Podsumowanie VII miesiąca wyzwania Cztery Pory Roku

W lipcu do wyzwania przyłączyła się nowa osoba :)

Hip hip hurra!

Nasze wyniki nie są powalające, 

a właściwie to honor uratowały nam głównie

Monika Wilczyńska i Pani Kowalska,

które przeczytały po 4 książki.

A tak przedstawia się całość wyników:

W sierpniu musimy się postarać,

morskie klimaty będą pasowały także do Gry w kolory,

więc może to nas zmobilizuje? 

W lipcu czytamy książki z okładkami LETNIMI!

Czyli... na okładkach musi się znaleźć coś z poniższych elementów:

plaża, morze, leżaki, drinki, klapki, słońce, statki, jachty, łodzie, 
skąpo odziane postaci, lawenda, czereśnie, słoneczniki, walizka, namiot

Pamiętajcie!

Kobieta w negliżu w pościeli nie musi wcale oznaczać lata.

Zatem wybierajcie okładki, 

które jednoznacznie i niezaprzeczalnie kojarzą się z latem.

I jeszcze jedno...

W lipcu Badylarka zaproponowała, żeby w przyszłym roku wprowadzić losowanie nagrody dla jednej z uczestniczek (uczestników), może to nas zmobilizuje bardziej?

Co o tym myślicie?

Swoją drogą, 

Badylarko, 

dlaczego nie zgłosiłaś w lipcu żadnych książek?

Mam nadzieję, że to nie dlatego, 

że tak jak napisałaś w komentarzu nie chcesz "odstraszać" innych?!

Podsumowanie lipcowej odsłony wyzwania Gra w kolory

 W lipcu, podobnie jak w czerwcu,

 w wyzwaniu wzięło udział najmniej osób, 

bo tylko 8 uczestniczek,

 przeczytałyśmy 27 książek.

Przeczytałyśmy:

Aine

Badylarka Domatorka

Epilog - Zaczytana Joana

Izabelka

Moje Zaczytanie

Monika Wilczyńska

Pani Kowalska

I na koniec ja - magdalenardo

Bardzo Was proszę, pamiętajcie o zasadach!

Minimum połowę okładki musi zajmować kolor obowiązujący 

w danym miesiącu.

W sierpniu czytamy książki z okładkami w kolorze 

niebieskim, błękitnym, turkusowym i granatowym :)

Garść inspiracji..

Agata Przybyłek, Natalia Sońska, Przyjaciółki

Autorzy: Agata Przybyłek, Natalia Sońska
Tytuł: Przyjaciółki
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Rok wydania: 2017
Ilość stron: 332

    Przyjaźń bywa trudna i chyba każdy o tym wie. Ta prawdziwa przetrwa jednak każdy sztorm, bez względu na to jakie szkody za sobą przyniesie. Czy w przypadku Miłki i Anny po największej burzy też wyjdzie słońce?

    Anna i Miłka to zupełnie rożne osobowości. Kobiety poznały się przypadkiem w czasie rekrutacji na filologię. Szybko okazało się, że świetnie się rozumieją i uzupełniają, dlatego właśnie mimo iż ich losy potoczyły się innym torem niż na początku zakładały, ich przyjaźń pozostała. A przynajmniej do momentu gdy w ich życiu pojawił się sztorm (dosłownie i w przenośni). Anna wiedzie spokojne życie. Ma kochającego męża i malutką córeczkę, która wypełniła ich byt jeszcze większym szczęściem. Można powiedzieć, że ich życie to istna sielanka, gdyby nie jedno małe ale. Kamil, mąż Anny jest marynarzem i sporą część roku spędza na morzu. To trudne i stresujące, ale para jakoś się z tym godzi i stara się czerpać jak najwięcej radości z dni, które może spędzić w komplecie. Miłka w zasadzie ma podobnie. Nie ma co prawda dziecka, ale też nigdy się o nie nie starała. Ma spokojne, poukładane i bezpieczne życie. Po wyjściu za mąż, za wpatrzonego w nią Piotra, który z miłości nieba by jej przychylił. Oboje prowadzą nadmorską restaurację, którą po ślubie przejęli od rodziców Piotra. Pełna stabilizacja, a jednak Miłce czegoś brakuje. Nie spełnia się w pracy, chce robić coś innego, marzy o fotografowaniu, choć trudno zaistnieć jej na rynku pracy. Mąż wspiera ją jak może, sam stara się pomóc jej w zdobyciu ukochanej pracy, nawet jeśli miałoby to kolidować z jego potrzebami. Gdy pewnego wieczoru na morzu rozgrywa się sztorm, kobiety nawet nie przypuszczają, że jest on też początkiem burzy w ich poukładanym świecie.

    Strona po stronie poznajemy jakie skutki wywołał wspomniany sztorm. Dla obu kobiet oznacza on ogromne zmiany. Już nie ma odwrotu, machina ruszyła i już nic nigdy nie będzie takie samo jak wcześniej. Po tytule spodziewałam się, że autorki bardziej skupią się na przyjaźni obu pań, jednak czytelnik bardziej poznaje relacje małżeńskie w domach Miłki i Anny niż ich zażyłość. Tak naprawdę tej przyjaźni jest tu niewiele, a w sytuacji krytycznej nie widzę szczególnego wsparcia. Ani Miłki, która myślami owszem, ciągle jest przy Annie, ale namacalnie tego nie widzę. Być może dlatego, kiedy to Anna powinna wspierać Miłkę to.... W ostatnim rozdziale przekonujemy się, że przyjaźń jednak przerwa wszystko, ale nie bardzo mnie to przekonuje...

    Po ostatnich dwóch, rewelacyjnych książkach ("Czereśnie zawsze muszą być dwie" i "Wzgórze Niezapominajek") poprzeczka względem kolejnych powieści się podniosła. Tam, autorki grały na moich emocjach, w ich książkach bez przerwy coś się działo, trudno było odłożyć książkę choć na chwilę, bo nie pozwalała na to ciekawość. Tu widziałam rozterki wewnętrzne kobiet, ale brakowało mi tych silnych emocji. Nie polubiłam też jakoś specjalnie bohaterek, więc może przez to książka nie wywołała we mnie cieplejszych uczuć. Nie można jej odmówić tego, że jest dobrze napisana, bo wszystkie postaci są inne i dobrze przedstawiono ich osobowości, ale jednak czegoś mi brakowało. Najbardziej poruszył mnie Piotr, który był tak dobry, a taki niedoceniany. Żal mi go było i to on (jego kwestie, książka była podzielona na rozdziały, w których skupiano się na odczuciach konkretnego bohatera) wzbudził we mnie najwięcej empatii. 

    Książka jednak może się podobać, bo porusza bardzo ważne obszary relacji małżeńskich, pokazuje, że nawet "sielankowe" życie nie zawsze musi być doskonałe. Pokazuje też kobiece i męskie rozterki i różne punkty widzenia. To raczej przeciętna książka - owszem zmusza do refleksji, ale nie wywołuje w czytelniku żadnych głębszych odczuć, napięcia... nie mówiąc już o fajerwerkach.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Czytamy nowości
- Grunt to okładka - Kropka (w imieniu autorki i w dopisku pod tytułem)

- Pod hasłem - Czar Par

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 2,5 cm (73,5 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (33)

Ewa Nowak, Środek kapusty

Autor: Ewa Nowak
Tytuł: Środek kapusty
Wydawnictwo: Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza
Rok wydania: 2006
Ilość stron: 93
Wiek adresatów: 6 - 10 lat

    Pełna humoru, zabawna książeczka dla dzieci o życiu niesfornej Julii, jej niespożytej energii, głowie pełnej pomysłów i wyobraźni bez granic. 

    Perypetie Julii są tak zabawne i nieprawdopodobne, że aż trudno uwierzyć, że przytrafiły się jednej dziewczynce. Większość z nich nie obyło się bez udziału innych osób m.in. rodziców i brata Julii - Filipa, jej koleżanek Asi i Kasi, a także kilku innych osób, których niejako "rykoszetem" te zdarzenia dotyczyły. Jednak gdyby nie Julia, to życie tych wszystkich osób zdecydowanie było by nudniejsze i pozbawione kolorów. Bo czy wyobrażacie sobie wyprawę w poszukiwaniu grzechów? Albo gryzienie koleżanki, by ratować jej honor przed klasą? Julka lubi też pomagać innym, tylko rezultat nie zawsze jest taki, jakiego by oczekiwała, a przecież tak się starała! Jak chociażby wtedy gdy pomogła rodzicom podjąć decyzję o tym, czy mają wysłać jej brata na biwak pod namiotami, albo chciała, by Paulina, w której kochał się Filip nie pomyślała sobie, że z niego jakiś nieudacznik, który nie ma ani jednej koleżanki... Dziewczynce zdarza się też kłamać, a że jej wyobraźnia ma nieograniczone możliwości to potrafi być naprawdę przekonywująca. Oczywiście Julka każde swoje kłamstwo wypowiada w dobrej wierze i liczy na to, że w ten sposób komuś pomoże lub rozwiąże problem. My wiemy, że kłamstwo ma krótkie nogi i prędzej czy później wyjdzie na jaw... Co ciekawe, nawet kiedy Julia postanawia być naprawdę grzeczna i postępuje zgodnie z zasadami spisanymi na kartce to efekt jest zupełnie odwrotny. Jak to możliwe?

     Bardzo podoba mi się model rodziny przedstawiony w książce. To bardzo kochająca i zżyta ze sobą rodzina. Zdarzają im się sprzeczki czy nieporozumienia, ale doskonale widać jak silne więzi ich łączą. Jest też cudowna babcia, która ma sporo cierpliwości i potrafi wnukom wybaczyć chyba wszystko. Świetnie przedstawiona jest tu też przyjaźń dziecięca, która zdecydowanie różni się od tej dorosłej, dojrzałej. Dzieci sprzeczają się o bzdury, obrażają i odczuwają żal niezrozumienia, a kolejnego dnia zapominają o wszystkim. Rodzice lubią interweniować w konflikty rówieśnicze swoich dzieci, a dużo lepiej byłoby gdyby pozostawili je, by samodzielnie rozwiązały problem. Oczywiście w sytuacjach gdy pojawia się agresja powinno się pomóc, ale we wszystkich innych sprzeczkach nasze dzieci spokojnie sobie poradzą. My czasami wyolbrzymiamy te problemy, doszukujemy złych zamiarów, a dzieci nie robią wszystkiego zupełnie świadomie, często nie zdają sobie sprawy z tego, że robią innym przykrość. 

    Jest to książka dla dzieci w wieku młodszoszkolnym, ale ja proponuję ją także rodzicom, którzy mogą sobie przypomnieć jak to było gdy sami byli dziećmi, ale przede wszystkim przypomną sobie, że sposób myślenia i postrzegania świata jest dla nich zupełnie inny. I zanim krzykną na dziecko warto wczuć się w sytuację dziecka i spróbować zrozumieć dlaczego właśnie tak postąpiło. Sama muszę o tym pamiętać w pracy w szkole. Zabawy i pomysły wychowanków świetlicy i innych uczniów szkoły czasami przechodzą najśmielsze wyobrażenia. Dziwimy się jak mogły tak postąpić i nie rozumiemy ich zachowań, a jak widać po lekturze książki, prawdopodobnie w większości przypadków wcale nie mieli złych zamiarów.

    Książka podzielona jest na trzynaście rozdziałów, więc dzieci mogą sobie dawkować przygody Julii, po jednej przed snem. Bardzo, bardzo fajna pozycja dla dzieci. Polecam!

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Grunt to okładka (kropka - liczne kropki przy tytule, ozdobna czcionka)

- Gra w kolory (żółty)

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 0,5 cm (71 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (32)

Anna Bichalska, Wzgórze Niezapominajek

Autor: Anna Bichalska
Tytuł: Wzgórze Niezapominajek
Wydawnictwo: HarperCollins
Rok wydania: 2017
Ilość stron: 287

   Kolejna genialna, cudowna i niezwykła książka, która przeniosła mnie w przepiękny, romantyczny zakątek pełen rodzinnych tajemnic i... mrocznej przeszłości. To prawdziwa uczta dla czytelnika.

    Po nagłym rozpadzie związku, Lena postanawia powrócić do Błękitnych Brzegów, miejsca swojego dzieciństwa. Tam, w uroczym, pachnącym pysznymi wypiekami domku swojej babci, otoczonym wspaniałym ogrodem i malowniczą okolicą kobieta chce wrócić do życiowej równowagi, spojrzeć na siebie i przyszłość z innej perspektywy, uspokoić skołatane nerwy. Miejsce jest naprawdę niezwykłe i idealnie pasuje na wypoczynek, relaks i odzyskanie wewnętrznej harmonii, ale... jest coś jeszcze. Wkrótce po przyjeździe do babci Lena w swoim pokoju odnajduje zaadresowaną do niej kopertę z listem od nieżyjącej już przyjaciółki z dawnych lat. List jest niczym puszka pandory. Jest początkiem odkrycia bardzo bolesnych i mrocznych tajemnic z przeszłości (tak, tak liczba mnoga). Autorka listu - Julia, daje Lenie wybór, kobieta ma do rozwiązania kilka zagadek w drodze do poznania prawdy i tylko od niej zależy czy podejmie się tego wyzwania, które całkowicie może odmienić jej życie.

   Książka jest niesamowita! Wszystko w niej jest idealne. Urocze miejsce, które w czytelniku wywoła tęsknotę za utraconym dzieciństwem, spokojem życia w zgodzie z przyrodą i jej pięknem oraz przypomni jak ważna w naszym życiu jest rodzina. Niesamowita opowieść o przeszłości, pełna tajemnic, rodzinnych tragedii, ale i oddania, lojalności, silnych więzi i miłości.

   Autorce należą się duże brawa za zbudowanie tak zagmatwanej historii i znalezienie sposobu na stopniowe odkrywanie wszystkich jej sekretów, a także stworzenie postaci z krwi i kości, odczuwających i przeżywających wiele emocji. Wszyscy bohaterowie są "jacyś", każdy z nich jest tu bardzo potrzebny i odgrywa ważną rolę. Umiejscowienie historii w tak cudownym miejscu dodaje jej tajemniczości, wyjątkowości i sprawia, że łatwiej nam zrozumieć bohaterów. Autorka snuje swoją opowieść niby niespiesznie z lekkością, a jednocześnie cały czas jesteśmy o krok bliżej poznania prawdy.

    Książka bardzo mi się podobała. Nie spodziewałam się aż takiej petardy! Opis z okładki sugeruje raczej zwykłą obyczajówkę, ale na pewno nie można o niej powiedzieć, że jest zwykła. Polecam gorąco! Cudowna książka!!!

Książkę przeczytałam za pośrednictwem Wydawnictwa HarperCollins

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Czytamy nowości

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 1,9 cm (70,5 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (31)

Magdalena Witkiewicz, Czereśnie zawsze muszą być dwie

Autor: Magdalena Witkiewicz
Tytuł: Czereśnie zawsze muszą być dwie
Wydawnictwo: Filia
Rok wydania: 2017
Ilość stron: 489

    Najwspanialsza, fenomenalna, doskonała, idealna, cudowna, genialna, obłędna, fantastyczna, rewelacyjna, wspaniała - nie wiem jak jeszcze można określić najlepszą powieść obyczajową. Czy powinnam pisać coś więcej? W zasadzie nie musiałabym, ale spróbuję, choć żadne więcej słowa w pełni nie oddają mojego zachwytu nad książką.

     Nie chcę zdradzać ani słowa o fabule powieści, bo samodzielne odkrywanie jej krok po kroku jest jak prawdziwa uczta. Każde słowo, każda postać i każde zdarzenie jest tu niezwykle ważne. W książce nie ma ani jednego zbędnego słowa. Treść jest dopracowana w najdrobniejszym szczególe. Autorka stworzyła przepiękną historię o prawdziwej przyjaźni i miłości.

    To opowieść, z którą nie mamy ochoty się rozstać, bohaterowie są nam niezwykle bliscy i żywo uczestniczymy we wszystkich wydarzeniach, zarówno tych teraźniejszych, jak i z przeszłości. Czytając książkę walczyłam ze sobą - z jednej strony chciałam jak najszybciej poznać historię Anny i Stefanii oraz przekonać się jak potoczy się życie Zosi, z drugiej strony chciałam jak najdłużej cieszyć się książką i każdym zapisanym w niej zdaniem. Bardzo dobrze czułam się w willi Dworaka, miło spędzałam czas z Zosią i Szymonem, cieszyłam się opowieściami Andrzeja i spacerowałam po lesie kontemplując jego magiczną atmosferę - gdy przeczytacie książkę, będziecie dokładnie wiedzieć o czym piszę.

     Przepiękna książka, która pokazuje, że wszystko co nam się w życiu przytrafia jest "po coś", to co wydaje się przypadkiem, niekoniecznie tym właśnie jest. Los zapisuje na swych kartach scenariusz naszego życia na długo przedtem zanim wypełnią się wszystkie jego punkty. To daje czytelnikom nadzieję, że nawet to złe, może być początkiem dobrego. W moim sercu ta książka na pewno będzie miała specjalne miejsce i chętnie do niej wrócę.

    Wszystko co napisałam to stanowczo za mało. Bardzo bym chciała, żeby tę książkę przeczytał każdy kto tutaj zagląda, bez względu na płeć. To oczywiście książka bardzo kobieca, pełna emocji, wzruszeń i sentymentów, ale mężczyznom na pewno pozwoli zrozumieć co jest dla nas ważne i a być może uświadomi, co dla nich w życiu powinno być najważniejsze. Genialna książka!

    Cieszę się, że Magda Witkiewicz jest pisarką, stale nas zaskakuje. Sprawia, że czujemy się silniejsze, potrzebniejsze, bardziej świadome swojej wartości i... szczęśliwsze! Dziękuję! Jestem zachwycona!

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Czytamy nowości

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 3,9 cm (68,6 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (30)

Virginia C. Andrews, Mroczny las

Autor: Virginia C. Andrews
Tytuł: Mroczny las
Seria: Losy rodziny De Beers, tom 2
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2017
Ilość stron: 518

    Zachwycona pierwszą częścią serii o losach rodziny De Beers ("Willow") koniecznie chciałam poznać kontynuację. Przyszło mi na to czekać aż pół roku. Wreszcie książkę mam, czytam i ???

    Kim jest Willow przekonałam się czytając pierwszy tom, w którym dziewczyna po śmierci ojca rozwiązuje rodzinne tajemnice. Jeśli ktoś nie czytał jednak "Willow" to nie ma się czym przejmować, bo autorka w prologu "Mrocznego lasu" zgrabnie opisała to co działo się przedtem. 

    Po domknięciu wszystkich swoich spraw w Karolinie Południowej Willow zamierza na stałe przenieść się na Florydę gdzie mieszka jej biologiczna matka. Kobieta mieszka w pełnym przepychu Palm Beach, gdzie liczą się tylko pieniądze, posiadany majątek, bywanie w towarzystwie i drogie podróżowanie. Życie Grace tak się ułożyło, że nie pasuje ona do elity miasteczka. Willow zamierza to zmienić i tuż po przyjeździe na miejsce próbuje wprowadzić stosowne zmiany, by polepszyć jakość życia matki. Nie powinno to być takie trudne, bo Willow wspierana jest przez ukochanego Thatchera, no...a przynajmniej tak myśli. Budowanie nowego życie utrudnia trochę jej przyrodni brat Linden, który cierpi na zaburzenia psychiczne. Czy Willow uda się osiągnąć zamierzone cele? Zbudować w nowym miejscu trwałe, bezpieczne i szczęśliwe życie? 

    Dosłownie nie mogłam się doczekać kiedy poznam dalsze losy Willow i jej bliskich. Z przyjemnością przypomniałam sobie część jej historii zawartą w prologu i... iskierka zgasła. Początek książki nużył mnie strasznie. W zasadzie nie działo się nic ciekawego, na domiar złego, Thatcher, którego zapamiętałam jako miłego i uczynnego dżentelmena denerwował mnie swoją postawą od pierwszej kartki! Miałam ochotę wstrząsnąć Willow, by spadły jej klapki z oczu. Niestety nie było to możliwe. Drażnił mnie też rozwlekły opis sytuacji - każde spojrzenie, ruch ręki, powiew wiatru itd. Wiadomo, że opisy pozwalają czytelnikowi łatwiej wyobrazić sobie daną sytuację, ale momentami dosłownie odpływałam. Nie pamiętam czy podobnie było w "Willow", ale nawet jeśli to tam cały czas się coś działo, rozdziały kończyły się tak, że "jeszcze tylko jeden", "ostatni" i gdyby nie to, że człowiek musi jeść, spać i pracować to nie wypuściłabym książki z ręki. Tym razem zdarzało mi się zasnąć przed końcem rozdziału :( 
    
     Na szczęście później było już lepiej. Od wizyty Willow w salonie piękności książka interesowała mnie coraz bardziej. Czułam, że autorka szykuje jakąś bombę i wcale nie miałam na myśli tego co wydarzyło się niedługo po zajściu "panny z mokrą głową", bo o tym można było przeczytać na opisie książki znajdującym się na tylnej okładce. Czułam, że nastąpi tragiczny w skutkach zwrot akcji, autorka przecież słynie z takich "niespodzianek". Od tego momentu trudno mi było oderwać się od książki. Niestety do czasu, bo akcja znowu zwolniła i ten stan utrzymał się do końca książki :( Niby była "bomba", ale bardzo przewidywalna, niemal oczywista. Najważniejsze wydarzenia książki zajęły może 100 stron... z 518, więc czują się rozczarowana :(

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:
- Grunt to okładka - Kropka (po inicjale drugiego imienia autorki)

- Łów słów - LA

- Czytamy nowości

- Misja specjalna "Zatytułuj się" - M

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 3,5 cm (64,7 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (29)

Wieczór przy herbacie (50)

Kolejny "Wieczór przy herbacie"

spędzam z kubkiem herbaty 

(otrzymanej od Ejotka - dzięki!)

"To właśnie miłość"

To pyszna mieszanka zielonej i białej herbaty

o smaku gruszki i liczi.

Dosłownie bajka!

Herbata nie jest cierpka,

nie czuć żadnej goryczki,

wręcz odwrotnie, nawet nie słodzona 

jest delikatnie słodka w smaku.

Cudowna!

Obecnie mój nr 1!

Miałam nadzieję,

że prezentując tę herbatę będę już szczęśliwą posiadaczką 

ogródka działkowego,

ale niestety,

formalności się tak przedłużają, 

że w tym sezonie już się raczej nie uda.

A nawet jeśli, to nie będę miała okazji cieszyć się nim 

w pełnym wymiarze.

Co najwyżej będę mogła go wysprzątać i przygotować do zimy.

W zasadzie to ja liczę na to, że ogródek będzie mój,

ale nawet jeśli urząd miasta dopełni formalności

(które pozwolą na dalsze kroki)

to będę jeszcze musiała wygrać przetarg :(

Tak w tym momencie wygląda ten ogródek.
Jest zarośnięty i zaniedbany, bardzo chciałabym tchnąć w niego życie.

Obok ogródka przechodzę codziennie 

i marzę o tym co tam urządzę.

Pomysłów mam tak dużo, 

że na pewno nie uda się zrealizować wszystkiego.

Poza tym w mojej głowie ogród jest idealny,

ale biorąc pod uwagę fakt, 

że jestem kompletnym laikiem

to efekt może być różny...

Jednak dlaczego miałabym nie spróbować stworzyć

takiego cuda jakie mam w głowie?!

Sprawy związane z ogródkiem toczą się od maja,

dzisiaj pani z urzędu powiedziała 

żebym zadzwoniła znowu w połowie sierpnia!

No ręce opadają!

No ale nic, ciągle mam nadzieję...

W międzyczasie oglądam non stop programy ogrodnicze.

Mam nagrane pięć serii "Mai w ogrodzie",

dwie "Garden`s World",

jedną "Odlotowego ogrodu"

i inne, które są wyświetlane na Domo+ i HGTV.

Oglądam je w kółko,

ciągle, jakbym była uzależniona!

Póki co kupiłam sobie lobelie,

wsadziłam do jednej donicy, 

trzymam na balkonie

i cieszę oko.

W domu natomiast zachwycam się 

moim nowym drzewkiem bonsai - klonem palmowym.

Simon Cheshire, Jak zostać pisarzem

Autor: Simon Cheshire
Ilustracje: Kate Pankhurst
Tytuł: Jak zostać pisarzem
Wydawnictwo: Juka-91: Dwukropek
Rok wydania: 2017
Ilość stron: 144
Wiek adresatów: od 7 lat

    Niezwykły poradnik dla dzieci, które pragną zostać pisarzem, ale nie wiedzą jak zacząć pisać.

Książka pomoże dzieciom przygotować się do pisania - przede wszystkim określenia miejsca i akacji opowiadania, stworzenia ciekawych bohaterów i rozwinięcia wymyślonej historii. Pozycja pozwoli zdobyć czytelnikowi umiejętność opowiadania wspaniałych i niesamowitych historii. 

   Dla osiągnięcia celu, autor przygotował szereg zadań do wykonania, które pozwolą rozwinąć wyobraźnię, a także nabyć umiejętności technicznych dotyczących pisarstwa.

    Korzystanie z książki jest wspaniałym treningiem umysłu, daje możliwość poznania swojego potencjału i uświadamia jak, wiele tkwi w nas możliwości. Jest to też duża pomoc dla nauczycieli polonistów i bibliotekarzy, którzy mogą na podstawie tej pozycji uatrakcyjnić zajęcia z dziećmi. Ja na pewno skorzystam z niej na zajęciach Koła Młodych Recenzentów w przyszłym roku szkolnym, a być może także podczas zastępstw w różnych klasach. Jestem zachwycona tą pozycją :)

     Pozycja jest doskonała dla dzieci, które poważnie myślą o tym żeby zostać pisarzem, ale także dla tych, które chcą zrobić coś twórczego, a nie koniecznie myślą o tym, stale tworzyć nowe opowiadania. To świetny pomysł na nudę, zwłaszcza teraz, w okresie wakacyjnym, gdy dzieci mają mnóstwo wolnego czasu. Nawet jeśli okaże się, że dzieci, które pragnęły zostać pisarzami zmienią zdanie, w tej kwestii i poczują, że to nie dla nich, to nie ulega wątpliwościom, że umiejętności, które nabędą po lekturze tej książki zostaną im na lata. Co na pewno ułatwi pracę na lekcjach języka polskiego w przyszłości.

    Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Juka-91

oraz 

Samantha King, Wybór

Autor: Samantha King
Tytuł: Wybór
Wydawnictwo: HarperCollins
Rok wydania: 2017
Ilość stron: 351

   Po elektryzującym opisie spodziewałam się książki pełnej grozy, trzymającej w napięciu i wzbudzającej nieustający lęk. Czy tak było?

   W dniu dziesiątych urodzin swoich bliźniaczych dzieci Maddie dokonuje dramatycznego wyboru. Do jej domu wchodzi napastnik, który każe jej wybrać, które z dzieci ocali, a które z nich ma zginąć. Grzeczny, spokojny Aidan, czy żywiołowa, buntownicza Annabel. Jaki był wybór kobiety dowiadujemy się już z początkowych stron książki. To co było potem przypomina mi nieco wewnętrzny monolog bohaterki, która (z trudem) przypomina sobie swoje życie od momentu poznania męża, ojca swoich dzieci Nick`a. Patrzy na wszystko z nieco innej perspektywy i dostrzega szczegóły, których nie widziała wcześniej. Jak się okazuje, wspomnienia mieszają się z projekcją tego, co mogłoby się wydarzyć. Maddie tak naprawdę od trzech miesięcy znajduje się w śpiączce (nie zdradzam tu więcej niż jest w opisie książki na tylnej okładce).

     Początkowo książka bardziej przypomina niespieszną powieść obyczajową, poznajemy w niej życie Maddie i jej rodziny, poznajemy ją lepiej. Tak jest do pewnego momentu, gdy Maddie odzyskuje świadomość i wybudza się ze śpiączki akcja nabiera tempa i dosłownie elektryzuje. Od tej pory już nie można odłożyć książki, nie pozwala na to niepewność i wewnętrzny lęk (którego oczekiwałam).

    Cała historia wydaje się niewiarygodna, a jednak możliwa i to jest najbardziej przerażające. Nigdy nie wiemy co dzieje się tuż obok, ba! czasami nie wiemy co dzieje się na własnym "podwórku". Tyle się mówi, że do większości przestępstw dochodzi z winy osób z najbliższego otoczenia, ale nie chcemy w to wierzyć, bo to uderza w podstawy naszej egzystencji, którą jest rodzina.

    Autorka sprytnie manipuluje faktami, ujawnia prawdę fragmentami tak, by zainteresować czytelnika i pozwolić mu utożsamić się z bohaterką. Mnie udało się przewidzieć kwestię dotyczącą Annabel i wskazać sprawcę - choć nic się tu nie wydawało takie oczywiste.

    Świetna książka! Podoba mi się to, że na początku niejako obserwujemy funkcjonowanie rodziny, a później zagłębiamy się w okoliczności przestępstwa, z ciągle narastającym napięciem. Książka jest pełna okrucieństwa, które może przytrafić się tak naprawdę każdemu. Jest to bardzo realne, przez co przerażające, ale i... fascynujące. Gwarantuję, że książka podniesie u Was poziom adrenaliny.

Książkę przeczytałam za pośrednictwem Wydawnictwa HarperCollins

P.S. Zauważyliście, że zmienia mi się gust czytelniczy? Wracam do thrillerów...

Książkę przeczytałam w ramach wyzwań:

- Przeczytam tyle ile mam wzrostu - 2,5 cm (61,2 cm z 158 cm)

- 52 książki w 2017 (28)