Klara Maciejewska, Upiorna rodzinka. Potępieńcze jęki to nasza specjalność

Autor: Klara Maciejewska
Ilustracje: Katarzyna Leszczyc - Sumińska
Tytuł: Upiorna rODzinka. Potępieńcze jęki to nasza specjalność
Wydawnictwo: Publicat
Rok wydania: 2005
Ilość stron: 76
Wiek adresatów: 7 - 11 lat

    Zabawna i oryginalna rodzinka prowadząca niezwykły tryb życia. Drugiej takiej nie znajdziecie! Koniecznie musicie przeczytać!

    Świetna książka dla młodszych uczniów podstawówki o nietypowej rodzinie, która prowadzi pensjonat, w którym... straszy! Spokojnie! To tylko pozory. Straszenie to specjalna atrakcja dla gości, w którą angażują się wszyscy domownicy (no może Grzędziuszka trochę mniej, ale chciałaby więcej). Mama przebiera się za Białą Damę, tata za Wampira, Witek straszy z ukrycia, a Grzędziuszka na razie testuje nowe pomysły. Co się dzieje gdy ta zabawna rodzinka wychodzi na wystawną kolację w właścicielem znanego biura podróży lub chce przepędzić z pensjonatu niemiłe małżeństwo? Albo jaki wpływ ma specyficzny tryb życia na dzieci i ich pobyt w nowej szkole? Warto poznać odpowiedzi na te pytania, bo sceny z życia wzięte rodzinki są naprawdę śmieszne :)

   Bardzo podobała mi się ta książeczka. Czyta się ją jednym tchem i ma apetyt na więcej. Rodzina Witka jest niezwykle zabawna i interesująca, wszystko co robi wywołuje sensację i poruszenie. Z nimi nie można się nudzić. Ponadto przez całą lekturę nie można się nadziwić komedii pomyłek i zbiegów okoliczności, a także konsekwencji różnych zdarzeń (wszystkich?!). 

   Polecam dzieciakom do samodzielnego czytania (czcionka co prawda nie jest zbyt duża, ale odstępy wynoszą 1,5 linijki) lub ich rodzicom do czytania pociechom do poduszki.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Pod hasłem - globtroter (Polska)

- Łów słów - OD
- Gra w kolory - żółty

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 0,6 cm (80,2 cm z 158)

- 52 książki w 2016 (60)

Katarzyna Rygiel, Pod powiekami

Autor: Katarzyna Rygiel
Tytuł: Pod powiekami
Wydawnictwo: Wydawnictwo Autorskie Katarzyna Grochola, Elżbieta Majcherczyk
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2005
Ilość stron: 229

    Czy możemy uwierzyć w miłość od pierwszego wejrzenia? Czy możemy pokochać nieznajomą osobę bez pamięci, wbrew wszystkiemu? Czy to w ogóle możliwe? Mnie zdarzyło się kiedyś podobne zauroczenie, dosłownie iskry leciały gdy przechodziliśmy obok, serce mocniej biło i poziom adrenaliny nam wzrastał, jednak nawet przez chwilę nie czułam, że GO kocham. Ot taki trzymiesięczny incydent (całkiem miły), a jak było w przypadku bohaterów książki?

    Michał to bardzo smutny, zamknięty w sobie i samotny mężczyzna. Nie ma żony, ani dzieci (nigdy nie miał) i właśnie pochował matkę, która była ostatnią bliską mu osobą. Po pogrzebie matki postanawia wyjechać, uporządkować wszystkie myśli i zdecydować co dalej. Wybiera się do małego miasteczka w górach i tam odzyskuje względny spokój duszy... i nie tylko to. To tam, po raz pierwszy spotyka Martę, 18 lat młodszą od siebie, córkę gospodyni u której zamieszkał. To było jak rażenie pioruna, Michał zakochał się bez pamięci. Czy jednak jest możliwa między nimi miłość skoro Marta jest młodą mężatką, Michał mógłby być jej ojcem, no i przecież tak naprawdę wcale się nie znają...

     Po lekturze mam mieszane uczucia. Całkiem interesujący temat, ciekawie ujęty, ale ciągle coś mnie w książce drażniło. Miałam wrażenie, że autorka chce pokazać czytelnikowi swoją dojrzałość czytelniczą, ale zwyczajnie przedobrzyła. Chciała wyjść profesjonalnie, a niektóre fakty i dialogi wyszły bardzo nierzeczywiste. Początek był nawet dobry, środek nużący, za to zakończenie wg mnie najlepsze z możliwych, bo gdyby autorka podała nam inne, to książka miałaby zupełnie inne znaczenie. Nie wiem co myśleć, w końcu to przecież debiut literacki. Jestem przekonana, że gdybym sama chciała napisać książkę to pewnie nie uniknęłabym podobnych błędów:(

     Te dialogi jednak naprawdę mnie drażniły, czasem pojedyncze zdania, a czasem całe rozmowy. Czy w Polsce mówimy do kogoś: "Marto, zajmie się pani chłopcem przez kilka minut?"*? Nie. My powiemy - "Pani Marto proszę zająć się chłopcem przez kilka minut." Albo "Czego ode mnie oczekujesz, Jacku?"** - też nie, nie mówimy na końcu zdania imienia osoby, do której się zwracamy, zwłaszcza gdy jest to nasz przyjaciel. Po przeczytaniu całości niby wiem, że każdy wątek był "po coś", ale coś mi się tu gryzie. Książka miała potencjał, ale nie bardzo wyszło ubranie historii w słowa. No i Marta....

* Katarzyna Rygiel, Pod powiekami s. 155
** Katarzyna Rygiel, Pod powiekami s. 115

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Pod hasłem - Pani (ta - powieka)

- Polacy nie gęsi (książka, której akcja rozgrywa się w różnych miejscach - miasteczko w górach i Warszawa)

- Grunt to okładka - kobieta

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu - 1,7 cm (4,3 cm z 158)

- Czytamy powieści obyczajowe

- Gra w kolory (biały)

- Z półki (2)

- 52 książki w 2016 (3)

Jurgen Banscherus, Znikające wrotki

Autor: Jurgen Banscherus
Ilustrator: Ralf Butschkow
Tytuł: Znikające wrotki
Seria: Detektyw Kwiatkowski na tropie
Wydawnictwo: Akapit Press
Miejsce i rok wydania: Łódź 2005
Ilość stron: 69
Wieka adresatów: 7 -11 lat

    Lektura tej książki to moje pierwsze spotkanie z detektywem Kwiatkowskim. Bohater, którego imię nie zostało ujawnione, a wszyscy zwracają się do niego po prostu Kwiatkowski jest jeszcze uczniem, ale jego pasją jest rozwiązywanie trudnych spraw, wymagających śledztwa. Chłopiec zajmuje się tym wszystkim bardzo amatorsko, jednak do spraw podchodzi profesjonalnie. Nie wystarczy mu rozwiązać zagadkę. Kwiatkowski analizuje całą sytuację i czerpie z niej wiedzę przydatną w kolejnych dochodzeniach. Choć mama chłopca nie jest zadowolona z dodatkowego zajęcia syna, ten przekonuje ją do słuszności swoich czynów i podejmuje się kolejnego zadania.

     Kolejna sprawa dotyczy znikających wrotek dostawcy pizzy z najlepszej pizzerii w mieście. Poszkodowanemu wystarczy odnalezienie zguby, ale nasz detektyw na tym nie poprzestaje. Pragnie zrozumieć dlaczego sytuacja się powtarza i dlaczego dostawcy pizzy nie zależy na złapaniu złodzieja. To właśnie specjalne cechy Kwiatkowskiego, do jakich należą m.in. upór i spryt sprawiają, że jest on tak doskonałym detektywem. Ogromna chęć rozwiązania zagadki i potrzeba poznania prawdy sprawia, że chłopiec jest tak dobry w tym co robi. Dociekliwość nie pozwala mu pominąć żadnego szczegółu śledztwa, a analityczny umysł ułatwia łączenie faktów we wspólną całość, co z kolei pomaga rozwikłać zagadkę.

      Książkę czyta się błyskawicznie. To zasługa przystępnego języka i ogromnej czcionki użytej w książce. Akcja toczy się cały czas. Nawet gdy Kwiatkowski akurat nic nie robi to i tak rozmyśla nad śledztwem. Od książki nie sposób się oderwać, bo zdanie po zdaniu przybliża nas do celu. Pomimo jednak tak wartkiej akcji i mocno zaangażowanego w śledztwo Kwiatkowskiego czegoś mi tu brakuje. Podejrzewam, że to wpływ serii "Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai", gdzie ciągle odczuwa się napięcie. Tu całe rozwiązanie sprawy mamy podane "na tacy" i w zasadzie wszystko jest jasne krok po kroku. W tamtej serii mamy ciągle nierozwiązaną zagadkę. Niby poznajemy poszlaki, eliminujemy podejrzanych, a i tak rozwiązanie sprawy nie jest tak oczywiste. Przez to czytelnik bardziej angażuje się w śledztwo i sam może poczuć się detektywem. Tutaj niestety nie bardzo. Mimo to jednak polecam książkę, bo to co mnie wydaje się zbyt oczywiste, dla młodego czytelnika może być interesujące.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (dzieci w wieku szkolnym)

- Klucznik (autor nie czytany (kwiecień), autor jest mężczyzną (czerwiec), (wy)pożyczona (sierpień), wydana w serii (wrzesień))

- Gra w kolory (czerwony)

Irena Landau, Kasia i Kubuś. Urodziny taty

Autor: Irena Landau
Tytuł: Kasia i Kubuś. Urodziny taty
Seria: Kasia i Kubuś
Wydawnictwo: Publicat
Miejsce i rok wydania: 2005
Ilość stron: 22
Wiek adresatów: 3 - 7

Zdjęcie okładki pochodzi z tej strony.

    "Kasia i Kubuś" to seria książeczek przeznaczona dla młodszych czytelników - dzieci w wieku przedszkolnym. Rodzeństwo każdego dnia przeżywa niezwykłe przygody, poznaje coś nowego i uczy się świata.

      W tym tomie widzimy jak dzieci przygotowują się urodzin taty, które odbędą się następnego dnia. Kasia przygotowuje dla taty laurkę, a zainteresowany braciszek też chce wykonać własny prezent. Rodzeństwo współpracuje ze sobą, by zaplanowane prezenty wyszły im jak najlepiej. Po skończonej pracy wspólnie sprzątają pokój i z niecierpliwością czekają na poranek, by móc wręczyć tacie swoje upominki. I to właściwie wszystko... Niby wszystko poprawnie, książka o kochającej się rodzinie, serdeczności, zaufaniu, współpracy i codziennym życiu przeciętnej rodziny, ale dla mnie to za mało. Ilustracje kolorowe, ładne, ale też nie wyróżniające się niczym szczególnym. Teraz podobnych książeczek dla dzieci jest mnóstwo, więc żeby wydania mogły się "wybić" z tego tłumu powinny się czymś wyróżniać. Ta pozycja mnie niczym nie urzekła, nie zaskoczyła i nie zainteresowała na dłużej. Szkoda. Nie skreślam całej serii od razu, w "Martynce" też część tomów jest lepsza, a inna gorsza. Serii "Kasia i Kubuś" dam drugą szansę i jak wrócę do szkoły to przeczytam inny tom.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (dzieci młodsze)

- Gra w kolory (żółty)

Rachel Lee, Do ostatniego tchu

Autor: Rachel Lee
Tytuł: Do ostatniego tchu
Wydawnictwo: Lucky
Seria wydawnicza: Miłość i Sensacja
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2005
Ilość stron: 288

Zdjęcie okładki pochodzi z tej strony.

     Tej książki wcześniej nie planowałam czytać, gdyż zwyczajnie nie wiedziałam o jej istnieniu. Przypadkowo wpadła w moje ręce podczas Akcji "Skup Kultury" w Gliwicach, a że wiedziałam, że w lipcu, w wyzwaniu Gra w kolory obowiązywać będzie kolor żółty, to ją wzięłam :)

     Uwaga spojler! Książka dotyczy paskudnego morderstwa, z pozoru świadczącym o rytualnych znamionach. Szybko okazuje się, że sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana. Zabójstwo Steve`a Kinga bulwersuje nie tylko z powodu okoliczności, w jakich zginął, ale także dlatego, że był to młody i sympatyczny mężczyzna, kandydat na księdza. Dochodzenie od początku nie jest łatwe, bo policja nie potrafi nawet znaleźć jasnych motywów. Detektyw Matthew Diel niechętnie godzi się na pomoc w śledztwie, którą oferuje jego dawna znajoma adwokatka Chloe Ryder - parafianka, której bardzo zależy na oczyszczeniu z podejrzeń księdza Brendana. Próba wyjaśnienia zbrodni we dwójkę, mimo początkowych problemów natury emocjonalnej, przynosi korzyści i popycha śledztwo do przodu...

      Autorka w umiejętny sposób wplotła motyw pojedynczego morderstwa w sam środek spisku na szczeblu rządowym. Dochodzenie nie jest błyskawiczne, bohaterowie poznają prawdę małymi kroczkami. Determinacja i chęć odkrycia prawdy oraz ochrona życia księdza Brendana zmusza Matta i Chloe do wielokrotnego analizowania faktów i poszlak. Na całe szczęście mają znajomości, które pozwalają im dotrzeć głębiej. Niestety im bliżej prawdy, tym wcale nie jest łatwiej. Sprawa jest wyjątkowo skomplikowana i tajemnicza. Śledztwo zbliża tę parę do siebie, jednak romansu mamy tu tyle co na lekarstwo. Nazwa serii sugeruje inaczej, a dla mnie to zwykły kryminał... to chyba nawet lepiej.

       Co myśleć o książce? I tu mam zagwozdkę! Książka jest ciekawa, temat oryginalny, zagadka goni zagadkę, napięcie, choć powoli - wzrasta, postaci mają charakter - nie są jałowe, postać księdza Brendana bardzo wiarygodna i konsekwentna. Wszystko jak należy, ale... nie miałam oporów kilkanaście razy odkładać książkę na bok. Ze względu na półkolonie i inne zadania domowe miałam nawet kilkudniowe przerwy. Trzy razy zasnęłam po przeczytaniu kilku stron... czy tak się dzieje gdy książka jest dobra? Chyba nie! Nie bardzo rozumiem skąd taki odbiór lektury skoro książka zawiera wszystkie elementy dobrego kryminału. Niestety obawiam się, że szybko wyparuje z mojej głowy :(

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Klucznik (tomisko NIE opasłe; tytuł w trzech słowach)

- Grunt to okładka (budynek: kościół)

- Czytamy kryminały (kobieta rozwiązuje zagadkę)

- Gra w kolory (żółty)

- Pod hasłem (kropka)

Recenzja trafia do Bazy Syndykatu Zbrodni 

Carlos Maria Dominguez, Dom z papieru

Autor: Carlos Maria Dominguez
Tytuł: Dom z papieru
Wydawnictwo: Świat Książki
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2005
Ilość stron: 111

Zdjęcie książki pochodzi ze strony lubimyczytać.pl.

    W poszukiwaniu lektury odpowiedniej do wyzwania Ejotka "Pod hasłem" podpatrzyłam pomysł innej uczestniczki. Od razu przypomniałam sobie, że mam na półce przeczytany przez nią "Dom z papieru" Carlosa Marii Domingueza, więc i sama postanowiłam ją przeczytać. 

      Przyznaję się bez bicia, że czytanie w kwietniu idzie mi jak krew z nosa, zanim oprzytomniałam okazało się, że jest 20 kwietnia, a ja mam na "koncie" tylko dwie książki :( Patrząc na świeżo uporządkowany regał - zwłaszcza półkę z nowościami odczuwam wyrzuty sumienia i ... żal zmarnowanego czasu. Ja nie wiem gdzie ten czas się podział... nie wiem co robiłam po przyjściu z pracy przez te wszystkie dni, bo z blogami też mam zaległości. Wiele postów mi umknęło na moich ulubionych blogach przez co czuję się jak outsider, wykluczona z blogosfery. Ech... przejdę może do książki!

      Narratorem książki jest kolega Blumy, profesor Uniwersytetu w Cambridge. Kobieta ginie potrącona przez samochód, gdy zaczytana w wierszach Emily Dickinson przechodzi przez ulicę. Gdy po kilku dniach po pogrzebie Blumy profesor odbiera przesyłkę zaadresowaną do niej, w której znajduje się niezwykły egzemplarz książki "Smugi cienia" Josepha Conrada. Książka jest w opłakanym stanie, wybrudzona... cementem! Przesyłka nie zawierała żadnego listu, informacji, a nawet adresu zwrotnego. Zaintrygowany profesor postanawia odnaleźć nadawcę przesyłki, bierze urlop i wybiera się w podróż. W czasie tej podróży dowiaduje się jakie skutki może mieć bezgraniczna miłość do książek i całkowite im oddanie się. Jaki los spotkał Brauera nadawcę przesyłki? Dlaczego była ona tak skalana, nieuszanowana i wybrudzona cementem? Jaki los może spotkać nawiedzonych bibliofilów (czy bibliofilii?)? Czy aby my nie jesteśmy na dobrej drodze do szaleństwa? Na te pytania odpowiedź znajdziecie w tej niewielkiej objętościowo książce. Ostatnie pytanie musicie sobie zadać sobie samym.

       Nie jestem fanką takich książek. Wolę książki proste i rzeczywiste, realne. Może sama jestem zbyt ograniczona myślowo, ale nie zamierzam udawać, że rozumiem klasykę. Tak czy inaczej przeczytałam, niedługo pewnie o książce zapomnę.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (1 cm)

- Pod hasłem (Domy, chatki i zamczyska)

Z półki 2013

Claire Freedman, Gaby Hansen, Hop, siup, Stokrotko!

Autorzy: Claire Freedman, 
Ilustrator: Gaby Hansen
Tytuł: Hop, siup, Stokrotko!
Wydawnictwo: Amber
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2005
Ilość stron: 25
Dla dzieci od 3 lat

    Stokrotka to mała króliczka, która pod okiem swojej mamy pragnie nauczyć się skakać. Nie jest to jednak wcale takie łatwe. Często się potyka, ślizga i traci równowagę. Króliczka szybko się zniechęca. Wydaje jej się, że nigdy nie nauczy się skakać. W czasie pobytu nad stawem Pani Królikowa pokazuje córeczce myszkę, która uczy się wspinać; borsuczka, który uczy się kopać; kaczątko, które uczy się pływać. Mama cierpliwie tłumaczy Stokrotce, że każdy na początku ma trudności, gdy uczy się czegoś nowego, ale nie należy się poddawać. I tak po wielu nieudanych próbach (w tym przypadkowej kąpieli w stawie) Stokrotce udaje się wykonać prawidłowy skok.

    Ta niewielka książeczka przeznaczona dla najmłodszych dzieci świetnie sprawdzi się w sytuacji gdy nasza mała pociecha poddaje się i nie chce podjąć się nauki jakiejś nowej czynności. Królicze skoki są tu tylko symbolem, ważne jest przesłanie - każdemu mogą zdarzyć się chwile zwątpienia, ważne jest by się nie poddawać i próbować aż do skutku. Wspaniałe, delikatne ilustracje sprawią, że dzieci pokochają bohaterów książeczki i będą im kibicować. W szczególności z króliczkiem, z którym przez jego "niezgrabność" mogą się identyfikować.

Książeczkę przeczytałam dzięki uprzejmości...

moich kochanych siostrzeńców :)

Madzi, Beniamina i Michałka

Wyzwanie: Odnajdź w sobie dziecko

Nicholas Sparks, Ślub

     Gdy Wilson Lewis zapomina o 29 rocznicy ślubu uświadamia sobie, że jego małżeństwo nie jest już takie jak dawniej. Małżonkowie nie żyją razem, a obok siebie. W ich związku brakuje namiętności, zaangażowania, przywiązania. Nie są już tak zainteresowani sobą jak kiedyś, coraz bardziej się od siebie oddalają. Wilson jest jednak przekonany, że kocha Jane równie mocno jak w dniu ślubu. W obawie, że żona go zostawi postanawia się zmienić. Wspaniała okazja nadarza się rok później, gdy najstarsza córka Lewisów oznajmia, że za tydzień wychodzi za mąż, a ślub ma się odbyć dokładnie w dniu 30 rocznicy ślubu rodziców. Wilson postanawia zaangażować się w przygotowania czym dziwi swoją żonę. Z pracoholika zamienia się na oddanego rodzinie męża i ojca, próbującego spełnić wszystkie zadania związane z uroczystością. Jane dostrzega poświęcenie męża i cieszy się, że ten wreszcie oddaje się rodzinie. W przygotowaniach do ślubu wykazuje się inicjatywą i proponuje organizację przyjęcia weselnego w nieużywanym domu rodzinnym Jane. W przede dniu ślubu organizuje dla żony niespodziankę z okazji 30 rocznicy ślubu, wykazując się romantyzmem i pomysłowością. Tym działaniem urzeka Jane i na nowo rozpala dawno wygasłe uczucia namiętności w związku. Następnego dnia odbywa się ślub...

    Początkowo książka mi się nie spodobała, a bohater wydawał mi się przesłodzony, bo choć posiadał wady jego postać i tak była idealizowana... Jednak od połowy książki diametralnie zmieniłam zdanie! Udzielił mi się nastrój i klimat książki. Przeniosłam się do New Bern i uczestniczyłam we wszystkich przygotowaniach rodziny. Czułam napięcie i ekscytację Wilsona swoim pomysłem, nie umiałam się doczekać finału :)

    Piękna książka. Co prawda czytałam ją w skróconej wersji w wydaniu Reader`s Digest, ale i tak treść mnie urzekła. Spełniłam niezapomniane chwile z książką, aromatyczną herbatą w ciepłym łóżku. Rozmarzyłam się i zatopiłam w lekturze. Cieszę się, że wybrałam właśnie ten tytuł i że nie odłożyłam książki po pierwszym wrażeniu :)