Selma Lagerlöf, Zamieniec

Autor: Selma Lagerlöf
Ilustrator: Jan Samuel Miklaszewski
Tytuł: Zamieniec
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Miejsce i rok wydania: Warszawa 1968
Ilość stron: 31
Wiek adresatów: ok. 8 - 10 lat

   Instynkt macierzyński to jedna z najmocniejszych sił. Nieustannie zadziwia i zachwyca. Matki dla swych dzieci są w stanie wejść do płonącego budynku, podnieść samochód czy narazić się na inne niebezpieczeństwo, byle tylko ratować potomka. A jak jest z cudzymi dziećmi?

  

    Dawno, dawno temu małżeństwo jadące przez las spotkała tragedia. Przechodząca przez las czarownica z rodu trollów postanowiła odebrać parze maleńkie dziecko, w zamian zostawiając jej swojego, maleńkiego trolla. Małżonkowie rozpaczali, szukali swego dziecka, ale na nic się to zdało. Wtedy kobieta postanowiła zaopiekować się trollątkiem, choć ten był brzydki i odrażający. Ta decyzja nie spotkała się z entuzjazmem innych, ludzie oddalali się od kobiety, ostatecznie odszedł także mąż. Kobieta poświęciła wszystko by chronić dziecko czarownicy. Jak wyglądało życie kobiety? Jakie targały nią uczucia? Jak zakończyła się ta historia?

    Przyznam szczerze, że tej książki nie poleciłabym żadnemu dziecku. Oczywiście postawa kobiety jest godna podziwu (choć i ona miała wątpliwości dotyczące swoich wyborów), ale podejście innych do trollątka było karygodne! To w końcu było tylko dziecko i zasługiwało na dobre i szczęśliwe dzieciństwo, a ludzie traktowali je jak gorsze zło tylko dlatego, że było brzydkie. W zasadzie nie wiem co autorka miała na myśli. Czy to, że dobro popłaca? Że nie powinniśmy odrzucać innych tylko ze względu na ich wygląd? Morał nie jest tutaj oczywisty i jednoznaczny. Ja mam trudność z odczytaniem przesłania, a myślę, że dla dzieci będzie to jeszcze trudniejsze.

   Może jestem ignorantką i nie potrafię dostrzec sensu tej niewielkiej opowiastki, ale uważam, że nie jest to utwór, który spodoba się dzieciom w wieku szkolnym i myślę, że rodzice tych dzieci też nie byliby usatysfakcjonowani. Treść to nie wszystko. Ilustracje także nie zachęcają. Nie na wszystkich rysunkach można rozpoznać kształty, są rozmazane i niewyraźne. Nie polecam.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (inne traumatyczne wydarzenie)

- Gra w kolory (zielony)

Widmark Martin, Willis Helena, Tajemnica zwierząt / Liliana Fabisińska, Na kursie pływania

Autor: Martin Widmark, Helena Willis
Tytuł: Tajemnica zwierząt
Seria: Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai
Wydawnictwo: Zakamarki
Miejsce i rok wydania: Poznań 2012
Wiek adresatów: od 7 do 12 lat
Ilość stron: 95
Uwagi: duże litery, czarno - białe ilustracje

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

     Przyszła kolej na rozwiązanie następnej tajemnicy. Tym razem  Maja i Lasse poświęcają się sprawie dotyczącej zwierząt, które od tygodnia źle się czują. Właściwie cały czas śpią. Właściciel sklepu oraz para młodych detektywów podejrzewa, że zwierzęta są podtruwane. W sprawie jest dwoje głównych podejrzanych, ale czy choć mają motywy to na pewno jedno z nich jest winne? Maja i Lasse wiedzą, że nie wszystko jest zawsze takie, na jakie wygląda. Zanim rozwiążą zagadkę chcą sprawdzić wszystkie poszlaki i fakty. Tym razem mają pomocnicę - Mirandę. Rozwiązanie tajemniczej sytuacji jest bardzo zaskakujące i ...
    Maja i Lasse kolejny raz udowodnili, że są prawdziwymi profesjonalistami. Prowadząc dochodzenie sprawdzają wszystkie fakty, analizują dowody i prowadzą rozpoznanie - rozmawiając ze świadkami i wszystkimi osobami związanymi ze sprawą, używając przemyślanych pytań i wyciągając trafne wnioski z uzyskanych odpowiedzi. Ci młodzi detektywi to wyjątkowo zgrana para. Czytelnik śledząc poszczególne etapy śledztwa, bardzo łatwo może wcielić się w rolę dochodzeniowca i poczuć towarzyszące temu emocje. W książce nie ma przemocy, a wszystkie zdarzenia są dokładnie wyjaśnione, więc nie ma obaw, by pozycja uczyła dzieci niewłaściwych postaw. Wręcz przeciwnie. Czytelnicy kojarząc fakty, szukając wskazówek i analizując dowody trenują umiejętność logicznego myślenia, świetnie się przy tym bawiąc.
     Treść pisana jest dużymi wyraźnymi literami, więc doskonale nadaje się dla dzieci zaczynających przygodę z czytaniem (choć szwedzkie imiona mogą przysporzyć im trudność). Uniwersalna tematyka, wartka akcja i tajemnica sprawią, że książką zainteresują się także starsi uczniowie szkoły podstawowej.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (dzieci w wieku szkolnym)

- Klucznik (literatura europejska; książka (wy)pożyczona)

- Pod hasłem (2w1: skaczą, fruwają itd.; kropka)

- Gra w kolory (błękitny)

***********************************************

Autor: Liliana Fabisińska

Temat: Na kursie pływania

Seria: Martynka: Zaczynam czytać z Martynką

Wydawnictwo: Papilon (Grupa Publicat)

Miejsce i rok wydania: Poznań 2012

Wiek adresatów: 5 - 8 lat

Ilość stron: 37

Uwagi: na podstawie książek Gilberta Delahaye i Marcela Marliera

Zdjęcie własne.

     Seria "Zaczynam czytać z Martynką" przeznaczona jest dla dzieci znających cały alfabet i zaczynających przygodę z czytaniem. Treść pisana jest dużą czcionką, drukowaną na białych stronach. Ilustracje znajdują się obok tekstu, więc nie rozpraszają czytelnika. 

    W tym tomie mała bohaterka bierze lekcje pływania. Z związku z tym przeżywa wiele obaw. Jednak nie taki diabeł straszny jak go malują i Martynka z lekcji na lekcję lepiej sobie radzi. Szybko opanowała nie tylko umiejętność pływania, ale także skoki do wody i nurkowanie. Jej zaangażowanie i postępy owocowały dyplomem wyróżnienia.

    Książeczka "Na kursie pływania" oprócz właściwości kształtujących umiejętność czytania, dostarcza dzieciom informacji nt. sztuki pływania i przybliża temat nauki pływania.

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (dzieci młodsze)

- Gra w kolory (niebieski)

- Klucznik (książka (wy)pożyczona)

- Pod hasłem (2w1: pływa*; imię; kropka)

Katarina Mazetti, Grób rodzinny

Autor: Katarina Mazetti
Tytuł: Grób rodzinny
Wydawnictwo: Czarna Owca
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014
Ilość stron: 228

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

     Ufff... odetchnęłam z ulgą gdy zobaczyłam "Grób rodzinny". Po lekturze "Faceta z grobu obok" czułam niedosyt, wtedy sprawy Benny`ego i  Desiree nie były dokończone. Nie byłam pewna czy książka będzie miała swoją kontynuację, więc godzinami zastanawiałam się jaki mógłby być finał tej niezwykłej historii miłosnej.

      Jeśli kogoś z Was urzekły losy Benny`ego i  Desiree w pierwszej części to teraz będziecie po prostu zachwyceni! "Grób rodzinny" jest o wiele lepszy!

      Choć Desiree i Benny uznali, że dzielące ich różnice są zbyt duże, by mogli żyć razem to ich losy nie zostały całkiem rozdzielone. Desiree, niezależna bibliotekarka z miasta, kochająca teatr, zielone jedzenie i wygodne życie, miała do Benny`ego - prostego rolnika i hodowcy krów jedną "maleńką" prośbę. Jak to mówią "nawet trzepot skrzydeł motyla może wywołać tajfun na całej półkuli" i tak też było w przypadku tej pary. Jedna decyzja, jedno zdarzenie odmieniło ich życie o 180 stopni. Dalej było różnie. Raz świeciło słońce, innym razem było pochmurnie i padał deszcz. Gdy nastała burza, wydawało się, że już nigdy nie zaświeci słońce!

     W drugiej części bohaterowie nabrali pokory, wykazali się dużym zrozumieniem i zaakceptowali siebie i swoje przyzwyczajenia. Oczywiście było różnie, ale zauważyłam, że Benny i Desiree bardzo dojrzeli wewnętrznie. Miałam wrażenie jakby stali się do siebie bardziej podobni, a dzielące ich różnice nie były już tak wyraźnie ostre. Ta przemiana mnie zafascynowała! Nie umiałam oderwać się od książki. Czekałam na wakacje jak na zbawienie (do piątku byłam jeszcze na półkoloniach). Wczoraj niemal nie wychodziłam z sypialni, aż nie skończyłam książki. Jednak nawet po jej zamknięciu nie mogłam przestać myśleć o bohaterach. Bardzo, bardzo ich polubiłam. Stali  się mi bliżsi, bo wydawali mi się bardzo prawdziwi w swoich uczuciach, emocjach. Jestem zachwycona tym jak Autorka pokierowała ich życiem, jak dokonała w nich wewnętrznej przemiany zachowując typowe cechy osobowości. Mimo tych wszystkich zmian pozostali sobą. Bardzo przypominają mi mój związek z mężem. Mieszkamy ze sobą tyle lat i żyjemy w zgodzie, mimo ogromnej ilości dzielących nas różnic, odmiennych upodobań i zainteresowań.

     Książka jest absolutnie cudowna! Polecam ją wszystkim, bez względu na preferencje czytelnicze. Warto poznać tę niezwykłą historię związku Desiree i Benny`ego. Książkę można czytać oddzielnie, ale by zrozumieć pokrętne losy bohaterów i ich wewnętrzną przemianę lepiej zacząć od pierwszej części.

P.S. Zauważyłam, że na okładce pierwszej części jest błąd w nazwisku autorki. Tutaj jest to Katarina Mazetti, a tam Katarina Mazzeti :(

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

- Czytamy powieści obyczajowe

- Klucznik (tomisko NIE opasłe)

Ingrid Hedstrom, Pod ziemią w Villette

Autor: Ingrid Hedström
Tytuł: Pod ziemią w Villette
Seria: Czarna Seria
Wydawnictwo: Czarna Owca
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014
Ilość stron: 343


Zdjęcie pochodzi z tej strony.

Dlaczego skandynawski kryminał? Otóż odpowiedź jest bardzo prosta.... zaciekawił mnie opis  książki Ingrid Hedstrom " Pod ziemią w Villette". I tak właśnie rozpoczęła się moja krótka przygoda z tą powieścią. Krótka, bo jest tak ciekawa, że przy końcu powieści ma się niedosyt, że książka ma zaledwie 343 strony.

      "Pod ziemią w Villette" to 3. część serii z sędzią śledczą Martine Poirot, dwóch wcześniejszych niestety nie miałam przyjemności przeczytać (ale planuję to zrobić) jednak w niczym to nie przeszkadzało. Między innymi dlatego, że autorka na początku swojej książki umieściła spis wszystkich postaci oraz ich role, sądzę, że jest to bardzo duże ułatwienie. Ja sama zajrzałam tam co najmniej kilka razy. Pozwoliło mi to skupić się na książce, a nie szukaniu w pamięci postaci i jej roli w całym śledztwie. 

       Akcja powieści toczy się w belgijskiej wiosce, gdzie podczas rozładunku rudy żelaza zostaje znalezione ciało młodego dziennikarza. Dziennikarz ginie w niewyjaśnionym miejscu i okolicznościach. Sprawa jest tym bardziej tajemnicza, że na wierzch wypływają wydarzenia, które miały miejsce dawno temu, a o których nie można tak łatwo zapomnieć. Śledztwo prowadzi sędzia śledcza, Martine, która nie tylko świetnie potrafi kierować swoim zespołem, ale sama podejmuje nie rzadko niebezpieczne działania. Czy można uciec przed przeszłością? Czy po wielu latach można rozwiązać na pozór sprawę nie do rozwiązania? To pytanie pozostawiam Wam. 

     Książkę uważam za bardzo ciekawą, polecam ją każdemu kto lubi skandynawskie kryminały, ale nie tylko. Książkę czyta się łatwo i przyjemnie bez zobowiązań czytania wcześniejszych i późniejszych części powieści.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

- Pod hasłem (308-348)

- Klucznik 

(śmierć w rozdziale + autor jeszcze nie czytany)

Katarina Mazzeti, Facet z grobu obok

Autor: Katarina Mazzeti
Tytuł: Facet z grobu obok
Wydawnictwo: Czarna Owca
Rok wydania: 2014
Ilość stron: 228

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

    Samotność jest zawsze tak samo przykra, bez względu na to kogo dotyczy. Bez względu na to skąd pochodzimy, jaki mamy kolor skóry, gdzie mieszkamy, gdzie pracujemy i jaki mamy status społeczny - boli tak samo. Początkowo udajemy sami przed sobą, że tak jest nam dobrze, że jesteśmy "ponad to" i że świetnie bawimy się w swoim towarzystwie. Nikt nas nie rozlicza z czasu, nikt nie mówimy co mamy robić, nie zmienia naszych planów, nie zawodzi nas i w każdej sytuacji możemy być sobą, bo nie trzeba się dla nikogo starać. W pewnym momencie uświadamiamy sobie, że prawda jest inna. Pierwsze co robimy po powrocie z pracy to włączenie radia lub telewizji - by nie czuć tej dołującej ciszy. Niestety oglądając komedię nie mamy z kim się śmiać, przy horrorze do kogo się przytulić. Uświadamiamy sobie, że tak naprawdę w ogóle nie mamy do kogo się odezwać. Nie ma komu relacjonować na gorąco przebiegu rozmowy z szefem, dziwnych zdarzeń na mieście, nieprzyjemnej sytuacji w sklepie... Odczuwamy dojmującą samotność. Przeraża nas fakt, że gdy po którejś nocy po prostu się nie obudzimy to zanim ktoś się zorientuje, może minąć nawet kilka dni. Brakuje nam kogoś w prozie życia codziennego.

     Te same odczucia mieli bohaterowie książki "Facet z grobu obok". Desiree i Benny pochodzą z dwóch różnych światów. Można rzec, że dzieli ich niebo i ziemia... ale łączy samotność. Poznają się w najmniej romantycznym miejscu jakie można sobie wyobrazić - cmentarzu. On odwiedza grób rodziców, ona przychodzi do męża. Wydawać by się mogło, że ta historia nie może się wydarzyć! Ona - wykształcona, "ułożona" bibliotekarka. Mieszka w mieście, uwielbia teatr i operę, interesuje się filozofią i ma wszechstronną wiedzę w wielu dziedzinach. On - prosty rolnik (by nie powiedzieć prostacki...), "jak mnie Panie Boże stworzyłeś, tak mnie masz" - nie troszczący się o wygląd zewnętrzny i wewnętrzny, nie dbający o ład i porządek. Działający schematycznie, prostolinijny i nie wymagający zbyt wiele od życia. Ważne by krowy wydoić na czas, potem coś zjeść i iść spać. Mimo to, tych dwoje desperacko szukając bliskości łączy się. Nie jest to łatwy związek, właściwie z góry skazany na porażkę. Czy tej dwójce jednak się uda? Hmmm...

      W życiu układa nam się bardzo różnie. Nie jesteśmy w stanie przewidzieć tego co los dla nas szykuje. Można pomyśleć, że autorka stworzyła niemożliwą historię, ale... mnie i mojego męża też w zasadzie dzieli wszystko: wykształcenie, model rodziny, osobowość, charakter, poglądy, potrzeby, zainteresowania, marzenia. My nawet wszystkie potrawy i napoje lubimy inne! Wszystko nas dzieli! A mimo to jesteśmy ze sobą 10 lat, a - uwaga! - zamieszkaliśmy ze sobą po 17 dniach znajomości!!! Da się? Da się! Czy naszym bohaterom też się uda? Tego nie zdradzę, ale byłam mocno zaskoczona. Natomiast samo zakończenie książki wywołało we mnie niedosyt. Bo jak to tak? Niedokończona historia???

      Bardzo podoba mi się historia, w której bohaterami są osoby niedoskonałe, niewyidealizowane tylko zwyczajne, można nawet powiedzieć nudne :) Prostota Benny`ego mnie... urzekła! Poważnie! Autorka zastosowała ciekawy zabieg naprzemiennego monologu bohaterów, poznaliśmy więc punkt widzenia i Desiree, i Benny`ego w każdej sytuacji. Odtwarzali oni w myślach swoje rozmowy, przebieg dnia. Analizowali swoje oczekiwania, rozczarowania, potrzeby i rzeczywistość. Świetnie pokazano dylematy związane z różnicami między kochankami. Z pozoru banalna historia wcale taką nie jest. Autorka spojrzała w duszę swym bohaterom i świetnie pokazała ich uczucia i wątpliwości w treści. Tylko to zakończenie... Dla mnie ta historia jest niedokończona, a więc i nie zamknięta. Czuję się oszukana, bo nie wiem wszystkiego (uff ładnie wybrnęłam nie nazywając rzeczy po imieniu :p).

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

- Czytamy powieści obyczajowe*

* Książka przeczytana na początku lutego

Widmark Martin, Willis Helena, Tajemnica szafranu

Autor: Martin Widmark, Helena Willis
Tytuł: Tajemnica szafranu
Seria: Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai
Wydawnictwo: Zakamarki
Wiek adresatów: od 7 do 12 lat
Ilość stron: 86
Uwagi: duże litery, czarno - białe ilustracje

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

    Kiedyś, gdy byłam dzieckiem miałam taki okres, w którym chciałam zostać detektywem. Bawiłam się w tropienie śladów, łączenie poszlak czy śledzenie sąsiadów. Z koleżanką przekazywałyśmy sobie tajne informacje za pomocą "odcisku" śladu ołówka na kolejnej stronie w notesie. Pamiętam, że w komiksach "Kaczor Donald" były różne wskazówki detektywistyczne i czytanie nowych numerów było dla mnie ekscytujące.

      "Tajemnica szafranu" to jedna z wielu części serii o parze detektywów amatorów Lasse i Mai, uczniów jednej klasy. Ta dwójka świetnie sobie radzi z rozwiązywaniem zagadek. Tym razem w sklepie, w którym robili zakupy ktoś ukradł cały zapas szafranu, który w okresie świątecznym był dosłownie na wagę złota. Od razu podejmują śledztwo, niestety kierownik sklepu nie bierze ich poczynań na poważnie i odsyła ich ze sklepu. Para nie poddaje się, szybko wpada na trop złodzieja i dąży za nim po pozostawionych na śniegu śladach. Gdy trafiają na komisarza policji schwytanie winnego jest tylko formalnością.

      Dzieciaki mają doskonały zmysł dedukcji, potrafią łączyć fakty z dowodami. Widzą rzeczy, na które inni nie zwracają uwagi. Mają oczy i uszy szeroko otwarte. Komisarz miejscowej policji już nie raz przekonał się jak cenna może być ich pomoc, dlatego chętnie korzysta z ich wskazówek. Zabawa przy lekturze jest przednia. Młody czytelnik sam może prowadzić własne śledztwo, wypatrywać dowodów i wskazówek, łączyć fakty, analizować przebieg zdarzenia. Jestem przekonana, że po przeczytaniu jednej z części, przy następnych będzie wiedział na jakie elementy zwrócić uwagę i zabawa będzie jeszcze lepsza. Książka zmusza dzieci do myślenia, wymaga zaangażowania i czytania ze zrozumieniem. Duże litery i rozmieszczenie tekstu ułatwia czytanie, dzięki temu nawet dzieci 6 - 7 letnie mogą czytać ją samodzielnie. Treść książki jest na tyle interesująca, że zaciekawi także starsze dzieci.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Odnajdź w sobie dziecko (dzieci w wieku szkolnym)

- Grunt to okładka (zima)

Pokuta, Olle Lonnaeus

   

     W sierpniu pierwszy raz odważyłam się wziąć udział w wyzwaniu Sardegny Trójka E-pik, propozycje na sierpień wydawały mi się bardzo ciekawe. Była to też okazja, by wreszcie sięgnąć po jakąkolwiek książkę z literatury skandynawskiej, bo chyba jestem ostatnią osobą, która do tej pory tego nie zrobiła. Jakiś czas temu (chyba w maju) dorwałam w Matrasie jedną z takich książek za 5zł! i bez wahania kupiłam, bo... kryminały skandynawskie robią przecież furorę. 

    Niestety... nie wiem czy to "wina" danej książki czy cała literatura skandynawska jest taka - nie dałam rady przeczytać książki. Treść ciągnie się i ciągnie, nie sposób wyłuskać właściwej fabuły, gdyż nudne opisy sprawiają, że zapomina się, co się wcześniej przeczytało. Siedziałam sobie w Tatrach nad Czarnym Stawem Gąsienicowym i chciałam nadrobić to, co porzuciłam przez wyjazd w góry, ale opis otwieranego piwa i wszystkich czynności temu towarzyszących skutecznie zniechęciły mnie do książki. Początkowo myślałam, że powrócę do lektury po powrocie do domu, jednak stwierdziłam, że to strata czasu - w końcu jest o wiele więcej ciekawszych książek...

     Tak więc niestety nie ukończyłam wyzwania :(

Do książki może kiedyś powrócę, ale na pewno nie w najbliższym czasie...

A teraz pytanie do Was!

Czy wszystkie kryminały skandynawskie mają takie nudne, ciągnące się w nieskończoność opisy???

Miałam w planach książki Larssona i Lackberg, ale teraz sama już nie wiem...