Agata Baranowska, O Zającu, który szukał Swojego Miejsca

Autor: Agata Baranowska
Ilustrator: Agata Baranowska
Tytuł: O Zającu, który szukał Swojego Miejsca
Wydawnictwo: ILUSTRATORNIA
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2010
Ilość stron: 30

     Pewien Zając z niewielkiego sklepu w wielkim mieście był bardzo smutną zabawką. Czuł się bardzo samotnie i z utęsknieniem wyczekiwał, aż ktoś go zabierze do domu. Niestety dni mijały, a on ciągle tkwił w sklepie. Zrezygnowany postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i samodzielnie poszukać domu. Nie było to jednak takie proste. Zając błąkał się po ulicach Warszawy (która w tekście nazywana jest Miastem, ale ilustracje zdradzają, o które miasto chodzi), później znalazł sobie różne zajęcia - mycie okien wieżowców, prowadzenie autobusu. Następnie przeniósł się do elektrociepłowni pod miastem, jednak nikt nie zwracał tam na niego uwagi. Pewnego dnia postanowił wyjechać, życzliwa lokomotywa podpowiedziała mu by wysiadł na stacji w górach. Miejsce to nie było jednak tym czego szukał. Po pewnym czasie wrócił więc tam skąd wyruszył w podróż. Któregoś dnia spotkał dziewczynkę - Hanię i...

       Choć jestem dorosłym i dojrzałym czytelnikiem, to nie bardzo wiem jaki miał być morał z tej historii. Na końcu dowiadujemy się, że nawet gdyby Zając nie uciekł ze sklepu to prawdopodobnie odnalazłby dom. Z drugiej strony zdobyte podczas podróży dobre i smutne wspomnienia Zając postrzega jako cenne doświadczenia. Z kolei na okładce książki znajdują się słowa "Nie bój się szukać. Nie będziesz żałował, że nie spróbowałeś". Nie wiem jakie wnioski powinien wyciągnąć czytelnik. Odbiór książeczki utrudnia także język, którym posługuje się autorka. Jest trudny i zbyt dojrzały, jak na kilkuletniego czytelnika. Sytuację ratują przepiękne ilustracje, które są bardzo wymowne. Doskonale obrazują uczucia Zająca, co ożywia i dodaje wymiaru całej historii.

Serdecznie dziękuję autorce za możliwość przeczytania książeczki.

Książkę przeczytałam w ramach swojego wyzwania

Odnajdź w sobie dziecko

oraz

Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę!

Agata Baranowska, Dzidziuś. Niewielka książeczka o wielkiej stracie

Autor: Agata Baranowska
Tytuł: Dzidziuś. Niewielka książeczka o wielkiej stracie
Wydawnictwo: ILUSTRATORNIA
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2012
Ilość stron: 21

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

      Poronienie to ogromna tragedia dla tysięcy par oczekujących narodzin dziecka. Doświadcza go coraz więcej kobiet bez względu na wiek. Ta okropna strata nie ominęła także mnie... i to nie raz :( Ja pomogłam sobie dzięki wsparciu grupy dziewcząt z forum internetowego Twoja Ciąża, które pomogły mi w tych trudnych chwilach. Każda para radzi sobie na swój sposób - jedni udają, że nic się nie stało, drudzy rozpaczają, jeszcze inni szukają wsparcia u znajomych, psychologów czy w grupach wsparcia. Rzadko kiedy jednak mówi się o "osieroconym" rodzeństwie, które równie mocno przeżywa tę bolesną stratę. Agata Baranowska autorka książeczki przeznaczonej dla dzieci "Dzidziuś. Niewielka książeczka o wielkiej stracie" zwraca uwagę także na towarzyszące w takich sytuacjach emocje dzieci.

            Pięknie napisana, pełna dziecięcych emocji i rodzinnego ciepła, opatrzona niezwykłymi ilustracjami książeczka, która dzięki swym terapeutycznym właściwościom może służyć rodzicom, którzy pragną wraz z dzieckiem przejść przez etap żałoby nad nienarodzonym dzieckiem. Autorka wspaniale uchwyciła punkt widzenia starszego dziecka, które wraz z rodzicami przygotowywało się do pojawienia się w domu rodzeństwa. Niestety okazało się, że dzidziuś zmarł. Złość, żal, smutek i rozczarowanie, które dotknęły małą bohaterkę są pięknie wytłumaczone. Autorka zwróciła uwagę na to, że nie ma złych emocji, każdy ma prawo do własnych odczuć po stracie (bez względu na to czy są społecznie akceptowane). Żałoba to trudny okres dla każdego, ale żeby ją przejść do końca trzeba przejść przez wiele etapów. Mogą to być: zaprzeczanie, wyparcie, agresja, umniejszanie problemu, złość, smutek, żal, aż do pogodzenia się z faktem. W książeczce symbolem pogodzenia się z tym smutnym faktem, było wspólne nadanie imienia zmarłemu dzidziusiowi, który miał być dziewczynką oraz zasadzenie koło domu drzewa dla Tosi. Autorka, która jest równocześnie ilustratorką książeczki zasadzone drzewko wyróżniła kolorem, który mnie od razu skojarzył się z nadzieją, ale też pomnikiem ku pamięci Tosi.

              Autorka świetnie poradziła sobie z tym trudnym tematem. Stworzyła kojącą opowieść pomagającą przeżyć żałobę po stracie dziecka - rodzicom, rodzeństwu i bliskim.

Serdecznie dziękuję autorce za możliwość przeczytania książeczki 

i poznania jej "balsamicznego" wpływu na duszę.