Kate Atkinson, Zagadki przeszłości

Autor: Kate Atkinson
Tytuł: Zagadki przeszłości
Seria: Czarna Seria
Wydawnictwo: Czarna Owca
Miejsce i kok wydania: Warszawa 2014
Ilość stron: 366

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

        Na początku książki poznajemy trzy odrębne historie ludzkie, które mają miejsce w 1970, 1994 i 1979 roku, by zaraz po nich przenieść się do teraźniejszości literackiej (2004 rok), gdzie poznajemy detektywa Jacksona Brodiego. Mężczyzna nie może narzekać na brak zajęć. W tym samym czasie przyszło mu zmierzyć się z kilkoma sprawami i to nie byle jakimi, bo dotyczącymi zamierzchłej przeszłości. Do tego wszystkiego ktoś czyha na jego życie. 

      Bardzo podobny opis fabuły (tylko jeszcze bardziej szczegółowy) znajdziemy na okładce książki. Całkiem zachęcający, prawda? Niestety to najciekawsza część książki :(

          Pomysł na książkę był ciekawy i miały duży potencjał. Niestety wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Niedawno czytałam "Inspektor Kres i zaginiona" Agnieszki Turzynieckiej, i tam wielowątkowość i masa spraw do rozwiązania sprawdziły się doskonale. Podobnie jak tutaj miałam wrażenie, że książka w dużej mierze jest obyczajówką. Tam cechy te były ogromnym walorem książki, tutaj jednak wszystko poszło nie tak!

           Kilka pozornie nie łączących się ze sobą historii tak się wlecze, że czytelnik zapomina o czym czyta w danym rozdziale. Liczne dygresje wprowadzają tylko chaos. Nużyła mnie ta książka strasznie. Jackson Brody sympatyczny, życzliwy facet, dobry ojciec, niedoceniony mąż (były) - nawet można go polubić. Tylko ta jego agencja... jakoś nie bardzo mogę zrozumieć, jak mógł się utrzymać z tego co tam robi. Ten szczegół niestety mocno nadwyrężył mi jego wizerunek. Jego zdolności śledcze - marne. Gdyby nie tych kilka rozmów, które przeprowadził, i odpowiedzi, które otrzymał "na tacy" to obawiam się, że żadnej sprawy by nie rozwiązał (ja jestem przyzwyczajona do pościgów, śledzenia podejrzanych, analizowania dowodów, szukania poszlak i motywów). To co mu się przytrafiło w ostatnim czasie (zamachy na życie, romans czy "nagroda") są jakby wymuszone i wciśnięte w fabułę na siłę, do tego kompletnie niewiarygodne. Pozostali bohaterowie? Widać, że autorka starała się im nadać nietuzinkowy wygląd i osobowość, chciała w ten sposób stworzyć wyraziste osoby. I oczywiście, stworzyła niebanalne postaci, tyle że, dla mnie były one mało rzeczywiste. Późniejsza przemiana Amelii i drugie, łagodne oblicze wyrachowanej Pani Rain były mocno przesadzone.

         Jedyną mocną stroną książki była dla mnie jej obyczajowość (pomijając fakt, że momentami treść była nieznośnie rozległa). Podobało mi się przedstawienie życia Olivii, Laury i Michelle (mam na myśli pierwsze trzy rozdziały), ale przecież większość czytelników od kryminału oczekuje ciągłego napięcia, szybkich zwrotów akcji, niepewności, tajemniczości, a nawet strachu, a nie prozy życia.

       Książki zdecydowanie nie polecam miłośnikom kryminałów, bo istnieją obawy, że zasną podczas lektury. Mogę ją za to polecić osobom odważnym, otwartym na wszelkie przejawy "inności" w literaturze.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwań:

- Gra w kolory 

(miała być w poprzednim miesiącu, jako brązowa, ale nie zdążyłam przeczytać, 

teraz jednak też pasuje do siwego i szarego, 

bo w takich barwach jest druga połowa okładki)

- Klucznik

(ąćęłńóśźż; mroczny klimat - głównie jeśli chodzi o okoliczności zniknięcia Olivii)

Christina Baker Kline, Sieroce pociągi

Autor: Christina Baker Kline
Tytuł: Sieroce pociągi
Wydawnictwo: Czarna Owca
Seria: Szmaragdowa Seria
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014
Ilość stron: 369

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

    Nie mam pojęcia dlaczego, ale cały czas myślałam, że książka dotyczy tematu holokaustu. Nie wiem skąd ten mylny osąd, bo przecież czytałam wcześniej opis książki. Być może w tym samym czasie czytałam o innej książce, a jej treść przypisałam tej ze względu na tytuł, który kojarzy mi się z wywozem ludzi do obozów?! Tak czy inaczej to książka o czymś zupełnie innym.

    Nigdy wcześniej nie słyszałam o "sierocych pociągach", ale nie ma się co dziwić, bo większość Amerykanów też nie zna tego fragmentu ich historii, choć rozgrywał się w ich kraju na przełomie ponad 70 lat. Twórca programu "sierocych pociągów" wierzył, że ciężka praca, nauka i surowe wychowanie to jedyny sposób, by uchronić sieroty przed nędzą i deprywacją. Stąd pomysł by osierocone, bezdomne dzieci wywieźć na Środkowy Zachód Stanów Zjednoczonych, gdzie przygarną je wiejskie rodziny i otoczą miłością, opieką i przekażą im chrześcijańskie wartości. Niestety w praktyce wyglądało to zupełnie inaczej - małżeństwa szukały zwykle taniej siły roboczej. Chłopcy wykorzystywani byli do pracy na roli oraz przy zwierzętach, a dziewczęta do prac domowych i opieki nad młodszymi dziećmi. Szansę na prawdziwy dom miały jedynie bardzo małe dzieci, w szczególności noworodki. Jednym z takich dzieci - pasażerów "sierocych pociągów" był dziadek męża Autorki, więc gdy znalazła w jego domu monografię historyczną na ten temat zainteresowała się tym problemem. Tak zrodziła się kanwa powieści.

     "Sieroce pociągi" to książka fikcyjna, ale oparta o autentyczne wydarzenia historyczne i stworzona na podstawie całej masy wspomnień i opowieści żyjących uczestników tej niesamowitej tułaczki.

    Poznajemy Molly, siedemnastoletnią wychowankę rodziny zastępczej, która w wyniku pewnego zdarzenia trafia do domu Vivian, dziewięćdziesięcioletniej samotnej staruszki, której ma pomóc uporządkować strych. Dziewczyna ma nadzieję, że szybko "odbębni" swoje i będzie miała kobietę z głowy. Nawet nie przypuszcza, że to początek czegoś głębokiego i ważnego. Vivian każdą, nawet najdrobniejszą rzecz dokładnie ogląda i dzięki temu powoli, niespiesznie opowiada Molly historię swojego życia. Życie staruszki nie było usłane różami (a przynajmniej nie pierwsze jego ćwierćwiecze). Molly chłonie każdą opowieść, nie może się doczekać kiedy znów odwiedzi Vivian. Kobiety, choć dzielą je 74 lata stają się sobie bardzo bliskie, zresztą, jak się okazuje, ich losy wcale się tak od siebie bardzo nie różnią.

    Ta niezwykła powieść napisana jest dwutorowo. Lata 1929-1943 przeplatane są czasem współczesnym. Nie sposób się jednak oderwać od żadnej treści. Losy Vivian idealnie dopełniają się z historią Molly. Podróż, w którą zabrała mnie Vivian wzbudziła we mnie wiele przemyśleń. Zdałam sobie sprawę z tego, jak wiele w życiu bierzemy za pewnik - dom, pracę, rodzinę, a przecież nigdy nie możemy być pewni co nas czeka. Dotąd wydawało mi się, że jestem wdzięczna za to, że mam tak dobre życie, że nie spotkało mnie wiele złego, ale widzę, że właśnie skupiam się na radości z braku negatywnych doświadczeń, a umniejszam rolę tego co wydaje mi się "normalne" i oczywiste. Vivian i Molly przeszły wiele życiowych prób. Warto skorzystać z ich doświadczenia i wyciągnąć z niego wnioski.
     Genialna książka. Trudno znaleźć słowa, by opisać to, jak dobra jest ta książka. Autorka podeszła do tematu "sierocych pociągów" i losów ich pasażerów bardzo profesjonalnie. Przed napisaniem książki zdobyła na ten temat niezliczoną ilość materiałów, poznała mnóstwo historii sierot i dogłębnie poznała zagadnienie. Przy tym wszystkim trzymając się tła historycznego, stworzyła opowieść pełną emocji i ważnych prawd życiowych.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

- Czytamy powieści obyczajowe

- Grunt to okładka

- Z literą w tle (C)

Katarina Mazetti, Grób rodzinny

Autor: Katarina Mazetti
Tytuł: Grób rodzinny
Wydawnictwo: Czarna Owca
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014
Ilość stron: 228

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

     Ufff... odetchnęłam z ulgą gdy zobaczyłam "Grób rodzinny". Po lekturze "Faceta z grobu obok" czułam niedosyt, wtedy sprawy Benny`ego i  Desiree nie były dokończone. Nie byłam pewna czy książka będzie miała swoją kontynuację, więc godzinami zastanawiałam się jaki mógłby być finał tej niezwykłej historii miłosnej.

      Jeśli kogoś z Was urzekły losy Benny`ego i  Desiree w pierwszej części to teraz będziecie po prostu zachwyceni! "Grób rodzinny" jest o wiele lepszy!

      Choć Desiree i Benny uznali, że dzielące ich różnice są zbyt duże, by mogli żyć razem to ich losy nie zostały całkiem rozdzielone. Desiree, niezależna bibliotekarka z miasta, kochająca teatr, zielone jedzenie i wygodne życie, miała do Benny`ego - prostego rolnika i hodowcy krów jedną "maleńką" prośbę. Jak to mówią "nawet trzepot skrzydeł motyla może wywołać tajfun na całej półkuli" i tak też było w przypadku tej pary. Jedna decyzja, jedno zdarzenie odmieniło ich życie o 180 stopni. Dalej było różnie. Raz świeciło słońce, innym razem było pochmurnie i padał deszcz. Gdy nastała burza, wydawało się, że już nigdy nie zaświeci słońce!

     W drugiej części bohaterowie nabrali pokory, wykazali się dużym zrozumieniem i zaakceptowali siebie i swoje przyzwyczajenia. Oczywiście było różnie, ale zauważyłam, że Benny i Desiree bardzo dojrzeli wewnętrznie. Miałam wrażenie jakby stali się do siebie bardziej podobni, a dzielące ich różnice nie były już tak wyraźnie ostre. Ta przemiana mnie zafascynowała! Nie umiałam oderwać się od książki. Czekałam na wakacje jak na zbawienie (do piątku byłam jeszcze na półkoloniach). Wczoraj niemal nie wychodziłam z sypialni, aż nie skończyłam książki. Jednak nawet po jej zamknięciu nie mogłam przestać myśleć o bohaterach. Bardzo, bardzo ich polubiłam. Stali  się mi bliżsi, bo wydawali mi się bardzo prawdziwi w swoich uczuciach, emocjach. Jestem zachwycona tym jak Autorka pokierowała ich życiem, jak dokonała w nich wewnętrznej przemiany zachowując typowe cechy osobowości. Mimo tych wszystkich zmian pozostali sobą. Bardzo przypominają mi mój związek z mężem. Mieszkamy ze sobą tyle lat i żyjemy w zgodzie, mimo ogromnej ilości dzielących nas różnic, odmiennych upodobań i zainteresowań.

     Książka jest absolutnie cudowna! Polecam ją wszystkim, bez względu na preferencje czytelnicze. Warto poznać tę niezwykłą historię związku Desiree i Benny`ego. Książkę można czytać oddzielnie, ale by zrozumieć pokrętne losy bohaterów i ich wewnętrzną przemianę lepiej zacząć od pierwszej części.

P.S. Zauważyłam, że na okładce pierwszej części jest błąd w nazwisku autorki. Tutaj jest to Katarina Mazetti, a tam Katarina Mazzeti :(

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

- Czytamy powieści obyczajowe

- Klucznik (tomisko NIE opasłe)

Ingrid Hedstrom, Pod ziemią w Villette

Autor: Ingrid Hedström
Tytuł: Pod ziemią w Villette
Seria: Czarna Seria
Wydawnictwo: Czarna Owca
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014
Ilość stron: 343


Zdjęcie pochodzi z tej strony.

Dlaczego skandynawski kryminał? Otóż odpowiedź jest bardzo prosta.... zaciekawił mnie opis  książki Ingrid Hedstrom " Pod ziemią w Villette". I tak właśnie rozpoczęła się moja krótka przygoda z tą powieścią. Krótka, bo jest tak ciekawa, że przy końcu powieści ma się niedosyt, że książka ma zaledwie 343 strony.

      "Pod ziemią w Villette" to 3. część serii z sędzią śledczą Martine Poirot, dwóch wcześniejszych niestety nie miałam przyjemności przeczytać (ale planuję to zrobić) jednak w niczym to nie przeszkadzało. Między innymi dlatego, że autorka na początku swojej książki umieściła spis wszystkich postaci oraz ich role, sądzę, że jest to bardzo duże ułatwienie. Ja sama zajrzałam tam co najmniej kilka razy. Pozwoliło mi to skupić się na książce, a nie szukaniu w pamięci postaci i jej roli w całym śledztwie. 

       Akcja powieści toczy się w belgijskiej wiosce, gdzie podczas rozładunku rudy żelaza zostaje znalezione ciało młodego dziennikarza. Dziennikarz ginie w niewyjaśnionym miejscu i okolicznościach. Sprawa jest tym bardziej tajemnicza, że na wierzch wypływają wydarzenia, które miały miejsce dawno temu, a o których nie można tak łatwo zapomnieć. Śledztwo prowadzi sędzia śledcza, Martine, która nie tylko świetnie potrafi kierować swoim zespołem, ale sama podejmuje nie rzadko niebezpieczne działania. Czy można uciec przed przeszłością? Czy po wielu latach można rozwiązać na pozór sprawę nie do rozwiązania? To pytanie pozostawiam Wam. 

     Książkę uważam za bardzo ciekawą, polecam ją każdemu kto lubi skandynawskie kryminały, ale nie tylko. Książkę czyta się łatwo i przyjemnie bez zobowiązań czytania wcześniejszych i późniejszych części powieści.

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

- Pod hasłem (308-348)

- Klucznik 

(śmierć w rozdziale + autor jeszcze nie czytany)

Katarina Mazzeti, Facet z grobu obok

Autor: Katarina Mazzeti
Tytuł: Facet z grobu obok
Wydawnictwo: Czarna Owca
Rok wydania: 2014
Ilość stron: 228

Zdjęcie pochodzi z tej strony.

    Samotność jest zawsze tak samo przykra, bez względu na to kogo dotyczy. Bez względu na to skąd pochodzimy, jaki mamy kolor skóry, gdzie mieszkamy, gdzie pracujemy i jaki mamy status społeczny - boli tak samo. Początkowo udajemy sami przed sobą, że tak jest nam dobrze, że jesteśmy "ponad to" i że świetnie bawimy się w swoim towarzystwie. Nikt nas nie rozlicza z czasu, nikt nie mówimy co mamy robić, nie zmienia naszych planów, nie zawodzi nas i w każdej sytuacji możemy być sobą, bo nie trzeba się dla nikogo starać. W pewnym momencie uświadamiamy sobie, że prawda jest inna. Pierwsze co robimy po powrocie z pracy to włączenie radia lub telewizji - by nie czuć tej dołującej ciszy. Niestety oglądając komedię nie mamy z kim się śmiać, przy horrorze do kogo się przytulić. Uświadamiamy sobie, że tak naprawdę w ogóle nie mamy do kogo się odezwać. Nie ma komu relacjonować na gorąco przebiegu rozmowy z szefem, dziwnych zdarzeń na mieście, nieprzyjemnej sytuacji w sklepie... Odczuwamy dojmującą samotność. Przeraża nas fakt, że gdy po którejś nocy po prostu się nie obudzimy to zanim ktoś się zorientuje, może minąć nawet kilka dni. Brakuje nam kogoś w prozie życia codziennego.

     Te same odczucia mieli bohaterowie książki "Facet z grobu obok". Desiree i Benny pochodzą z dwóch różnych światów. Można rzec, że dzieli ich niebo i ziemia... ale łączy samotność. Poznają się w najmniej romantycznym miejscu jakie można sobie wyobrazić - cmentarzu. On odwiedza grób rodziców, ona przychodzi do męża. Wydawać by się mogło, że ta historia nie może się wydarzyć! Ona - wykształcona, "ułożona" bibliotekarka. Mieszka w mieście, uwielbia teatr i operę, interesuje się filozofią i ma wszechstronną wiedzę w wielu dziedzinach. On - prosty rolnik (by nie powiedzieć prostacki...), "jak mnie Panie Boże stworzyłeś, tak mnie masz" - nie troszczący się o wygląd zewnętrzny i wewnętrzny, nie dbający o ład i porządek. Działający schematycznie, prostolinijny i nie wymagający zbyt wiele od życia. Ważne by krowy wydoić na czas, potem coś zjeść i iść spać. Mimo to, tych dwoje desperacko szukając bliskości łączy się. Nie jest to łatwy związek, właściwie z góry skazany na porażkę. Czy tej dwójce jednak się uda? Hmmm...

      W życiu układa nam się bardzo różnie. Nie jesteśmy w stanie przewidzieć tego co los dla nas szykuje. Można pomyśleć, że autorka stworzyła niemożliwą historię, ale... mnie i mojego męża też w zasadzie dzieli wszystko: wykształcenie, model rodziny, osobowość, charakter, poglądy, potrzeby, zainteresowania, marzenia. My nawet wszystkie potrawy i napoje lubimy inne! Wszystko nas dzieli! A mimo to jesteśmy ze sobą 10 lat, a - uwaga! - zamieszkaliśmy ze sobą po 17 dniach znajomości!!! Da się? Da się! Czy naszym bohaterom też się uda? Tego nie zdradzę, ale byłam mocno zaskoczona. Natomiast samo zakończenie książki wywołało we mnie niedosyt. Bo jak to tak? Niedokończona historia???

      Bardzo podoba mi się historia, w której bohaterami są osoby niedoskonałe, niewyidealizowane tylko zwyczajne, można nawet powiedzieć nudne :) Prostota Benny`ego mnie... urzekła! Poważnie! Autorka zastosowała ciekawy zabieg naprzemiennego monologu bohaterów, poznaliśmy więc punkt widzenia i Desiree, i Benny`ego w każdej sytuacji. Odtwarzali oni w myślach swoje rozmowy, przebieg dnia. Analizowali swoje oczekiwania, rozczarowania, potrzeby i rzeczywistość. Świetnie pokazano dylematy związane z różnicami między kochankami. Z pozoru banalna historia wcale taką nie jest. Autorka spojrzała w duszę swym bohaterom i świetnie pokazała ich uczucia i wątpliwości w treści. Tylko to zakończenie... Dla mnie ta historia jest niedokończona, a więc i nie zamknięta. Czuję się oszukana, bo nie wiem wszystkiego (uff ładnie wybrnęłam nie nazywając rzeczy po imieniu :p).

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Agnieszce

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książka przeczytana w ramach wyzwania:

- Czytamy powieści obyczajowe*

* Książka przeczytana na początku lutego

Izabela Jung, Chuliganka

Autor: Izabela Jung
Tytuł: Chuliganka
Wydawnictwo: Czarna Owca
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2013
Ilość stron: 286


Zdjęcie pochodzi z tej strony.

 

     Trudno uwierzyć, że "Chuliganka" to debiut autorski! Jestem bardzo mile zaskoczona powieścią. Wspaniale spędziłam z nią czas i muszę przyznać, że naładowałam akumulatory po wyczerpującym okresie związanym z osiągnięciem awansu zawodowego (przygotowaniem dokumentacji i nauki do egzaminu).

     Ewa ma poukładane życie. Dobrego męża, dwoje dzieci, dom i pracę, w której realizuje siebie na nowo. Wydawać by się mogło, że ma wszystko, jej znajomi zazdrościli jej takiego życia, a ona mimo to czuła, że czegoś jej brak. Tak już jest gdy ma się duszę chuliganki i w życiu oczekuje więcej emocji. Gdy tylko wśród Czeczeńców - ekipy budowlańców zatrudnionych do remontu strychu wypatrzyła Jego, wiedziała, że znajomość musi rozwinąć się w wiadomym kierunku. I tu wszystko się zaczyna. Ewa całkowicie zatraca się w nowym uczuciu. Zapomina o domu, dzieciach i pracy. Wszystko to przestaje być ważne. Spotkania z Zeliemem uskrzydlają ją, podnoszą adrenalinę i ...

     Książka nie jest wcale romansem, jak to można wywnioskować po przeczytaniu kilku pierwszych stron. Owszem opowiada o miłości, ale bardziej z psychologicznego punktu widzenia niż uczuciowego. Związek Ewy z Zeliemem z góry skazany był na porażkę. Duża różnica wieku, inna religia, kultura, odmienny bagaż doświadczeń... to nie mogło się udać. Jednak mimo wszystkich przeciwności para zaczęła się spotykać. Poza głównym wątkiem na uwagę zasługuje przybliżenie czytelnikowi Czeczenów i ich kultury. Choć w książce jest tylko zarys tej tematyki to jednak pobudza do myślenia i zmusza czytelnika do weryfikacji własnych poglądów, a nawet zrozumienia.

    Bardzo podobał mi się sposób pisania autorki - luźny, szczery, bezpośredni. Nie było tu owijania w bawełnę, nadmiernego słodzenia, moralizowania, czy cenzury. Język użyty w powieści sprawił, że czytało się ją błyskawicznie. Treść można podzielić na dwie części: ekspresyjną i refleksyjną. Uważam, że to bardzo trafny zabieg literacki. Tym bardziej jest mi trudno uwierzyć, że to debiut. To świetna książka. Jestem przekonana, że w bilansie książek przeczytanych w 2013 roku znajdzie się ona w pierwszej dziesiątce :) Po przeczytaniu książki miałam okazję wysłuchać kilku wypowiedzi autorki na temat tej pozycji. Autorka wyznaje, że użyte w książce imiona: Ewy i jej męża Adama nie jest przypadkowa. Biblijni bohaterowie też mieli wszystko - żyli przecież w Raju, a jednak mimo to skusił ją "wąż". Zastanawiać też może dlaczego w powieści tak mało jest męża i dzieci, przyznam, że sama się nad tym zastanawiałam. Autorka wyjaśnia, że tak naprawdę stanowią oni tylko tło dla treści. Wspomina o nich w książce dla podkreślenia momentu życiowego bohaterki, a nie jako dopełnienie fabuły.
     Książka przypomina mi nieco "Opowieść niewiernej" Magdaleny Witkiewicz, właściwie sama nie wiem dlaczego. Po prostu "stawiam" je na jednej półce :)

Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Moises`owi

i Wydawnictwu Czarna Owca

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę

- Przeczytam tyle, ile mam wzrostu (2,3 cm)
- Czytamy powieści obyczajowe

- Wyzwanie Miejskie (Warszawa)

- Pod Hasłem (Homo Sapiens)