Virginia C. Andrews, Ogród cieni

Autor: Virginia C. Andrews
Tytuł: Ogród cieni
Seria o Dollangangerach, część 5
Wydawnictwo: Świat Książki
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2013
Ilość stron: 336

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

    To już niestety ostatnia część serii o Dollangangerach, choć w zasadzie niewiele tam treści na ich temat. Dowiadujemy się tylko dlaczego dzieci zostały zamknięte na strychu i ... dlaczego babcia nawet nie próbowała ich pokochać. No właśnie! Jakim trzeba być człowiekiem, by nie dać szansy wnukom? Przecież to były bardzo urodziwe, mądre i grzeczne dzieci. Jakie były przyczyny tego, że serce Olivii na ich widok nie zabiło mocniej? 

      Książka jest opowieścią o Olivii, jej małżeństwie z Malcolmem i życiu w Foxworth Hall. Od początku nie było jej łatwo. Postrzegana jako stara panna dziewczyna nie posiadała się z radości gdy poznała Malcolma, a ten szybko wyznał jakie ma względem niej zamiary. Olivia nie mogła uwierzyć własnemu szczęściu - taki przystojny, bogaty i mądry człowiek i zainteresował się właśnie nią! Zaślepiona własnym szczęściem nawet przez chwilę nie przeczuwała, że coś może być nie tak. Nie zdziwił jej pośpiech i bardzo kameralny ślub. Wszystko działo się tak szybko, że nie zdążyła zastanowić się nad przyszłością... Gdy w kilka godzin po ślubie wyjechali do Foxworth Hall myślała, że czeka na nią wspaniałe życie pełne szczęścia, spokoju i ... miłości. Niestety jej wyobrażenia niekoniecznie znalazły odzwierciedlenie w rzeczywistości. Tak naprawdę dopiero wtedy zaczęła się jej wieczna samotność. "Ogród cieni" to spowiedź Olivii dotycząca małżeństwa, macierzyństwa i uczuć, które szybko nauczyła się trzymać w sobie. Nie było to łatwe życie, ale czy aby na pewno nie była w stanie go zmienić? Przecież mogła odejść! Nie godzić się na krzywdy, obojętność i zasady męża. Dla mnie Olivia jest współwinna temu co spotkało ją, jej dzieci i wnuki. Gdyby tylko się sprzeciwiła, potrafiła mówić o tym co czuje i czego oczekuje wszystko mogło potoczyć się inaczej.

     To smutne, ale książka jest dowodem na to, że historia lubi się powtarzać, zataczać kręgi i zbierać żniwa. Wyjaśniły się tu pewne treści z poprzednich części i jak się okazuje wszystko mogło potoczyć się inaczej. Początkowo żałowałam Olivii, ale potem uznałam, że jej wygodnie z takim życiem. Przyjęła wszystko, jak jest nie próbowała nic zmienić, a przecież nie była osobą słabą, strachliwą i naiwną. Skąd więc takie decyzje? Każdy czytelnik wyciągnie z tej historii własne wnioski.

    Bardzo cieszę się, że miałam okazję przeczytać wszystkie pięć części. Dla mnie niezmiennie najlepszą jest druga część, ale wszystkie one coś w sobie mają. Przede wszystkim losy kolejnych pokoleń się przeplatają, wynikają jedne z drugich. Dzieci powielają błędy rodziców, odreagowują noszące w sobie piętno i wszyscy płacą karę za grzechy rodzinne. Niesamowita historia. Jestem pełna podziwu dla nieżyjącej już autorki. Zadbała o najmniejsze szczegóły i stworzyła niewiarygodną historię. Uważam, że każdy wielbiciel książek powinien poznać tę serię. Nie jest to zwykła, banalna, kolejny raz powielona historia, a szczegółowo przemyślana opowieść. Ponownie jestem pod wielkim wrażeniem.

Saga o Dollangangerach:

Część I Kwiaty na poddaszu / Część II Płatki na wietrze / Część III A jeśli ciernie...

/ Część IV Kto wiatr sieje / Część V Ogród cieni

Wydawnictwo:

Za możliwość przeczytania książki pięknie dziękuję Pani Zofii.

Książkę można kupić tutaj.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (2,7 cm)
- Czytamy powieści obyczajowe

Virginia C. Andrews, Kto sieje wiatr

Tytuł: Kto wiatr sieje

Autor: Virginia C. Andrews

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2013

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

   Początkowo nie umiałam się nawet zabrać za tę książkę. Wielokrotnie zaczynałam ją czytać, by po kilku stronach odłożyć na półkę. Fakt, przez tę nieustępującą zimę popadłam w jakiś marazm i czytanie w ogóle przychodziło mi z trudem. Wyjątkiem była "Marina" Zafona, co jest dla mnie rzeczą bardzo niezrozumiałą, bo to zupełnie nie mój typ literatury. W sobotę obudziły mnie olśniewające promienie słoneczne zaglądające nieśmiało przez okno. W łóżku było mi jednak nadal ciepło i przyjemnie. Nie chcąc zrywać się do domowych obowiązków sięgnęłam po książkę i... przepadłam!

   Czytałam cały weekend (ostatnie 60 stron zostało mi na poniedziałek). Pierwsze odczucia nie były szczególnie pozytywne. W głowie miałam pewien chaos. Nie rozumiałam po co Cathy i Chris wracają do znienawidzonego w dzieciństwie domu. Fakt, był to całkiem nowy budynek, stworzony od podstaw w miejscu starego - zniszczonego w pożarze, ale równie przerażający jak pierwowzór. W odbudowanym domu miało odbyć się przyjęcie urodzinowe Barta. Miały to być szczególne, 25-te urodziny. Od tego dnia wedle ostatniej woli Corrine, Bart miał przejąć cały spadek po babci. Z okazji tego święta do Foxworth Hall przybył także Jory z Melodie oraz Cindy (adoptowana córka Cathy i Chrisa). Jakież było zdziwienie rodziny, gdy zobaczyli, że w domu mieszka ktoś jeszcze - Joel Foxworth, uznany za zmarłego brat Corrine. Niestety w życiu nie zawsze wszystko układa się tak jakbyśmy tego chcieli. Na przyjęciu dochodzi do tragedii, w której ucierpiał nie tylko Jory, ale i cała rodzina. Sytuacja sprawia, że rodzina zostaje pod dachem tego specyficznego, przerażającego domu. Bart niegdyś okrutne i brutalne dziecko, choć wyrósł na przystojnego, elektryzującego mężczyznę nadal ma zaniżoną samoocenę. Brak mu wiary w siebie, ciągle myśli, że nie jest dość dobry by go kochać i szanować. Na każdym kroku podkreśla, że jest na drugim miejscu, że jest mniej ważny od innych. Jego rozgoryczenie i żal do matki i innych podsyca Joel, fanatyk religijny, który coraz bardziej mąci w głowie młodego mężczyzny i odsłania jego okrutną naturę. Nawet gdy ten ma przebłyski człowieczeństwa, Joel uświadamia mu, że wszyscy tylko czyhają na jego bogactwo, nie szanują go i są wobec niego nieszczerzy. 

      Książka wzbudziła we mnie wiele emocji. Początkowo najwięcej było niezrozumienia dla Cathy i Chrisa, współczucia dla Jorego, złości i odrazy do Barta, irytacji względem Cindy, niechęci do Melody i wstrętu do Joela. O ile do Barta miałam czasem inne odczucia, o tyle Joel wzbudzał we mnie tylko pogardę. Im dalej brnęłam w tekst tym te uczucia we mnie ewoluowały. 

      Życie rodziny nadal nie było łatwe, relacje pomiędzy jej członkami najczęściej były przykre i napięte. Momentami miałam jednak nadzieję, że uczucie miłości i zrozumienia jednak zwycięży. Treść od przyjęcia urodzinowego do świąt Bożego Narodzenia przeczytałam niemal jednym tchem. Później musiałam jednak zrobić przerwę i przetrawić pewne zdarzenia... Im dalej, tym większy ładunek emocjonalny. A końcówka??? Wyłam jak bóbr. Zresztą nawet pisząc to chce mi się płakać. Oto zakończyła się historia przeklętego rodzeństwa (piąta część sagi dotyczy czasów sprzed zamieszkania rodzeństwa na strychu Foxworth Hall)... a koło się zamyka...

  Nie mogę powiedzieć, że książka była idealna, bo większość zdarzeń była mocno przerysowana, a wiele powtórzeń rozmów męczyły, a nawet denerwowały.  Te same wyznania, te same oskarżania, żale i groźby momentami były już po prostu nudne. Również pojawienie negatywnej postaci - Joela do znudzenia przypominała postać Johna Amosa z trzeciej części. Jednak bez względu na te niedociągnięcia uważam sagę za jedną z lepszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytałam i przeczytam. To najbardziej oryginalna historia jaką do tej pory poznałam i doskonale wiem, że nigdy o niej nie zapomnę. Trudno mi uwierzyć, że powstała prawie 30 lat temu w zupełnie innych czasach. Teraz historia Dolangangerów porusza dokładnie tak samo, jak wtedy gdy powstała.

Wydawnictwo:

Za możliwość przeczytania książki pięknie dziękuję wspaniałej Agnieszce z Weltbild 

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (3 cm)
- Trójka e-pik (powieść z wątkiem nieszczęśliwej miłości)

Virginia C. Andrews, A jeśli ciernie...

Tytuł: A jeśli ciernie...

Autor: Virginia C. Andrews

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: 2012

Zdjęcie okładki: Weltbild

      Po śmierci Paula, Cathy wraz z Chrisem wyprowadzają się w okolice San Francisco. W odludnym miejscu czują się bezpieczni, co pozwala im tworzyć parę - na wzór męża i żony. Ich pozorny spokój nie trwa jednak wiecznie. Nawet w tym przytulnym domu z dala od widma przeszłości wszystko wkrótce ma się odmienić. 

         Do sąsiedniego domu pewnego dnia wprowadza się tajemnicza kobieta z lokajem. Szybko zaprzyjaźnia się z młodszym synem Cathy - Bartem. Niestety nowo zawarta znajomość ma na Barta zgubny wpływ. Chłopak zmienia się nie do poznania. Zawsze był skrytym dzieckiem z mocno zaniżoną samooceną. Lubił bawić się w sam, gdyż miał problemy z akceptacją tego, czego oczekują od niego inni. Odwiedzając kobietę w czerni z sąsiedztwa niespodziewanie nawiązał dobry kontakt z jej lokajem i ślepo wierzył we wszystkie jego słowa. Gdy ten podarował chłopcu sekretny pamiętnik, chłopak całkowicie zatracił samoświadomość...

       "A jeśli ciernie..." to trzecia część historii rodzeństwa Dollangangerów. Tym razem narratorami są na przemian 10 - letni Bart i 14 - letni Jory. Książka ukazuje zaledwie kilka miesięcy z ich życia, ale jakże intensywnych, pełnych skrajnych emocji i mocnych zdarzeń. Prawie wszystkie sytuacje widzimy z dwóch perspektyw - Barta i Jory`ego. 

         Ta część wzbudziła we mnie największe emocje. Jeśli poprzednie części były mocnym uderzeniem to tym razem spadła na mnie lawina! Książkę czytałam ponad miesiąc, gdyż dosłownie co 5 stron musiałam robić przerwę, by "przetrawić" to co przeczytałam. Ja nawet nie wiem co o książce myśleć! Z jednej strony jest ona pełna okrucieństwa, negatywnych uczuć, niewyjaśnionych sytuacji i kłamstw, z drugiej strony nie potrafię wyjść z podziwu nad tym co stworzyła autorka. Jestem pewna, że tej książki nigdy nie zapomnę (mam na myśli całość). Pomysł na fabułę jest najbardziej oryginalnym pomysłem z jakim się spotkałam. Każda z części jest zupełnie inna, traktuje o innych sprawach, choć cała ta historia jest konsekwencją łańcuszka zdarzeń z przeszłości. "A jeśli ciernie..." jest dla mnie najtrudniejsza i najsmutniejsza. Bardzo ciężko mi się ją czytało, jednak wcale nie miałam zamiaru jej odłożyć całkowicie nie przekonawszy się co będzie dalej. Co więcej, choć książka była dla mnie tak "trudna" to w żaden sposób nie umniejszyła ciekawości nad pozostałymi częściami. Zastanawiam się czy pozostałe dwie książki będą równie dobre - tylko co jeszcze autorka mogła wymyślić, by utrzymać napięcie i zaciekawić czytelnika?

Wydawnictwo:

Za możliwość przeczytania książki pięknie dziękuję Agnieszce z Weltbild 

Uwaga!!!

Jeśli któraś z osób czytających tę recenzję, również ją czytała,

a ma ochotę o niej porozmawiać to proszę o maila:

magdalenardo@gmail.com

Chętnie porozmawiam o... Barcie, bo nie mogę przestać o nim myśleć, 

a nie chcę tutaj ujawniać wszystkiego, bo przecież nie wszyscy książkę mają już za sobą.

Virginia C. Andrews, Płatki na wietrze

          W kwietniu przeczytałam pierwszą część historii o rodzeństwie Dollangangerów - "Kwiaty na poddaszu" i byłam mocno wstrząśnięta książką. Rodzeństwo było przez niemal 3,5 roku więzione na poddaszu domu babci, by tylko ich mama mogła odziedziczyć fortunę po ojcu. Niestety to co mówiła ich matka nie do końca było prawdą. Po śmierci jednego z dzieci - Cory`go i odkryciu prawdy, iż śmierć ta była wynikiem regularnego podtruwania arszenikiem pozostałe dzieci postanowiły uciec z tego piekła. Tak kończysię pierwsza część tej opowieści.

               Druga część "Płatki na wietrze" zaczyna się w momencie gdy rodzeństwo: Cathy, Chris i Carrie ucieka autobusem jak najdalej od znienawidzonego miejsca. W drodze starsze rodzeństwo zauważyło, że z małą Carrie dzieje się coś niedobrego. Dziewczynka dostaje torsji, jest blada i wykończona. Pewna kobieta postanawia im pomóc i zleca kierowcy podwiezienie dzieci do znajomego doktora. W ten sposób odmienia się całkowicie los dzieci. Odnajdują nowy dom, doktor Paul przygarnia je do siebie - żywi, kształci, ubiera. Dla niego pojawienie się dzieci w domu to spełnienie marzeń i wypełnienie pustki.

              Niestety życie "na wolności" nie jest takie łatwe. Przeszłość i długotrwałe więzienie na poddaszu odcisnęło na młodych Dollangangerach piętno. Nie są beztroskimi dziećmi, ciągle żyją w strachu z prześladującymi ich wspomnieniami. Mała Carrie ma zaburzenia poczucia własnej wartości, czuje się gorsza od innych i nie potrafi sobie z tym radzić. Jest apatyczna, tłumi w sobie uczucia i coraz bardziej zamyka się w sobie. Chris uparcie dąży do urzeczywistnienia swoich marzeń - chce zostać lekarzem i całą uwagę skupia na   realizacji swojego celu. Zachowuje się tak jakby przeszłość nie istniała, wypiera negatywne wspomnienia. I wreszcie Cathy, - to głównie o niej jest druga część książki - która z pozoru jest najtwardsza. Dziewczyna jednak wszystko co robi robi po to, by udowodnić matce jak wiele może osiągnąć, chce robić jej na złość. Ponadto latami obmyśla plan zemsty. Chce by matka cierpiała. Niestety w tym wszystkim Cathy zdradza wiele cech matki, staje się do niej coraz bardziej podobna za równo pod względem wizualnym, jak i charakteru. Doskonale zdaje sobie sprawę ze swojej atrakcyjności, powabu i seksapilu, co ułatwia jej manipulowanie mężczyznami, co często jest środkiem do osiągnięcia celów. 

               W pierwszej części książki polubiłam rodzeństwo, odczuwałam smutek i żal, potrafiłam zrozumieć i uczucia i zachowania. Teraz jednak nie rozumiem postępowania Cathy. Żądza zemsty jest w niej tak mocno zakorzeniona, że krzywdzi przy tym innych. Najbardziej rozczarowała mnie jej postawa względem siostry, nie była w stanie dać jej takiego oparcia i czułości, jakich ta potrzebowała. Cathy i Chris pochłonięci swoimi sprawami nie zauważali przygnębienia i złego samopoczucia młodszej siostry.

               Nie zdradzam szczegółów książki - musicie sami przeczytać! Dla mnie ta część była jeszcze lepsza od pierwszej części (choć pierwsza była świetna). Na pewno przez to, że w tej części o wiele więcej się działo, w pierwszej części niemal cała "akcja" miała miejsce na poddaszu. Ta część była bardziej dynamiczna, ekscytująca i ...wstrząsająca. Raczej nieprzewidywalna - poza planem zemsty Cathy, którego domyśliłam się od razu. Właściwie to pomyślałam o tym już po zamknięciu pierwszej książki w kwietniu :)

              Czekam na kolejne części: "A jeśli ciernie...", "Kto wiatr sieje..." i "Ogród cieni". Mam nadzieję, że Świat Książki zrobi wznowienia także pozostałych części (bo te z przed ponad 15 laty trudno dostać). Podobno "A jeśli ciernie..." ma się ukazać we wrześniu. Oby!!!

Polecam! To książka, którą każdy powinien przeczytać bez względu na upodobania czytelnicze.

 
Edit: Już wiem, że trzecia część w Świecie Książki ukaże się we wrześniu, czwarta w styczniu 2013, a piąta prawdopodobnie w marcu. Hurra, hurra, hurra!

Virginia C. Andrews, Kwiaty na poddaszu

     "Kwiaty na poddaszu" przeczytałam w kwietniu, ale nie miałam czasu wcześniej jej zrecenzować, a szkoda, bo recenzja "na gorąco" byłaby o wiele lepsza. Książkę dostałam od dwunastoletniej córki mojego męża :)  Gdy byłyśmy w Biedronce i ją zobaczyłam to opowiadałam Kornelci, że bardzo chciałabym ją przeczytać, i że prawie wszystkie znane mi blogerki już ją czytały. Następnego dnia Kornelia przybiegła ze szkoły z uśmiechem od ucha do ucha, krzycząc od progu, że ma dla mnie niespodziankę! Myślałam, że oszaleję z radości :) Nie wiem tylko co mnie bardziej ucieszyło - książka, czy.... ten miły gest z jej strony :)

     Nigdy wcześniej nie słyszałam o Virginii C. Andrews, dopiero gdy zrobiło się głośno o wznowieniu serii o rodzinie Dollangangerów. Potem koleżanka z pracy opowiadała o książce... tyle, że ona była zbulwersowana i często odkładała książkę nie mogąc znieść postaw matki i babki! To mnie jeszcze bardziej zachęciło :) Koniecznie chciałam poznać co w tej książce jest takiego, że albo kogoś porywa i zachwyca albo odrzuca i zniechęca. Po przeczytaniu, wiem, że jestem w tej pierwszej grupie - o ile można powiedzieć, że "taka" książka zachwyca, bo przecież temat przewodni jest smutny i tragiczny.

     Treść książki chyba znają już wszyscy - po śmierci męża, matka wraz z czwórką swoich dzieci wraca do  domu rodziców, gdzie ukrywa je na strychu przed własnym ojcem. Cała książka praktycznie opowiada o życiu dzieci na poddaszu. Nie jest jednak ani trochę nudna, wręcz przeciwnie. Traktuje o skomplikowanych relacjach rodzeństwa między sobą oraz ich relacjach z matką i babką.
     Los rodzeństwa jest bardzo smutny i ciężki. Trudno sobie coś takiego wyobrazić. Na początku dzieci z wielką ufnością wierzą w słowa matki, że wszystko będzie dobrze. Przecież matka je tak bardzo kocha, że na pewno chce ich dobra i nie pozwoli ich skrzywdzić. Niestety pobyt dzieci zamkniętych na strychu przedłuża się. Początkowo mama targana wyrzutami sumienia (czy aby na pewno?!) karmi ich prezentami i opowieściami o dobrobycie jaki ich czeka po rozwiązaniu tej trudnej sytuacji. Z czasem więź między matką a dziećmi robi się coraz luźniejsza, matka rzadziej odwiedza dzieci, a Cathy coraz częściej miewa wątpliwości co do jej uczuć. Chris ślepo wierząc matce próbuje studzić opory Cathy.
    Starsze rodzeństwo zmuszone nową sytuacją szybciej dojrzewa, staje się odpowiedzialne za bliźniaki i dla nich tworzy "dom" odgrywając role utraconych rodziców. Życie w izolacji, brak kontaktów z otoczeniem i innymi ludźmi sprawia, że rodzeństwo zbliża się do siebie. Nic więc dziwnego, że w pewnym momencie stają się dla siebie bardziej partnerami niż rodzeństwem...
    Matka zachłyśnięta na powrót pieniędzmi, przepychem myśli tylko o sobie. Jest słaba, nie potrafi żyć inaczej i dla korzyści materialnych, których nie potrafi odrzucić zaniedbuje dzieci, opuszcza je i odrzuca. Nie widzi krzywd wyrządzanych dzieciom przez babcię. Jest pusta. To Chrisa i Cathy bliźniaki wkrótce traktują jak rodziców. Matka z czasem staje się kimś obcym, kimś kto na dobrą sprawę nawet ich nie zna.
    Ta przykra sytuacja ma tragiczny finał. Aż nie mieści mi się to w głowie! Matka i babka zgotowały dzieciom piekło... czekam na dalsze losy rodzeństwa na wolności. Pewnych zachowań mogę się domyślać...
      Książka jak najbardziej warta uwagi. Myślę, że każdy powinien ją przeczytać. Podoba mi się to jak ich losy miały wpływ na ich postawy, osobowość i charakter. Rewelacja! Dla mnie mistrzostwo. Nigdy nie czytałam czegoś podobnego. Ta historia bardzo daje do myślenia i nie pozwala o sobie szybko zapomnieć (może nawet nigdy!).