,5 roku temu. Wtedy stwierdziłam, że nie chcę czytać na raty (nie wiedząc, że każda część żyje swim życiem i może być czytana oddzielnie). Nareszcie ostatnią część dostałam na ostatnie Boże Narodzenie - i już nie miałam wymówki :)

          Wcześniej widziałam kilka odcinków serialu stworzonego na podstawie książki, ale nie przypadł mi do gustu. Teraz wiem, że serial jest niczym w porównaniu z książką, która dla mnie ani trochę nie jest przereklamowana. Wiejski, sielski klimat ujęty w książce jest tak ujęty, że czytając wszystkie części miałam wrażenie, że od lat wszystkie wakacje spędzam w Pasymiu :) Cykl nad Rozlewiskiem jest dowodem na to, że każdy czyn ma swoje konsekwencje - nie raz na lata! Książka ukazuje losy trzech pokoleń (może nawet 4) i zmagań trzech różnych kobiet z losem, konsekwencjami decyzji i wyborów. Całość toczy się na tle domu w malowniczym miejscu nad rozlewiskiem. Książka jest bardzo ciepła, pełna humoru. Zmusza do refleksji nad własnym życiem i życiowymi wyborami.



          Ja jestem zachwycona książką. Mogłabym tu oczywiście streścić losy bohaterek, ale po co? Kiedy całą przyjemność daje powolne odkrywanie kolejnych kart ich życia.

          Po lekturze książki zatęskniłam za wakacjami na wsi, własnymi przetworami, rodzinnymi zjazdami i urokami natury. Książka zainspirowała mnie też do założenia własnego "przepaśnika" - zeszytu z przepisami, który będzie mi służył na lata, a kto wie może i następnemu pokoleniu... jak się wreszcie uda...