Agnieszka Lingas - Łoniewska, Szukaj mnie wśród lawendy. Gabriela - tom III

Autor: Agnieszka Lingas - Łoniewska
Tytuł: Szukaj mnie wśród lawendy. Gabriela
Seria: Szukaj mnie wśród lawendy (tom 3)
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wydania: 2015
Ilość stron: 218 

    Ostatni tom chorwackiej trylogii dotyczy Gabrieli, najmłodszej z sióstr Skotnickich. Gabrysia mieszka w chorwackim miasteczku od urodzenia syna - Daria, tam pracuje jako masażystka w jednym z hoteli. Dziewczyna porzucona przez Ivo mogłaby wrócić do rodzinnego domu w Polsce, jednak pokochała ten nowy kraj równie mocno i nie wyobraża sobie już życia poza nim. Przez kilka ostatnich lat regularnie widywała się z ojcem swojego dziecka, ale tylko ze względu na syna. Para ani razu nie próbowała wyjaśnić sobie sytuacji sprzed lat, choć oboje nadal coś do siebie czują. Nadchodzi ślub Zuzi i Roberta, na który oboje są zaproszeni, wreszcie nadarzy się okazja, by porozmawiali ze sobą szczerze na neutralnym gruncie. Czy po latach niedomówień para ma szansę na porozumienie, a może nawet na coś więcej?

    Oj przejadł mi się już schemat wielokrotnie powielany przez autorkę. To trochę jak odgrzewane kotlety... praktycznie wszystko to samo - bohaterowie oboje uparci, wokół same niedomówienia, sploty niefortunnych wydarzeń, błędy z przeszłości rzutujące na przyszłość i pojednanie po latach. Serio, wieje nudą...  a miałam nadzieję, że jednak autorka czymś mnie zaskoczy. Już początek mi się dłużył i dłużył, rozważałam nawet porzucenie książki, ale muszę ją wreszcie oddać, więc postanowiłam doczytać do końca, trochę tak dla czystego sumienia. Od momentu wieczoru kawalerskiego Roberta i opowieści Ivo zmieniłam nastawienie do książki i skupiłam się na bohaterach, a nie na utartym schemacie i było lepiej, ale cieszę się, że to już koniec. Nie mam więcej potrzeby poznawania dalszych książek autorki. Co gorsza, przez pryzmat trylogii inaczej patrzę na moją, niegdyś ulubioną książkę, "Bez przebaczenia", bo przecież skonstruowana jest tak samo. Wtedy imponowała mi bohaterka, to, że była inna niż większość kobiet, że nie pozwoliła dać się emocjom, była twarda, dumna i nieustępliwa. Może nie pochwalam takiego zachowania, ale taka postać była dla mnie niezwykle ciekawa, po lekturze książki nie mogłam przestać myśleć o konsekwencjach zachowań i decyzji bohaterki. Teraz czułam zniechęcenie i rozczarowanie. 

    Książka ma jednak plusy. Napisana jest przystępnym językiem i łatwo jest "wejść" w jej treść, towarzyszyć bohaterom w ich codziennym życiu. Odczuwalny jest też klimat słonecznej Chorwacji - to akurat zwróciło moją uwagę w każdej z części trylogii, bo nie zawsze się to autorom udaje. Co jeszcze jest dobre w pozycji? Zdecydowanie relacje sióstr, są one różne, ale wspierają się, mają ze sobą świetny kontakt i potrafią słuchać. Tak ta relacja podoba mi się bardzo i jest konsekwentnie prowadzona przez wszystkie części, doskonale widać tę siostrzaną zażyłość i solidarność. Ach i był jeden moment, na którym się bardzo wzruszyłam - tez związany z Zuzą, Basią i jej wyjazdem nad morze...

    Jeśli komuś (tak jak mnie) spodobała się pierwsza część trylogii to polecam kolejne chociażby dla domknięcia całej tej historii. Jeśli jednak po pierwszej części Wasze odczucia były ambiwalentne to nie polecam dalszych części, bo Wasze odczucia na pewno się nie zmienią.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Pod hasłem (ą, ę, ś, ć, ź, ó)

- Czytamy powieści obyczajowe

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1,9 cm (79,6 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (59)

Agnieszka Lingas - Łoniewska, Szukaj mnie wśród lawendy. Zofia - tom II

Autor: Agnieszka Lingas - Łoniewska
Tytuł: Zofia
Seria: Szukaj mnie wśród lawendy (tom 2)
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wydania: 2015
Ilość stron: 219 + fragment trzeciej części

    Lektura pierwszej części trylogii "Szukaj mnie wśród lawendy" (Zuzanna) bardzo mi się podobała. Czytało się ją lekko i przyjemnie, książka idealna na lato i wakacje. Dlatego czym prędzej chciałam przeczytać kolejne tomy, które w tempie ekspresowym pożyczyła mi Ewelina (Ejotek).

     Po drugą część sięgnęłam jednak dopiero w sierpniu ze względu na kolor okładki, który pasuje do sierpniowej odsłony Gry w kolory (niebieski). I... nie było wielkiego wow! W sumie to książka trochę mnie wynudziła...

    W pierwszym tomie poznaliśmy trzy siostry - bliźniaczki Zofię i Zuzannę oraz ich młodszą siostrę Gabrielę. Poznałyśmy zarys ich sylwetek i życiorysów, a przynajmniej co nieco z ich przeszłości. Wiedząc jak potoczyły się losy Zuzanny chciałam dowiedzieć się co wydarzy się w poukładanym i ustabilizowanym pozornie życiu Zosi, a później co takiego zrobiła Gabrysia, że zniszczyła swoją miłość. Zosia miała wszystko o czym marzyła - prawdziwy dom, dzieci, kochającą się rodzinę. No tak, ale mimo wszystko czuła, że w jej małżeństwie dzieje się coś nie tak (uważny czytelnik zauważył to już w pierwszej części). Kobieta chodziła smutna i zamyślona, nie potrafiła cieszyć się swoim rodzinnym szczęściem tak, jak to robiła wcześniej. Wtedy w jej życiu pojawił się człowiek z przeszłości, jej dawny ukochany Maks Krall. Dlaczego mężczyzna pojawił się w jej życiu? Czy ich spotkanie po latach wywołało jakieś zmiany w ich życiu? Kto w tej historii wyjawił noszoną przez lata tajemnicę i jak ta prawda wpłynęła na przyszłość bohaterów?

   Zapowiada się ciekawie i ekscytująco, prawda? Niby tak, tylko szkoda, że niemal wszystkiego (poza jednym faktem) domyśliłam się już na 38 stronie... Nie mam tu na myśli zakończenia książki, a początków tej całej historii, które później zostały potwierdzone. Dlatego właśnie napisałam, że książka mnie nieco wynudziła. Inaczej czyta się książkę, gdy odczuwamy niepokój o losy bohaterów, a inaczej, gdy tylko czekamy na potwierdzenie swoich przypuszczeń. Dlaczego więc czytałam książkę dalej, choć domyśliłam się treści? Przede wszystkim dlatego, że czyta się ją łatwo i szybko, poza tym w treść wplecione były także epizody z Zuzą i Gabrysią i to było tu najciekawsze. Najbardziej jednak spodobały mi się rodzinne święta trzech sióstr spędzone z rodzicami oraz przekomarzania dziewczyn, które towarzyszyły im w tym okresie, a także podczas rozmów konferencyjnych przez Skypa. Trzecią część trylogii też przeczytam, ale nie będę miała względem niej większych oczekiwań. Po prostu przeczytam, by zamknąć serię, choć... w sumie co do przeszłości Gabrysi i jej związku z Ivo nie mam żadnych przeczuć. Miałam nadzieję, że Ivo razem z nią pojedzie na święta do rodziny, ale niestety, to jeszcze nie był czas na pojednanie... bo mimo wszystko liczę, że do niego dojdzie.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory (błękitny, jasny niebieski)
- Cztery pory roku - LATO (lawenda)

- Czytamy powieści obyczajowe

- Polacy nie gęsi (13. powieść, której śladami bohaterów możemy ruszyć 

(są dobrze opisane rzeczywiste miejsca))

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1,9 cm (69,8 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (51)

Agnieszka Lingas - Łoniewska, Szukaj mnie wśród lawendy. Zuzanna - tom I

Autor: Agnieszka Lingas - Łoniewska
Tytuł: Zuzanna
Seria: Szukaj mnie wśród lawendy (tom 1)
Wydawnictwo: Novae Res
Rok wydania: 2014
Ilość stron: 223 + fragment drugiej części

    Co ma wpływ na nasze życie, na naszą przyszłość? Na pewno pochodzenie, dom rodzinny, wykształcenie, osobowość, temperament, ale także doświadczenia, które zdobywamy. Czasami nie zdajemy sobie sprawy z tego, że to co się wydarzy u progu naszego dorosłego życia, determinuje to, co będziemy robić i jacy będziemy później...

ZARAZ BĘDZIE CIĄG DALSZY, ...PO KARNYCH!

No i nie udało się :( Szkoda! Grali świetnie przez całe EURO.

Brawo my! Brawo Polska!

     Tak było w przypadku Zuzy, która zraniona przez swoją pierwszą miłość nie potrafi nikomu zaufać i odnaleźć swojego szczęścia. Całą swoją uwagę skupia na karierze zawodowej. Jest pilna, sumienna, rzeczowa, konkretna i zorganizowana. Ambitnie, choć nie po trupach, dąży do celu. Nie ma czasu na relaks, odpoczynek i życie prywatne. Pewne okoliczności sprawiają jednak, że kobieta decyduje się jednak spędzić kilka dni urlopu w pięknej, chorwackiej scenerii wśród drzew piniowych, kwiatów lawendy. Wyjazd organizuje Gabrysia, młodsza siostra Zuzy, która angażuje w to przedsięwzięcie także ich drugą siostrę Zofię, jej męża Adama i jego firmę. Czy Zuza będzie w stanie się rozluźnić, zrelaksować? Co wydarzy się w tej malowniczej krainie i jak wpłynie na życie Zuzy?

   Bardzo lekka, optymistyczna i przyjemna opowieść jest idealna na lato. Osadzenie historii sióstr Skotnickich w tak malowniczym miejscu, jakim jest półwysep Pelješac sprawia, że książkę bardzo dobrze się czyta. Właśnie zaczynam wakacje, a już wiem, że nie uda mi się w tym roku nigdzie wyjechać, więc mogę chociaż sobie pomarzyć o tych wszystkich cudownych, słonecznych miejscach. Dokładnie tego mi teraz było trzeba! Choć to bardzo prosta, przewidywalna i bajkowa historia to książka trafiła w najbardziej "dogodny" czas, w którym mogłam ją przeczytać, Wpasowała się idealnie. Myślę, że wątki mogłyby być nieco bardziej rozciągnięte, ale pewnie autorka myślała już o kolejnych częściach z Zofią i Gabrysią w rolach głównych i nie chciała przedłużać, by nie stracić tego specyficznego klimatu. Ja niestety mam tylko tę jedną część, a chętnie przeczytałabym też pozostałe, bo obie zapowiadają się ciekawie... nawet nie wiem czy historia Gabrysi i Iva, oraz Zosi i... nie są bardziej interesujące!

    Zamierzałam więcej napisać na temat książki i bardziej konkretnie, ale... mam teraz w głowie tylko mecz, dogrywkę i karne... Kurczę, szkoda! Nasi chłopcy naprawdę świetnie sobie radzili we wszystkich meczach. Tak naprawdę zdecydował nasz pech albo szczęście Portugalczyków.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory (fioletowy)
- Grunt to okładka (wakacje)
- Cztery pory roku - LATO (lawenda)

- Czytamy powieści obyczajowe

- Polacy nie gęsi (13. powieść, której śladami bohaterów możemy ruszyć 

(są dobrze opisane rzeczywiste miejsca))

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 2 cm (44,1 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (34)

Agnieszka Lingas - Łoniewska, Zakład o miłość

Autor: Agnieszka Lingas - Łoniewska
Tytuł: Zakład o miłość
Wydawnictwo: Novae Res
Miejsce i rok wydania: Gdynia 2011
Ilość stron: 237

    "Bez przebaczenia" Agnieszki Lingas - Łoniewskiej jest jedną z moich ulubionych książek i mimo kilku błędów językowych, uporczywych zdrobnień imienia głównego bohatera zawsze będę miała do niej sentyment. Bardzo spodobała mi się postać głównej bohaterki - upartej i dumnej, która przez taki właśnie charakter wiele w życiu straciła, ale i tak pozostała sobą.

    Nie ukrywam, że tym razem też oczekiwałam czegoś mocnego, co na stałe wryje mi się w pamięć i nie pozwoli o sobie zapomnieć.

    Już po tytule można było się zorientować co otrzymamy. I rzeczywiście, była sobie dziewczyna (na dodatek na dwa tygodnie przed ślubem), której życie po jednym wieczorze zmienia się diametralnie. Niespodziewanie zakochuje się w kimś nowym - cynicznym buntowniku, drwiącym z miłości i innych głębszych uczuć. Wszystko oczywiście dzieje się za sprawą perfidnego, szczenięcego zakładu. No i tu zaczynają się schody... To co miało być tylko zabawą, rozrywką szybko zmienia swe oblicze i....

   Cóż niby wiedziałam czego się spodziewać, takiej trochę bajki o Kopciuszku... ale to co dostałam o wiele bardziej przypominało mi niedawno oglądany film "Trzy metry nad niebem" i tu był pierwszy zgrzyt. Drugi zgrzyt nastąpił, gdy zorientowałam się, jak bohaterka łatwo poddaje się nowej znajomości - nie byłoby wcale w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że wychowana została w konserwatywnej rodzinie, na cnotliwą kobietę i zdaje się wcześniej niespecjalnie jej to przeszkadzało. Wiem, że czasem musimy powiedzieć "dość", ale jakoś reakcje dziewczyny zupełnie nie pasowały mi do jej osobowości. Kolejny zgrzyt - Sylwia wiedząc jakim człowiekiem był Aleks (chłodnym, obojętnym, bezdusznym, nieczułym), który mimo wszystko zaczął się dla niej zmieniać to zdecydowanie nie powinna zareagować tak jak zareagowała na wiadomość o zakładzie. Nie, nie kupuję tej historii, nie przekonała mnie i nie wydała się wiarygodna. A oliwy do ognia dolał fakt, że na końcu okazało się, że cała historia jest retrospekcją i to sprzed ok. 40 lat... a w czasach młodości Aleks jeździł "wypasionym", czarnym BMW.

    Niestety jestem szczerze rozczarowana. Nie polecam. Pewnie gdybym to od tej książki zaczęła przygodę z twórczością autorki to nie sięgnęłabym po jej kolejne książki, a przecież po lekturze "Bez przebaczenia" zamierzałam przeczytać je wszystkie. Teraz nie wiem czy warto... a Wy jak myślicie? W najbliższym czasie zamierzałam sięgnąć po serię "Szukaj mnie wśród lawendy", ale nie chcę kolejnego rozczarowania...

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Gra w kolory (zielony)

- Pod hasłem (alfabet)

- Czytamy powieści obyczajowe

- Polacy nie gęsi - o miłości, która przetrwa wszystkie przeciwności

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 2,4 cm (31,5 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (23)

Agnieszka Lingas - Łoniewska, Bez przebaczenia

Autor: Agnieszka Lingas - Łoniewska
Tytuł: Bez przebaczenia
Wydawnictwo: Novae Res
Miejsce i rok wydania: Gdynia 2014
Ilość stron: 338

Zdjęcie pochodzi ze strony Lubimy Czytać.

     Jak opisać ideał? Siedzę przed otwartą stroną nowego postu od dłuższego czasu i intensywnie myślę... brak mi słów, by opisać to co czuję po lekturze książki. Nie jestem w stanie stworzyć spójnej całości, więc wpis będzie chaotyczny. Postaram się jednak zwrócić uwagę na wszystkie szczegóły, które mnie urzekły. Książkę skończyłam czytać tydzień temu, niestety sprawy przyziemne nie pozwoliły mi na wygospodarowanie czasu na napisanie recenzji wcześniej.
     Dlaczego ideał?  To akurat jest proste! Przepięknie opowiedziana historia, rewelacyjnie zbudowane postaci z mocno zarysowanym charakterem, bardzo rzeczywista tematyka, plastyczny język, ogromna dawka emocji, które żadnego czytelnika nie pozostawią obojętnym i dopracowana w najdrobniejszych szczegółach fabuła.
      Tematyka - historia 18-latki, której życie staje na głowie i następuje diametralna zmiana. Z powodu jednego zdarzenia, dziewczyna musi zacząć wszystko od nowa w nieznanym miejscu, z praktycznie obcymi ludźmi, nowymi zasadami, brakiem zrozumienia, żalem, smutkiem i ....
      Język - bardzo przystępny, elastyczny, dokładny. Wszystko jest dokładnie opisane - postaci, miejsca, zdarzenia, emocje. Możemy wczuć się w role wszystkich bohaterów, nawet Adama Latkowskiego, który jest powściągliwy, zamknięty w sobie i zdystansowany. Również sceny miłosne pięknie zostały pięknie opisane. Najbardziej jednak zapadł w pamięć opis sytuacji, kiedy to Piotr przyszedł do Pauliny udzielić jej korepetycji z matematyki. Napięcie seksualne unoszące się wokół nich sprawiło, że czytając czułam wokół siebie strzelające iskry. To było niemal namacalne! Autorka poświęciła dużo czasu by dopieścić każde zdanie tej historii. Na uwagę zasługuje też konsekwencja, którą stosowała autorka do rozrysowania postaci i zdarzeń w książce.
      Bohaterowie - Paulina, dziewczyna z charakterem. Dumna i uparta, przez swoje "głupie" zasady i przekonania o mały włos utraciłaby swoje największe szczęście na zawsze. Piotr - mhmmm... Przez 10 lat ideałem mężczyzny w literaturze był dla mnie niezmiennie Myron Bolitar, jednak odkąd poznałam Piotra to przepadłam! Niezwykle fascynujący, przystojny, męski, dobrze zbudowany, inteligentny, troskliwy i odpowiedzialny facet z zasadami. Idealny! Zauroczył mnie! Mimo to kibicowałam mu całym sercem w zdobywaniu Pauliny, która skrzywdzona przez życie nie była zbyt ufną osobą. Niestety jak to w życiu bywa, zawsze znajdzie się ktoś "życzliwy", który musi wtrącić swoje trzy grosze. To straszne, że niedomówienia i urażona duma mogą przesądzić o czyimś szczęściu.
      Emocje - nie pamiętam kiedy ostatnio lektura dostarczyła mi tyle emocji. Wylałam morze łez płacząc nad losem Pauliny. Czułam żal, smutek, rozgoryczenie, złość, współczucie, radość, wściekłość. Byłam zła na Latkowskiego, że nie wykazuje zrozumienia, że nie otoczył Pauliny wsparciem i troską, że jej nie wspiera, a co gorsza na każdym kroku krytykuje i sprowadza do partu. A jednocześnie wiedziałam, że uczucia w nim buzują i wszystko trzyma w sobie. Paulina, która obwiniała siebie za śmierć matki myślała, że już nic jej się w życiu nie należy. Odrzucała uczucie Piotra, wszystko tłumaczyła sobie na opak, była zawzięta i nieprzejednana. Duma nie pozwoliła jej odkryć prawdziwych emocji, przez co prowadziła do nieporozumień, których nawet nie próbowała wyjaśnić. Piotr, bardzo dobrze wychowany, dla którego słowo, honor i poczucie obowiązku są najważniejsze. Kiedy kocha, to do końca.... Wszystko to tworzy mieszankę wybuchową, po prostu nie mogło być nudno. Autorka sama bardzo dokładnie opisywała emocje bohaterów, ale to tylko kropla uczuć, które książka wywołuje w czytelniku. Ja nie byłam w stanie czytać książki ciągiem. Musiałam ją sobie dawkować fragmentami, by móc w spokoju przetrawić poszczególne sceny historii. Momentami czułam się tak "wypruta" emocjonalnie, że czułam się bardziej zmęczona niż gdybym przez wiele godzin ciężko pracowała fizycznie.
      To najlepsza książka, którą czytałam w ostatnich latach. Żałuję, że nie mogę przekazać Wam moich wszystkich doznań po lekturze. Tego zwyczajnie nie da się tak po prostu opowiedzieć.

Książkę wygrałam u Ani, na jej blogu Pisaninka, 

wtedy jeszcze nie wiedziałam, 

że moja nagroda okaże się najlepszą książką roku, 

a może nawet dekady :)

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania:

- Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę

(Paulina traci swoją ukochaną mamę, która była jej najlepszą przyjaciółką)